Vaak wordt een biografie geschreven nadat de hoofdpersoon ervan is overleden. Zo kan een volledig beeld gegeven worden van iemands leven, maar diegene kan er zelf niet meer aan bijdragen of er invloed op uitoefenen. In Aan het eind van de dag krijgt oud-minister Katharina Donker een brief van een jonge vrouw, Clara, die haar biografie wil gaan schrijven. Clara vraagt Katharina’s medewerking en dat maakt veel los. Zal ze haar informatie geven of niet? Maar vooral: hoe heeft ze het eigenlijk gedaan in haar leven? Is dat een biografie waard? Herinneringen komen boven en Katharina besluit die zelf op te schrijven. In dit boek staan de verhalen die ze juist niet in de biografie wil hebben. Het gaat amper over politiek, maar vooral over haar mannen en kinderen.
literatuur
Bagatellen voor een landschap – J. Bernlef
Onder mijn voeten
miljoenen luisterschelpen.Gekraak verraadt mij
Vanuit diepe duinpannen
stormen donkere pollen opwaartsStokstijf blijven staan en
luisteren naar het haastige wissen
van naam na gelispelde naam.
De kans is groot dat je weleens een roman van J. Bernlef hebt gelezen, zoals het indrukwekkende Hersenschimmen of het boekenweekgeschenk De pianoman. Maar wist je dat hij ook gedichten heeft geschreven? Die in Bagatellen voor een landschap gaan allemaal over de duinen. Bernlef schildert met woorden, maar anders dan bij een schilderij kan je in een gedicht ook geluiden en gevoelens kwijt. Verder lezen
Hoe ik talent voor het leven kreeg – Rodaan Al Galidi
Een boek over het leven in een asielzoekerscentrum zou ik zelf niet zo snel uitzoeken, maar we kregen het cadeau van een enthousiaste lezer. Hoe ik talent voor het leven kreeg was ook ooit het boek van de maand bij De wereld draait door. Dus ik begon er toch vol verwachting aan.
Rodaan Al Galidi heeft gekozen voor een hoofdpersoon die op hem lijkt, maar doordat hij niet Semmier Kariem is geeft hij zichzelf de ruimte om schrijver te blijven. Zoals vaker weet je als lezer dus niet precies wat waargebeurd is, maar ik neem aan dat het leven in een azc echt zo gaat als hier is beschreven.
Het azc is een wereld in het klein. Mensen uit allerlei landen leven dicht op elkaar. Gezinnen krijgen een eigen kamer, maar als je alleen bent dan kom je bij drie wildvreemden te slapen. Dat alleen al lijkt mij vreselijk vanwege het gesnurk… Asielzoekers mogen niet werken en vervelen zich vaak. Daarom voelt het azc als een soort gevangenis. Het is weliswaar open, maar waar kan je heen? Semmier gaat graag naar de zee. Of hij probeert eens een Nederlands meisje te versieren. Hij is een jonge man, maar zijn leven staat stil en dat steekt.
The love song of Miss Queenie Hennessy – Rachel Joyce
Pas geleden herlas ik De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, omdat we het zouden gaan bespreken met de boekenclub. Dat boek gaat over Harold Fry, die op een dag een brief krijgt van zijn oud-collega Queenie. Ze schrijft dat ze niet lang meer te leven heeft vanwege kanker. Harold schrijft een briefje terug en loopt naar de brievenbus. Hij besluit spontaan om verder te lopen, naar Queenie toe, van het uiterste zuiden naar het noordelijkste puntje van Engeland. Toen ik twitterde dat ik het een fijn boek vond, kreeg ik van @inekeleest de suggestie om het verhaal van Queenie ook te lezen. In The love song of Miss Queenie Hennessy vertelt Rachel Joyce wat er tijdens de wandeling van Harold met Queenie gebeurt. Het is dus geen vervolg en je kunt de boeken in willekeurige volgorde lezen. Het boek is ook in vertaling beschikbaar onder de titel Het liefdeslied van Queenie.
Ben jij anders gaan lezen door school? #50books
Ik kan mij de Nederlandse-literatuurlessen van mevrouw Samson nog goed herinneren. In de onderbouw van het gymnasium maakten we af en toe een boekverslag en in de vierde klas begon het echte werk. Het begon met het ontstaan van het Nederlands en Hebban olla vogala… We kregen een lamme arm van het aantekeningen maken, want met alleen wat er in het boek stond kon je de proefwerken niet halen. Met de hele klas lazen we Karel ende Elegast. Ik genoot van Beatrijs en worstelde me door Baeto van P.C. Hooft, waar geen nieuw-Nederlandse vertaling naast stond. Daarna volgden nog vele klassieken, waarover onze lerares met verve vertelde. Maar heeft wat ik op school leerde invloed gehad op wat ik nu lees? Dat vraagt Hendrik-Jan ons deze week in het kader van #50books.
