Grijze bijen – Andrej Koerkov

Sergej Sergejitsj woont in een dorp in de grijze zone in de Donbas, aan de rand van Oekraïne. Aan de ene kant vechten de separatisten, aan de andere kant soldaten van het Oekraïense leger. De meeste dorpelingen zijn in 2014 al gevlucht. Er is geen winkel, geen postkantoor en geen stroom meer. Drie jaar later wonen er nog twee mannen: Sergejitsj en Pasjka. Ooit waren ze de enige twee jongens in hun klas. Vrienden waren ze niet. Nu ze als enigen overgebleven zijn, zoeken ze elkaar af en toe toch op.

Vroeger was Sergejitsj opzichter in de mijnen. Vanwege stoflongen mocht hij als veertiger al met vervroegd pensioen. Nu leeft hij voor zijn bijen, die in zes kasten leven. Hij denkt nog weleens terug aan die keer dat de gouverneur langskwam om een dutje te doen op die bijenkasten. Het gezoem zou goed zijn tegen allerlei kwalen.

Verder lezen

De geheime tuin – Frances Hodgson Burnett

Als kind heb ik zo genoten van De geheime tuin! Toen ik het in de Grote Vriendelijke 100 zag staan, besloot ik om het te herlezen. Deze keer koos ik voor de prachtige editie met illustraties van Inga Moore en de vertaling uit het Engels door E. Veegens-Latorf uit 1983. Er is in 2022 een vertaling door Imme Dros verschenen en ik heb er nog over gedacht om die uit de bieb te halen, maar dat boek was uitgeleend en ik wilde graag verderlezen. Voor kinderen zou ik wel de nieuwere vertaling aanraden, want deze heeft hier en daar wat oubollige woorden. Verder leest het verrassend vlot voor een boek dat voor het eerst verscheen in 1911.

Verder lezen

Langs de kustlijn – Dorthe Nors

Van Dorthe Nors las ik eerder fictie. Langs de kustlijn staat echter bij de reisboeken in de bibliotheek. Het gaat over de Noordzeekust en speelt zich vooral af in Denemarken, maar de schrijver maakt ook uitstapjes naar Den Helder en Amsterdam. Later komt het Waddeneiland Sylt voorbij, dat nu bij Duitsland hoort, maar vroeger ook wel Deens is geweest.

Dorthe Nors vertelt over hoe ze opgroeide bij het noorden van de westkust van Denemarken, waar ruimte is. Als jong volwassene verhuisde ze naar Kopenhagen. Ze woonde ook een tijdje op het Waddeneiland Fanø. Voor het schrijven van dit boek reist ze per auto langs oude bekende plekken. Soms reist ze samen met een vriendin, bijvoorbeeld als ze een tocht maakt langs kerken met eeuwenoude fresco’s. Onderweg spreekt ze allerlei mensen.

Verder lezen

Ik ken een berg die op me wacht – Sholeh Rezazadeh

Tussen de bergen stroomt de rivier de Aras. Die ziet de nomaden met hun schapen en geiten. De jonge vrouw Saray is één van hen. Aras geniet ervan als ze zich wast in het koele water of ervan drinkt. Sarays jeugdvriend Aydin is ook opgegroeid, tot een sterke jonge man. Hij wordt het hoofd van de herdersstam.

We hebben niets nodig wat wij in deze vlaktes en bergen niet kunnen vinden, in dit grote huis met de bergen als sterke muren, een sterrenhemel als plafond en overal het kleurrijke tapijt van planten en bloemen

Verder lezen

Drinkbare rivieren – Li An Phoa

Li An Phoa is een wereldreiziger. Ze wandelde langs rivieren in allerlei landen. De eerste reis uit dit boek is een kanotocht in Canada, die ze prachtig beschrijft. De rivier de Rupert wordt bedreigd door de komst van een waterkrachtcentrale. Hele dorpen komen daardoor onder water te staan. Dit zal enorme invloed hebben op de levens van de inheemse bevolking.

