In mijn boekenkast ligt de roman Klimaatverdriet. De inhoud viel een beetje tegen, maar vanwege de titel blijft het boek daar. Lysanne van de Kamp-Rinzema had haar boek ook zo kunnen noemen. Ze vraagt zich hoe je hoopvol kunt blijven in een wereld waarin grote veranderingen plaatsvinden. Als christen gelooft ze in God als Schepper van de aarde. Wat is de betekenis van het christelijk geloof in deze tijden?
Het eerste deel van Scheppings(t)rouw gaat over verdriet om de schepping, die zo lijdt onder milieuvervuiling. Mensen profiteren nog steeds van vormen van slavernij en dieren worden erbarmelijk behandeld. Het is om moedeloos van te worden. Lysanne moedigt de lezer aan om gevoelens hierover niet weg te stoppen, maar te doorleven. Het is logisch om verdrietig, boos en wanhopig te worden van hoe mensen met elkaar, andere levende wezens en de natuurlijke wereld omgaan. Die emoties komen voort uit liefde voor al wat leeft. Ik vind het allemaal erg herkenbaar en alleen al daarom is dit boek de moeite waard om te lezen.






