Osebol – Marit Kapla (2021, vertaald uit het Zweeds door Janny Middelbeek-Oortgiesen)

Dit boek gaat over het gehucht Osebol, dat in een prachtig, bosrijk gebied ligt ongeveer 400 kilometer ten noordwesten van Stockholm. Met het verdwijnen van de plaatselijke houtindustrie in de jaren vijftig van de vorige eeuw begon een gestage uittocht uit het dorp richting de stad. De winkels zijn inmiddels dicht, de skipiste is met onkruid overwoekerd, de brug over de rivier is gesloten voor verkeer. Maar het leven in Osebol gaat door – voor de honkvaste nazaten van eeuwenoude boerengeslachten, en voor de nieuwkomers uit nabije en verre landen. Journalist Marit Kapla groeide op in Osebol, vertrok als tiener naar de stad en keerde een paar jaar geleden terug om poolshoogte te nemen. In een eigenzinnige, poëtische vorm laat ze de stemmen klinken van de ongeveer veertig volwassen inwoners van Osebol – over het alledaagse leven in het dorp, over hun herinneringen aan het verleden, hun dromen en angsten voor de toekomst. Het resultaat is dit unieke documentaire treurdicht voor een verdwenen dorpsgemeenschap.

De eenzaamheid in het leven van Lydia Erneman – Rune Christiansen (2020, vertaald uit het Noors door Sofie Maertens en Michiel Vanhee)

Lydia Erneman is opgegroeid als enig kind op een kleine boerderij in Noord-Zweden. Na haar afstuderen als dierenarts komt ze terecht in een klein stadje in Noorwegen. We volgen Lydia middels haar werk als dierenarts tijdens de veranderende seizoenen en het ritme van het plattelandsleven. Hoewel Lydia snel respect en vertrouwen wint voor haar ijver, lijkt ze zich nog steeds overgegeven te hebben aan eenzaamheid als het allesomvattende uitgangspunt van haar leven, een uitgangspunt dat een persoon terneer kan slaan, maar desondanks een bron van geluk is.

Mijn woestijn – Waris Dirie & Cathleen Miller (1998, vertaald uit het Engels door Jorien Hakvoort)

Dit boek heb ik in de kringloopwinkel gekocht en nu staat het in mijn kast te wachten.

Waris Dirie is een beeldschoon internationaal fotomodel. Achter haar prachige uiterlijk draagt zij echter de pijn van verminking. Als nomadendochter werd zij in de Somalische woestijn op traditionele wijze besneden. Jarenlang heeft zij hierover gezwegen, uit schaamte en onmacht. Maar nu trekt Dirie als speciaal VN-ambassadeur ten strijde tegen de nog steeds wijdverspreide genitale verminking van vrouwen. Haar bewogen leven wordt openhartig en aangrijpend verwoord in haar eigen boek. ‘Mijn woestijn’ is Dirie’s opmerkelijke verhaal over haar jeugd, de schoonheid van Somalië, haar vlucht naar het Westen, de glamour van de modellenwereld en haar uiteindelijke missie als woordvoerdster van de Verenigde Naties.

The pull of the stars – Emma Donoghue (2020)

Ierland wordt geteisterd door oorlog en ziekte. Verpleegster Julia Power zorgt voor aanstaande moeders die zijn besmet met de vreselijke nieuwe griep en samen in quarantaine zitten. In de duisternis en intensiteit van deze kleine afdeling veranderen deze vrouwen gedurende drie dagen elkaars leven op onverwachte manieren. Ze verliezen patiënten aan de raadselachtige pandemie, maar leiden ook nieuw leven binnen in een angstige wereld. Met onvermoeibare tederheid en menselijkheid doen verzorgers en moeders op de een of andere manier hun onmogelijke werk.