Stenen voor een ransuil – Maarten ’t Hart

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik genoot van een boek van Maarten ’t Hart. Ik besluit zijn debuut Stenen voor een ransuil te lezen, dat ook als e-book te leen is bij de bibliotheek. Dat is handig voor op vakantie, maar ik heb het al voor de vakantie uit, want het is geen dik boek en ’t Hart schrijft ook in zijn eerste boek al erg vlot.

Naast zijn typerende stijl zijn er thema’s die steeds weer terugkeren in het werk van Maarten ’t Hart: een jongen uit een streng gereformeerd milieu heeft weinig vrienden, heeft geen belangstelling voor meisjes, zet zich af tegen het geloof van zijn ouders maar kan zo ontroerd raken door orgelmuziek. Observaties van de natuur in de buurt ontbreken ook nooit, wat niet zo gek is voor een schrijver die gepromoveerd bioloog is. Dat levert mooie beschrijvingen op.

Verder lezen

De kunst om in koor te huilen – Erling Jepsen

Misschien herken je het wel: dat je ouders elkaar niet begrijpen, maar jij snapt ze allebei wel en probeert te bemiddelen. Dat gebeurt ook bij de elfjarige hoofdpersoon uit De kunst om in koor te huilen. Op het eerste gezicht lijkt het over een doodnormale Deense familie te gaan, maar langzamerhand blijkt er onder de oppervlakte meer aan de hand te zijn.

Moeder begrijpt vader niet, niet zoals ik hem begrijp, dat is het probleem. Misschien begrijpt ze hem af en toe wel, maar ze neemt hem niet serieus. Daarom is hij niet gelukkig. En zij ook niet. Daarom is niemand van ons gelukkig. Iemand moet iets doen, en omdat niemand dat wil, komt het op mij neer.

De kunst om in koor te huilen Verder lezen

Leesreis om de wereld: Cambodja

map_cambodja

Cambodja, ik moet moet opzoeken waar het ligt: in Azië tussen Thailand, Laos, Viëtnam en de zee (oranje op de kaart hierboven). Op Wikipedia gaat het over de Rode Khmer en Pol Pot. Daar heb ik weleens van gehoord, maar wat is daar eigenlijk gebeurd? Ik heb geen idee, maar Vaddey Ratner weet er alles van. Als klein meisje maakte ze mee dat Cambodja van een Boeddhistisch in een communistisch land veranderde. Uiteindelijk vluchtte ze met haar moeder naar Amerika. Haar levensverhaal vormde de inspiratie voor de roman In de schaduw van de banyan.

In de schaduw van de banyan

Verder lezen

X&Y – Franca Treur

Na twee romans kwam Franca Treur met een verhalenbundel. Haar eerste roman kreeg veel aandacht en werd verfilmd. Haar tweede roman viel een beetje tegen, maar met deze verhaaltjes zet ze zich weer op de kaart: het boekje werd door de NRC verkozen tot één van de mooiste boeken van de eerste helft van 2016. Ik was nieuwsgierig en besloot X&Y uit de bibliotheek te halen.

X&Y

Het boek heeft een klein, handzaam formaat. De verhalen zijn hoogstens twee kleine bladzijden lang, wat ik een perfecte lengte vind. Als je een leesdipje hebt, start dan met één (of een paar) van deze verhaaltjes, dan ben je op gang en kan je je daarna in een roman storten. Olivia Ettema heeft het opgefleurd met tekeningen, die goed passen bij de inhoud en de sfeer van de verhalen.

Verder lezen

Ivanov – Hanna Bervoets

Als Felix met zijn vriend en neefjes bij het apenverblijf in Artis aankomt, wordt hij stil. Herinneringen komen boven aan twintig jaar geleden, toen hij een tijdje in New York woonde. Dan komt er een rouwbrief uit Amerika. Felix besluit naar de uitvaart van Helena te gaan. En hij vertelt de lezer zijn herinneringen aan zijn tijd als uitwisselingsstudent journalistiek in New York.

Via een studiegenoot komt Felix in contact met Helena. Hij heeft gehoord dat zij geschorst is als universitair docent en wil een artikel over haar schrijven voor de studentenkrant. Na het eerste interview komt hij terug om nog een paar vragen te stellen. Er ontstaat een vriendschap, waarbij Felix bijna dagelijks over de vloer komt bij Helena. Haar onderzoek gaat over het ontstaan en de genezing van HIV. Apen spelen daarbij een belangrijke rol, want HIV is immers ontstaan als mutatie van het apenvirus SIV. Helena is geïnspireerd door de Russische onderzoeker Ivanov, die rond 1920 probeerde om een hybride te kweken door Afrikaanse meisjes te insemineren met apensperma.

