12 april 2026

Leesreis om de wereld: Oman

Celestial bodies (niet in het Nederlands vertaald) gaat over het leven in een dorp in Oman. Het regent er af en toe, maar de woestijn waar bedoeïnen wonen is in de buurt. Centraal staat de familie van Azzan en Salima, die drie dochters hebben. Hun twee zonen zijn allebei als kind overleden. De oudste dochter, Mayya, is getrouwd met Abdallah. Het wisselende perspectief ligt het vaakste bij hem. De rode draad gaat over de geboorte van Mayya’s eerste kind en het huwelijk van haar zusje Asma. Daarnaast zijn er vele terugblikken en vooruitblikken, waardoor het boek tientallen jaren bestrijkt. De tijdssprongen maken het soms behoorlijk verwarrend, maar de sfeer spreekt me aan en door de korte hoofdstukken leest het toch vlot.

Jokha Alharthi deed promotie-onderzoek aan de universiteit van Edinburgh, maar schrijft haar romans in haar moedertaal. Ze is de eerste Arabische auteur die de international Booker Prize won, met de vertaling van Marilyn Booth naar het Engels. Ik vraag me af of de schrijver een internationaal publiek voor ogen had met dit boek. Ze legt niks expliciet uit, maar geeft me wel een goed beeld van het land. Voor de context helpt het mij om te luisteren naar de aflevering over Oman van de Grote Podcastlas, bijvoorbeeld als het gaat over de politieke ontwikkelingen in de afgelopen eeuw.

Verder lezen
5 april 2026

De butler van God – Ellen de Bruin

Naar de derde roman van Ellen de Bruin had ik al naar uitgekeken, want haar eerste vond ik mooi en haar tweede was het beste wat ik las in 2021. In De butler van God wisselt het perspectief bij elk hoofdstuk en in het begin moet ik er daardoor even in komen. Sommige relaties tussen de diverse personages worden pas na een tijdje blootgelegd. Het boek begint met een vooruitblik: twee Nederlanders zijn omgekomen in Venetië. Op dat moment is daar een grote kunsttentoonstelling.

Dan springt het verhaal naar Amber, die acteur Feike probeert te versieren. Hij is klimaatactivist en probeert Amber te strikken voor een actie in Venetië. In het volgende hoofdstuk is kunstenaar Timmie in Venetië. Daar blijkt ze hetzelfde appartement gehuurd te hebben als Maggie Green. Blijkbaar is ze opgelicht. Maggie is kunstexpert en galeriehouder. Ze is in Venetië met haar man Joos. Hij is psychiater en heeft veel bekende Nederlanders onder zijn patiënten. Samen hebben ze twee volwassen dochters, waarmee de band niet zo geweldig is.

Verder lezen
29 maart 2026

Woeste kust – Charlotte McConaghy

Woeste kust speelt zich af op een eiland bij Antarctica met een vuurtoren, een onderzoekslab en een zadenbank. Dom en zijn drie kinderen zijn de laatste menselijke bewoners, omdat de zeespiegel stijgt. Dan spoelt er een vrouw aan, net nadat de radio is verwoest en er geen enkel contact meer mogelijk is met het vaste land. Het duurt nog zes weken voor een schip naar het eiland zal komen…

Charlotte McConaghy bouwt de spanning langzaam op. Het perspectief wisselt tussen de eilanders en als lezer krijg je telkens een beetje meer informatie over wat hier aan de hand is. Het is duidelijk dat zowel Dom en zijn kinderen als de aangespoelde Rowan van alles achterhouden, omdat ze elkaar niet vertrouwen. Als ze meteen aan elkaar hadden verteld hoe de vork in de steel zit, dan zou het nog steeds een spannend verhaal zijn door wat ze samen overkomt.

Verder lezen
22 maart 2026

Kleine gelukjes – Audrey Adelin

Ada gaat studeren in Gent en maakt een nieuwe start. Op de middelbare school had ze geen vrienden, wat haar erg onzeker heeft gemaakt. Ze verhuist naar een studentenhuis, waar tijdens de eerste nacht een huisgenoot op de splinternieuwe regenboogmat kotst die voor Ada’s deur ligt. De volgende ochtend stapt Ada daar met haar sandalen middenin… waardoor ze te laat op haar eerste college komt, terwijl ze juist altijd te vroeg is voor afspraken. En haar eerste pogingen om vrienden te maken gaan ook niet allemaal goed. Gelukkig komt ze ook heel leuke studiegenoten tegen.

