De acht bergen – Paolo Cognetti

Iedereen heeft een hoogte waarop hij of zij zich het lekkerst voelt. Voor de vader van Pietro is dat boven de boomgrens, waar alleen nog rotsen en sneeuw je omringen. Elke zomervakantie gaat hij de Alpen in. Op een gegeven moment mag Pietro mee en zo maakt hij kennis met een andere kant van zijn vader, waar hij later over zegt:

…dat ik twee vaders had gehad: de eerste was de vreemdeling met wie ik twintig jaar in de stad had gewoond en met wie ik de tien jaar daarna alle banden had doorgesneden; de tweede was de vader uit de bergen, van wie ik slechts een glimp had opgevangen maar die ik beter kende, de man die achter me over de paden liep, die van gletsjers hield.

Verder lezen

Poëzietijdschrift Dichter

De poëzie van Radna Fabias, Roelof ten Napel en Vicky Francken vond ik nogal ondoorgrondelijk. Een gedichtendip lag op de loer, maar toen kwam Jannie met een prachtig eigen gedicht over een voetveer. En ergens onderaan mijn leesstapel zag ik een nummer van het poëzietijdschrift Dichter liggen, daar had ik wel zin in! Hierin staan toegankelijke gedichten ‘voor iedereen van 6 tot 106 jaar’. Een tijdje geleden had ik twee losse nummers besteld, met de thema’s bomen en wereld.

Het is al heerlijk om erin te bladeren en naar de tekeningen te kijken. Voor elk nummer wordt een andere illustrator gevraagd en dat levert prachtige plaatjes op. Verder lezen

Het helse paradijs & Het Gulden Vlies van Thule – Thea Beckman

Het eerste deel van de toekomsttrilogie van Thea Beckman vond ik heerlijk om te lezen en daarom wilde ik gauw door met het vervolg. Ook dat speelt zich af op Thule, het Groenland van de toekomst, waar de ijskappen zijn gesmolten en een klimaat is zoals vroeger in Europa: deels landklimaat met strenge winters en deels een zacht zeeklimaat. De Thulenen vormen een hechte, vreedzame gemeenschap. De mensen leven in nauwe verbondenheid met de natuur. Ik zou er zo willen wonen, maar moet het helaas doen met de boeken.

Verder lezen

Ons wereldbeeld en de uitbuiting van de aarde

Bij tv-programma Het vermoeden legt Trees van Montfoort de vinger op de zere plek: we slopen de planeet, zonder te beseffen dat we er zelf deel van uitmaken. We zien onszelf los van de natuur, maar mensen zijn samen met dieren en planten bewoners van deze aarde. Om de ecologische crisis op te lossen, hebben we een ander wereldbeeld nodig en de theologie kan hier handvatten voor geven. Dit onderwerp raakt mij erg en daarom besluit ik om haar boek Groene theologie te lezen.

Op de fiets naar de kerk

Milieubewust leven en het christelijk geloof zijn mij allebei met de paplepel ingegoten. Verder lezen

Cliffrock Castle: werken op een kasteel in Schotland

‘Dit moet je echt lezen,’ zei mijn vader en hij drukte mij het boek in de hand dat hij van mijn broer had gekregen, die het ook al zo geweldig vond. Nu heb ik nooit naar Downton Abbey gekeken, maar de belevenissen van een Nederlandse vrouw die in een Schots kasteel werkt trekken mij ook. Hoe zou ze daar terecht zijn gekomen? En hoe weet ze zich te redden met die formele Engelsen? Want zoals veel andere kastelen is ook Cliffrock Castle in bezit van een Engelse familie van adel.

Josephine Rombouts (dit is een pseudoniem) verhuisde met haar gezin naar Schotland, omdat zij en haar man hun twee zonen niet meer in de grote stad wilden laten opgroeien. Op één of andere manier komen ze terecht op een Schots schiereiland, waar bijna iedereen zijn brood verdient bij het kasteel. Josephine weet zich door het sollicitatiegesprek heen te bluffen en gaat werken als housekeeper.

In het begin is het één grote ontdekkingstocht door alle kamertjes en langs al die antieke voorwerpen. Verder lezen

Voorwaarts – Eva Meijer

In Voorwaarts zoeken mensen met idealen elkaar op, om samen anders te gaan leven. Het boek bestaat uit twee verhalen, met bijna honderd jaar ertussen. Maar de overeenkomsten zijn groot. Een groepje van vier of vijf mensen gaat op een boerderij wonen, om daar zelfvoorzienend te worden. Ze zonderen zich af, maar willen ook hun ervaringen delen met de buitenwereld, met als ultiem doel wereldvrede en zo min mogelijk lijden. Verder lezen

Verzamelde gedichten – Hanny Michaelis

Als je de stationshal van Utrecht centraal verlaat aan de Jaarbeurszijde, wandel je langs een gedicht van Hanny Michaelis. Dit is een typisch voorbeeld van haar poëzie en het is ook opgenomen in haar Verzamelde gedichten. Hierin staan al haar bundels die uitgegeven zijn tussen 1949 en 1971 plus nog een aantal losse gedichten. Er zijn prachtige verzen bij, zoals deze:

Het bladerloze licht
van een herfstdag zonder wind
maakt oude mensen
ontroerend mooi.

Doordat zij de worsteling
met het verval al lang
hebben gestaakt en spiegels
niet meer vrezen, zijn zij
broos geworden en doorschijnend
als gesponnen glas met de zachte
mysterieuze glans van zilver.

Verder lezen