Gastblog over het Roald Dahl Woordenboek
Als gastblogger schreef ik een artikel over het Roald Dahl Woordenboek op de blog van Conny. Zij organiseert een serie van gastblogs, omdat Roald Dahl precies honderd jaar geleden is geboren.
9789460773105/2016
Het Roald Dahl Woordenboek
Lalagè is een boekenwurm sinds ze in de wieg lag. Ze blogt hierover op
lalageleest.wordpress.com Lalagè leest meestal literatuur in het
Nederlands of het Engels, maar ook non-fictie komt voorbij. Om haar
blik te verruimen, maakt Lalagè een leesreis om de wereld, door uit
zoveel mogelijk landen van de wereld een boek te lezen.
Het Roald Dahl Woordenboek
Na Astrid Lindgren en Annie M.G. Schmidt staat Roald Dahl in de top drie van schrijvers waarvan ik de meeste boeken heb gelezen in mijn jeugd. Wat een heerlijke fantasie had die man! Hij verzon de vreemdste mensen en andere wezens. Natuurlijk was de hoofdpersoon altijd een kind dat daar avonturen mee beleefde. En in dat kind kon ik me goed herkennen, vooral in een boekenwurm als Matilda. Roald Dahl gebruikte zijn fantasie ook om nieuwe woorden bedenken, zoals mensbaksels en fropskottel in De GVR. Die woorden…
View original post 303 woorden meer
Een volstrekt nutteloos mens – Jori Stam
Zowel blogger Tessa als schrijver Ellen Deckwitz vinden het debuut van Jori Stam geweldig, dus ik besluit het ook te lezen. Op de achterkant staat zijn foto: hij ziet eruit als een corpsbal met van dat halflange haar. Wat zou zo’n jongen schrijven? Het boek bevat tien verhalen; de eerste is het langste met 35 bladzijden, de andere zijn gemiddeld rond de tien bladzijden. Alle tien hebben ze een man in de hoofdrol waarmee ik me totaal niet kan identificeren. Het zijn eigenlijk allemaal sukkels die pech hebben in het leven. Verder lezen
Leesreis om de wereld: Kameroen
Op mijn leesreis ga ik de hele wereld over. Afrika mag dit jaar niet ontbreken (en Egypte is op het randje), dus ik leen Afgesneden herinnering uit de bieb. Op de achterkant staat een prachtige foto van Werewere Liking. Stiekem ben ik jaloers op haar mooie donkere huidskleur, waar de kleurige kleding zo goed bij staat. Werewere is geboren in Kameroen, al woont ze nu in Ivoorkust, waar ze werkt als kunstenares in allerlei disciplines: ze zingt, speelt toneel, schildert en schrijft.
Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer
Krantenkoppen in de nabije toekomst: prinses Amalia wordt betrapt in innige omhelzing met een jongeman en de wet ‘Klaar met leven’ is aangenomen. Wie wil mag euthanasie laten plegen, ook als er geen sprake is van ondraaglijk lijden. Rond dezelfde tijd krijgen de broers Richard en Arthur een onverwacht grote erfenis na de dood van hun vader. De broers kunnen het prima met elkaar vinden, ook al verschillen ze zowel qua uiterlijk als qua karakter en opvattingen: de één lang en mager, de ander klein en gezet.
Richard weet al snel wat hij met het geld wil doen. Hij bouwt het Vaarwelhotel, waar mensen in een luxe, onpersoonlijke omgeving kunnen sterven. Arthur moet nog wennen aan zijn nieuwe leven, maar geïnspireerd door zijn broer besluit hij om ook een mooi huis met veel kamers te laten bouwen. Beide gebouwen komen aan twee zijden van een groot meer in een natuurgebied te liggen. Arthur is er namelijk van overtuigd dat onder de gasten van zijn broer ook twijfelaars zijn. Veel ouderen zien het leven niet meer zitten omdat ze zo eenzaam zijn en zich een last voelen voor hun omgeving, maar ze kunnen nog erg genieten van lekker eten of een praatje maken. Voor die mensen is Gloster Huis bedoeld. Maar hoe krijgt hij mensen zover bij hem te komen? Verder lezen
Hoe lees ik – Lidewijde Paris
Soms heb ik het idee dat ik dingen mis bij het lezen van literatuur. Andere lezers zien dan verwijzingen of symboliek, terwijl ik gewoon een goed verhaal heb gelezen en er verder niet zoveel achter zoek. Bij de literatuurlessen op school haalde ik daardoor nooit hoge cijfers, hoeveel ik ook las. Lidewijde Paris is ervan overtuigd dat je kunt leren om meer uit een boek te halen. Daarom geeft ze literatuurlezingen, om haar jarenlange ervaring in het boekenvak te delen. In Hoe lees ik? beschrijft ze hoe zij zelf leest.
Lalagè leest 