Audrey Adelin schrijft lekker vlot, met naast de gedachten van Ada veel dialogen. Sommige daarvan zijn berichtjes die in grijze vakken worden weergegeven. Ada’s onzekerheid en gepieker zijn herkenbaar voor mij en daarom vind ik het juist wel fijn om te lezen. Ada trekt de stoute schoenen aan als ze een eigen leesclub opricht, waarvoor ze posters ophangt op de universiteit. Ze studeert toegepaste taalkunde, maar op de boekenclub blijken alle deelnemers vooral van romantische young-adult-boeken te houden. Een paar titels worden expliciet genoemd en die zet ik op mijn lijstje om eens te proberen. Het zijn wel bijna allemaal Engelstalige boeken, terwijl ik het juist zo leuk vindt dat dit verhaal zich afspeelt in Gent. Daar ben ik één keer geweest en ik herken de grote, lelijke bibliotheek met de jongerenafdeling in de kelder.

Verder lezen
15 maart 2026

De stam van de holenbeer – Jean Auel

Dit verhaal speelt zich af in de prehistorie. Er zijn weinig historische romans die zo ver teruggaan in de tijd en ik vind het altijd knap als een schrijver zich er toch aan waagt. De enige bronnen die we hebben over die tijd worden gevormd door archeologische vondsten. Er is dus een behoorlijke dosis fantasie nodig om er een verhaal van te maken, terwijl je tegelijkertijd wil dat het wel klopt met wat er bekend is. Jean Auel heeft zich er vast grondig in verdiept, want ze vertelt er erg gedetailleerd over, zonder dat de vaart uit het verhaal wordt gehaald.

De stam van de holenbeer begint met een aardbeving. De hoofdpersoon is een meisje van vijf jaar, dat door deze natuurramp haar moeder verliest en alleen ronddwaalt. Het zal niet de eerste keer zijn dat ze op het nippertje aan de dood ontsnapt. Ze gevonden door een groep Neanderthalers (al worden ze in het boek niet expliciet zo genoemd). Medicijnvrouw Iza verzorgt de wonden van het meisje en wil haar meenemen. Met name de mannen van de stam hebben daar hun twijfels over, want dit meisje is geboren bij de Anderen, maar ze geven toe. Zo wordt Ayla opgenomen in de Stam van de Holenbeer.

Verder lezen
4 maart 2026

De kleindochter – Bernhard Schlink

Binnen een paar zinnen heeft Bernhard Schlink al beelden gemaakt in mijn hoofd, zo mooi schrijft hij met name in het eerste deel van dit boek. Rustig ontvouwt hij het verhaal, met hier en daar schitterende omschrijvingen, die goed overkomen in de vertaling van Marcel Misset. Kaspar is boekhandelaar in Berlijn en al op leeftijd. Hij komt thuis en ziet dat zijn vrouw weer gedronken heeft. Hij wordt niet boos en ruimt de boel op. Afgezien van Birgits drankgebruik hebben ze het goed samen.

Ooit ontmoetten ze elkaar toen de West-Duitse Kaspar in Oost-Berlijn was. Hij hielp Birgit om te vluchten naar het Westen. Ze had zich echter nooit kunnen voorstellen hoe het leven in het westen echt was. En ook niet dat Ossies met de nek aangekeken werden. Ze moesten vooral niet laten merken waar ze vandaan kwamen. Het verschilt niet van hoe velen nu over immigranten denken.

Verder lezen
25 februari 2026

Gran Balconia – Derk Visser

Het is zomer en Shell (eigenlijk Michelle) ziet vanaf haar balkon hoe gezinnen hun auto volproppen en vertrekken naar de zon, ook al schijnt de zon hier ook en is het bloedheet. De moeder van Shell is hoogzwanger. Voor de vierde keer krijgt ze een dochter van een alweer afwezige vader. Hierna gaat ze aan de prikpil, vertelt ze, dan kunnen er geen kinderen meer bijkomen.