Iemand zegt tegen Li An: ‘Je geboorteplek is je eerst leraar’. Dat brengt haar terug naar haar geboorteplaats Capelle aan de IJssel. Dat is wel de laatste plaats waar ze aan had gedacht, maar ook daar is natuur te vinden. Ze ontdekt een prachtig park in de buurt van het huis waar ze opgroeide.

Verder lezen

Spinder – Simon van der Geest

Hidde heeft mot met zijn broer Jeppe. Die krijgt een drumstel en dat wil hij in de kelder zetten. Maar de kelder is van Hidde, die daar een lab met insecten heeft ingericht. Het staat vol met glazen bakken met allerlei diertjes: krekels, kevers, vlinders… Hidde wil dat niet opgeven en Jeppe is vastbesloten dat het nu zijn beurt is om gebruik te maken van de kelder.

Simon van der Geest vertelt dit verhaal in een dagboekvorm, wat goed werkt. Leuk zijn de tekeningen van Karst-Janneke Rogaar, die er echt uitzien zoals een jongen uit groep acht zou kunnen maken. Meestal zijn de insecten door Hidde afgebeeld en soms een plattegrond om de situatie van het verhaal te ondersteunen. Het is een echt jongensboek, maar er komen ook giechelende meisjes voorbij.

Verder lezen

Echo – Thomas Olde Heuvelt

Een paar jaar geleden las ik Hex en dat beviel me wel: lekker spannend en geïnspireerd door oude volksverhalen. Ook voor Echo heeft Thomas Olde Heuvelt zich laten inspireren door volksgeloof. Het speelt zich grotendeels af in de Zwitserse bergen. Daar heeft Nick een berg beklommen waar nog maar weinig mensen eerder levend van terug zijn gekomen.

Nick is per helikopter gered vanaf de flanken van de Maudit. Zijn klimmaatje Augustin heeft het niet overleefd. Nick is zwaar gewond aan zijn gezicht. In het ziekenhuis in Lausanne ligt hij met zijn hoofd in het verband. Dan gebeuren er rare dingen: een verpleegkundige loopt gillend weg terwijl ze het verband aan het verschonen is. Om Nick heen krijgen mensen last van hoogteziekte. Er vallen doden; sommigen door onbekende oorzaken en anderen plegen zelfmoord.

Verder lezen

Wieren – Miek Zwamborn

Dit is een zeer origineel boek. Ik lees wel vaker non-fictie over bepaalde aspecten van de natuur, maar dit is anders. Miek Zwamborn schrijft over zeewier vanuit allerlei perspectieven: wetenschap, geschiedenis, kunst en allerlei toepassingen door mensen.

In het begin worden de termen ‘algen’ en ‘wieren’ door elkaar gebruikt en het is me nog steeds niet duidelijk of het ene nou een deelgroep van de andere is. Het boek heeft geen duidelijke structuur. Historische weetjes worden afgewisseld met eigen ervaringen van de schrijver, wat haast poëtisch wordt. Ze heeft een huis op het Schotse eiland Mull en daar oogst ze zelf weleens zeewier, om ermee te koken.

Verder lezen

Landlines – Raynor Winn

Raynor en Moth trekken de wandelschoenen weer aan voor een lange tocht. Dat is voor hen niet vanzelfsprekend, want Moths hersenziekte zorgt ervoor dat hij amper een stukje kan lopen en hij is net gevallen bij het werk in hun boomgaard. Maar hij merkt ook dat buiten bewegen hem goed doet. Tegen beter weten in besluit het stel om een lang gekoesterde droom in vervulling te laten gaan: het lopen van de Cape Wrath Trail, van noord naar zuid in Schotland.

Ik vind het fijn om weer te lezen over hun wandelavonturen. Ze zien de prachtigste uitzichten en komen regelmatig herten tegen en allerlei vogels. Maar er is ook veel tegenslag. Zo presteert Raynor het om op nieuwe legerkisten te gaan wandelen. Iedereen weet dat je wandelschoenen moet inlopen en voor kisten geldt dat helemaal. Haar voeten liggen helemaal open. En toch gaan ze door.

Verder lezen