Lalagè leest binnenkort… (poll 38)

Voor deze poll wilde ik weer vier boeken uit mijn lange leeslijst kiezen die niet bovenaan mijn verlanglijstje staan, maar die ik wel een kans wil geven. Het duurde wel even voor ik had bepaald welke titels het moesten worden, met behulp van de random-functie van Excel en het doel voor ogen om jullie diverse genres voor te schotelen. Wordt het een historische jongerenroman, klassieke fantasy, een ouder Hongaars boek of recente Nederlandse literatuur? Breng je stem uit in de poll onderaan dit artikel. Het boek met de meeste stemmen zal ik binnenkort lezen, om er dan over te bloggen.

Ule – Marc de Bel (2013)

In 1914 woont Ule Pauwels woont samen met haar vader, moeder en haar drie jongere broers op een boerderij in Cruyshautem. Ze wordt binnenkort veertien en gaat dienen bij de dorpsdokter. Hier gaat een heel nieuwe wereld voor haar open, vol boeken, schilderijen, muziek… Maar dan vallen de Duitsers België binnen en wordt haar vader opgeroepen. Bijna iedereen uit het dorp vlucht naar Frankrijk. Het gezin vertrekt naar de Westhoek bij nonkel Siele en tante Clara. Als de Duitsers in april 1915 gifgas gebruiken zijn ze ook in Elverdinghe niet meer veilig en vluchten ze verder weg van het front. Het wordt voor Ule een lange tocht vol gevaar, liefde en vriendschap. Maar ook een tocht naar zichzelf.

Verder lezen

Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan… – Louis Couperus

In mijn laatste poll had ik vier boeken gezet waar ik een beetje tegenop zag. Louis Couperus won het net van Philippe Claudel. Eerder had ik van Couperus al Eline Vere gelezen, wat ik mooi vond, en als tiener was ik onder de indruk van De stille kracht. Ik verwachtte daarom dat Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan… me ook zou bevallen.

Het ouderwetse taalgebruik is weer even wennen, maar het leest al snel vlot. Couperus maakt lange zinnen met veel komma’s. Hij geeft gesprekken vrij letterlijk weer, inclusief haperingen, dat doet geen enkele moderne schrijver. Typisch is het taalgebruik van de oude dokter: ja-ja, zo-zo… Die drie puntjes komen veelvuldig terug. Sommige woorden hoor je nooit meer, zoals ‘bonhomie’ maar ook ‘versneukerend’, wat toch grappig klinkt. Meestal kan ik uit de context prima begrijpen wat het betekent.

Verder lezen

Lalagè leest binnenkort… (poll 37)

Er zijn boeken die ik al jaren graag wil lezen (ze staan op mijn korte lijstje van zo’n vijftig titels) en toch begin ik er maar niet aan. Het gaat om oude boeken die veel mensen goed vinden, maar waar ik een beetje tegenop zie. Nu wil ik één van de volgende vier wél gaan lezen. Jullie mogen kiezen welke het wordt. Breng je stem uit in de poll onderaan dit artikel. Het boek met de meeste stemmen ga ik dan lezen om erover te bloggen.

Grijze zielen – Philippe Claudel (2004, uit het Frans vertaald door Manik Sarkar)

Op een ijzige dag in 1917 wordt het gewurgde lichaam gevonden van de mooie, tienjarige Belle de Jour. Jaren later blikt een politieagent uit het Franse stadje terug op deze nooit opgehelderde moord, die ook zijn eigen leven ingrijpend heeft veranderd. Maar hij blikt ook terug op de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog met rijen soldaten die bijna als slachtvee naar het front gestuurd werden en op de sociale situatie in het stadje met notabelen als rechter Mierck en procureur Destinat die in een groot herenhuis, bijna een kasteel, woont.

Verder lezen

De liefde dus – Joke Hermsen

Isabella Tuyl de Charrière, beter bekend als Belle van Zuylen, lijdt aan de liefde. Ze is 44 jaar als ze voor de tweede keer een onmogelijke verliefdheid beleeft. Ze is getrouwd met een aardige man, maar die zet haar niet in vuur en vlam. Om haar jongere minnaar te ontvluchten, reist ze van Zwitserland naar Parijs.