Derk Visser heeft zich knap ingeleefd in deze puber, die voor het eerst een vriendje krijgt, maar ook al volwassen problemen moet oplossen omdat haar moeder het vaak laat afweten. Wat doe je bijvoorbeeld als tienermeisje wanneer er geld is om maandverband te kopen? Creatieve oplossingen blijken rampzalig te kunnen uitpakken en Shell schaamt zich kapot als ze naar het buurtcentrum gaat, waar gratis boodschappen gehaald kunnen worden.

De moeder praat heel open met haar dochters. Soms leidt dat tot enorme ruzie, een andere keer tot een mooi gesprek. Misschien iets te mooi: de zinnen komen er wel erg vloeiend uit op papier. Maar het is fijn om te lezen. Ik zie het allemaal helemaal voor me: de flat waar het bloedheet wordt, de kapotte wasmachine op de galerij, de graffiti op de muur, het is zo beeldend geschreven.

Verder lezen
18 februari 2026

Vlieg, wilde zwanen – Jung Chang

Als tiener was ik erg onder de indruk van Wilde zwanen: drie dochters van China, waarin Jung Chang de levensverhalen van haar grootmoeder, haar moeder en zichzelf had opgeschreven voor een groot publiek. Het wekte mijn fascinatie voor dat grote, verre land en het zorgde ervoor dat ik vaker literatuur uit China wilde lezen, ook al is dat niet altijd even toegankelijk. Vlieg, wilde zwanen is een soort vervolg op Wilde zwanen. Ik heb overwogen om het eerste boek te herlezen, maar begreep van andere lezers dat dat niet nodig was en dat klopt. De insteek en de sfeer zijn ook anders. Er is wat overlap, want het eerste hoofdstuk gaat over de jeugd van de schrijver in de jaren vijftig en zestig.

Verder lezen
1 februari 2026

Ons deel van de nacht – Mariana Enríquez

Na twee verhalenbundels durf ik mij te wagen aan de dikke roman van de Argentijnse Mariana Enríquez. Net als de korte verhalen bevat dit boek bovennatuurlijke en lugubere elementen tegen de achtergrond van de recente geschiedenis van Argentinië. In het eerste deel is Juan met zijn zoontje Gaspar onderweg met de auto. De sfeer is onheilspellend en het intrigeert me, terwijl ik lees met het tempo van een slak. De lange reis per auto wordt afgewisseld met scènes van een ritueel waarbij Juan soort gedaanteverwisseling ondergaat.

Juan behoort tot een duistere Orde die sinds een paar eeuwen als doel heeft om het eeuwige leven te verkrijgen. Preciezer geformuleerd: om het bewustzijn op dit niveau te behouden. Daarvoor gebruiken de leden van de Orde telkens een medium, waarvan Juan de laatste tot nu toe is. De schoonouders van Juan vermoeden dat Gaspar het perfecte volgende medium is, maar Juan wil voorkomen dat het leven van zijn zoon ook in het teken van de Orde komt te staan. Juan is hartpatiënt en hij heeft niet lang meer te leven. Dat maakt het alles een ontzettend spannend verhaal, ook omdat Juan zijn jonge zoon weinig kan en wil vertellen over wat hem drijft.

Verder lezen
25 januari 2026

Niet van gisteren – Anja Meulenbelt

Jaren geleden zat Anja Meulenbelt eens bij ons op de bank en pas achteraf hadden we in de gaten dat er een beroemdheid op bezoek was geweest. Ik nam me voor om eens een boek van haar te lezen en nu is dat er eindelijk van gekomen. Inmiddels is ze tachtig jaar en in Niet van gisteren kijkt ze terug op meer dan vijftig jaar activisme op allerlei vlakken. Ze mengt doorleefde inzichten met persoonlijke herinneringen. Het is geen chronologische autobiografie, maar de hoofdstukken behandelen diverse thema’s die meestal logisch in elkaar overlopen. Hier en daar zit er wat herhaling in, maar dat hindert niet. Het zorgt ervoor dat je eventueel ook alleen een paar hoofdstukken zou kunnen (her)lezen over een onderwerp dat je in het bijzonder interesseert.

Verder lezen