Verder lezen

Zeven pogingen om een geliefde te wekken – Ineke Riem

Lioba woont in een dorpje op één van de Zuid-Hollandse eilanden. Daar valt ze erg op in haar zelfgemaakte jurken. Ze woont bij haar opa op de boerderij en werkt in een klein museum, maar ze droomt van een mode-opleiding. Ondanks haar creativiteit en originele ontwerpen wordt ze keer op keer afgewezen door de mode-academie. Verdrietig vlucht ze de natuur in. Een paar uur later wordt ze gevonden, diep in slaap.

Zeven pogingen om een geliefde te wekken

Verder lezen

Finse meisjes – Kira Wuck

De laatste tijd ben ik schrijvers op het spoor die in meer dan één genre publiceren, bijvoorbeeld poëzie en proza. Meestal is hun eerste boek geen poëzie; ik denk dan aan Ineke Riem, Miek Smilde en Jaap Robben. Kira Wuck is wel begonnen met een gedichtenbundel: Finse meisjes is haar debuut. Dit jaar kwam ze met de verhalenbundel Noodlanding. Dat vind ik opvallend, want veel lezers geven aan niet zo van korte verhalen te houden, maar over poëzie hebben ze het vaak niet eens. Het is dus knap dat deze schrijver toch de aandacht heeft weten te trekken. Het NRC noemt Noodlanding bij de beste boeken van het eerste half jaar van 2016. Van Finse meisjes kocht de bibliotheek van Amersfoort in 2013 de derde druk; ook al bijzonder voor een gedichtenbundel. Wat is hier aan de hand? Wie het weet mag het zeggen!

Finse meisjes

Als het regent op zondag
regent het bij ons anders dan bij anderen
de lucht is droger en de kat laat zich niet aaien

Verder lezen

Anna – Niccolò Ammaniti

Niccolò Ammaniti is in ons land één van de bekendste en geliefdste Italiaanse schrijvers. Eerder las ik van hem Ik haal je op, ik neem je mee, wat ik een aardig boek vond, maar niet zo geweldig dat ik meteen meer van hem wilde lezen. Eigenlijk begreep ik zijn populariteit niet zo goed. Met zijn nieuwste boek stapt hij in een nieuw genre: de dystopie. Dat maakte mij nieuwsgierig en ik deed mee met een winactie van Libris op twitter, die ik prompt won. Een gesigneerd exemplaar van Anna viel in mijn brievenbus. Het duurde een paar maanden voor ik erin begon. Misschien aarzelde ik een beetje, was ik bang voor een tegenvaller. Ik kan al verklappen dat dat niet terecht was.

2016-02-02 20.39.06 Verder lezen

Leesreis om de wereld: Egypte

Nobelprijswinnaar Nagieb Mahfoez is één van de bekendste Arabische schrijvers. Op mijn boekenlijst staat zijn roman Tussen twee paleizen, maar dat is een vrij dik boek. Ik had meer zin in een verhalenbundel en daarom koos ik voor Taveerne De zwarte kat. Hierin staan zeventien verhalen, variërend van vijf tot 28 bladzijden. Het liefst heb ik ze nog iets korter, maar dit is ook prima.

Nagieb Mahfoez schrijft licht surrealistisch, waar ik erg van houd. Hij had van mij nog wel ietsje meer mogen fantaseren. Maar op deze manier krijg ik juist een mooi beeld van het leven in Egypte. Wat mij erg opvalt is dat vrouwen amper een rol spelen. Ze lijken amper te bestaan en als ze toch voorkomen dan gaat het erom of ze huwbaar zijn. Eén keer heeft een weduwe de hoofdrol, maar eigenlijk gaat het dan ook meer om de man die haar aan de haak slaat. Ik vraag mij af of dat nog steeds zo is.

Verder lezen

Olijven moet je leren lezen – Ellen Deckwitz

‘Dat is precies wat ik nodig heb!’ denk ik bij de aankondiging van Olijven moet je leren lezen: een cursus genieten van poëzie. Vorig jaar las ik voor het eerst een gedichtenbundel en daarna volgden er nog zes. Ik vind het fijn om af en toe een gedicht te lezen, maar een beetje hulp kan ik er wel bij gebruiken. Volgens auteur Ellen Deckwitz krijgen jongeren geen les meer in het lezen van poëzie. Zij probeert daar in gastlessen iets aan te doen. Ik heb op de middelbare school wel heel wat gedichten gelezen tijdens de literatuurlessen, maar toch weet ik niet zo goed hoe ik het aan moet pakken. Of zou alles mogen?

2016-06-23 18.07.46 Verder lezen