Joke Hermsen begint deze roman, die gaat over een periode in Isabella’s leven waar weinig over bekend is, met een serie brieven tussen diverse personages. Ik moet goed opletten om te snappen wie nou wie is, maar ben ook meteen geboeid door deze geschiedenis. Het leuke is dat er ook een brief bij is van Betje Wolff, waarvan ik ooit de brievenroman Sara Burgerhart las. Na deze brieven springt het perspectief naar Jean-Samuel d’Apples, de geliefde van Isabella. Ook hij heeft liefdesverdriet, nadat hij Isabella achterna is gereisd naar Parijs. Later blijkt dat daar een misverstand is opgetreden. En nu zit Jean-Samuel op de boot naar Amerika, om daar een bank te beginnen. Hij had samen met Belle willen reizen om een nieuw leven te beginnen, ver van veroordelende blikken. Nu wordt hij zeeziek in het gezelschap van een paar andere mannen, waarvan eentje ook ongelukkig in de liefde is.

Verder lezen

Lalagè leest binnenkort… (poll 36)

Wat zal ik binnenkort gaan lezen? Hier zijn weer vier willekeurige titels van mijn enorme lijst met boeken waar ik nieuwsgierig naar ben. Breng je stem uit in de poll aan het einde van dit artikel. Het boek met de meeste stemmen zal ik binnenkort lezen om het hier te bespreken.

Onder de paramariboom – Johan Fretz (2018)

De negentwintigjarige schrijver Johannes is een Nederlander. Dat hij gemengd bloed heeft, is hem tot nu toe nauwelijks opgevallen. Hij vloog als jongeling de halve wereld rond, maar het Suriname van zijn moeder sloeg hij steevast over. Daar komt verandering in wanneer een aantal gebeurtenissen elkaar in rap tempo opvolgen. Hij ontvangt een stapel oude gedichten van zijn overleden grootvader en vlak daarop wordt hij uitgenodigd om een politieke speech te geven in Paramaribo rondom de presidentsverkiezingen. Voor het eerst in zijn leven landt hij op de geboortegrond van zijn moeder. Tot zijn verbazing blijkt al gauw dat deze plek veel meer herkenning in hem oproept dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. De gedichten van zijn grootvader en de aanloop naar de speech die hij geeft zorgen voor ontmoetingen met familieleden en andere zielsverwanten die zijn leven voorgoed zullen veranderen.

Verder lezen

Watership Down – Richard Adams

De getekende konijnen in de film Waterschapsheuvel kan ik me na een jaar of 25 nog voor de geest halen. Pas later ontdekte ik dat dit een boekverfilming was van een klassieker uit 1971. Dat is bij het lezen wel te merken, want de beschrijvingen zijn vrij uitgebreid en het verhaal vordert in konijnentempo: deze beestjes kunnen wel rennen, maar dat doen ze alleen bij acuut gevaar. Meestal hopsen ze een beetje rond en staan regelmatig stil om even uit te rusten of om te controleren of er iets op de loer ligt…

Het verhaal begint als Fiver een angstig voorgevoel heeft: het leven van hun konijnengroep is in gevaar. Hij kan niet uitleggen waarom, maar ze kunnen wel zien dat mensen een bord hebben geplaatst. De lezer krijgt wel te weten wat daarop staat. Een paar mannetjeskonijnen besluiten samen te vluchten. Ze denken er niet aan om ook vrouwtjes mee te nemen (het wordt me niet helemaal duidelijk of die dat niet willen of er niet van weten) en zo gaat het groepje ervandoor.

Verder lezen

Lalagè leest binnenkort… (poll 35)

Voor deze poll heb ik weer vier boeken uit mijn lange lijst geselecteerd, willekeurig maar toch niet helemaal. Het zal niet makkelijk zijn om te kiezen, maar ik ben zo benieuwd over welk boek jullie het liefst een blog zouden lezen! Het zijn totaal verschillende verhalen, dus er is vast eentje bij die jou meer aanspreekt dan de andere. Breng je stem uit in de poll aan het einde van dit artikel. Het boek met de meeste stemmen zal ik binnenkort lezen om het hier te bespreken.

Watership down – Richard Adams (1972)

Een groep konijnen besluit om hun kolonie te verlaten, nadat een van hen een visioen heeft gekregen over mensen die hun kolonie zullen verwoesten. Wetend dat ze een gevaarlijke tocht tegemoet gaan, vluchten de konijnen weg uit hun kolonie, naar een veilige plek. Ze moeten talloze gevaren trotseren, maar uiteindelijk vinden ze een prachtige vallei waar ze een nieuw bestaan kunnen opbouwen. Maar daar wacht hun de grootste strijd van allemaal…

Verder lezen

Een schitterend vergeten leven: de eeuw van Frieda Belinfante

Frieda Belinfante was de eerste vrouw ter wereld die de vaste dirigent werd van een professioneel orkest. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat ze in het verzet, terwijl ze zelf joods was. Toni Boumans merkt dan ook op aan het begin van haar biografie:

Ik wist (…) dat het boek niet meer zou moeten zijn dan een eenvoudige chronologische weerslag van de belangrijke momenten uit haar leven. Zonder ingewikkelde capriolen. Haar leven zelf voldeed.

Deze zin staat aan het einde van de proloog, die ik een beetje lastig vind. Er worden namelijk veel mensen in geïntroduceerd: auteur Toni Boumans vertelt aan Frieda’s Californische vriendin Bobbie over Frieda’s voorouders. Zij waren Sefardische joden en de muzikaliteit gaat een paar generaties terug. Gelukkig is de rest van het boek chronologisch ingedeeld. Frieda’s leven blijkt inderdaad spannend genoeg om me steeds te blijven boeien.

Verder lezen

Lalagè leest binnenkort… (poll 34)

Dit is het eerste poll-artikel dat ik met de block editor van WordPress heb gemaakt. Hopelijk nodigt het nog steeds uit om je stem uit te brengen in de poll onderaan dit artikel. Deze keer heb ik vier totaal verschillende boeken uitgekozen en ik ben erg benieuwd over welk boek jullie graag een blog van mij zouden willen lezen.

Een schitterend leven: de eeuw van Frieda Belinfante – Toni Boumans (2015)

Frieda Belinfante (1904-1995) leidde een leven dat haar beroemd had kunnen maken, maar toch kent bijna niemand haar. Ze was de eerste vrouwelijke dirigent van Nederland. Ze trad op in het Concertgebouw met een eigen kamerorkest, maar haar carrière werd getorpedeerd door de oorlog. Toen de nazi’s binnenvielen, ontbond ze haar orkest en werd ze, zelf van joodse komaf, actief in het verzet. Na de oorlog bouwde ze in de Verenigde Staten bouwde ze een bijzondere carrière op. Ze was één van de eerste vrouwelijke dirigenten van de wereld met een eigen orkest.

Verder lezen

Heimweeland – Kati Naumann

Milla wandelt in het Thüringer bos, op zoek naar een zogenaamde ‘Lost Place’: een plek die verlaten is, maar waar nog sporen van het verleden te vinden zijn. Er zijn hele groepen mensen die foto’s van zulke plekken op internet zetten. Het mooiste is als je een nog ongerept gebouw vindt, wat nog niemand voor jou heeft gevonden. Nu is het de beurt aan Milla, want onder een berg bladeren en bouwafval vindt ze een luik. Ze knipt het slot open en doet het luik omhoog. Met kloppend hart loopt ze voorzichtig over de trap naar beneden, de kelder in. Daar is dertig jaar lang niemand geweest. Er staan potten jam uit de jaren zeventig en er ligt een hele stapel schoolschriften.

Ik vind het raar dat Milla bang is om de weg kwijt te raken in het bos, omdat ze geen bereik heeft met haar telefoon. Met een gps-apparaat kan je toch gemakkelijk bijhouden waar je bent en waar je hebt gelopen. Ik zet me hier maar overheen, want hoe spannend is het om op zo’n oude kelder te stuiten. Milla gaat op onderzoek uit. Ze ontdekt dat hier vroeger hotel Waldeshöh stond. Het lukt haar om de familie Dressel te vinden, die vroeger in het hotel woonde. Zij moesten gedwongen verhuizen, nadat ze jarenlang in het grensgebied van Oost- en West-Duitsland woonden.

Verder lezen