In 1918 is er een grieppandemie, terwijl de Eerste Wereldoorlog ook nog hevig woedt. Verpleegkundige Julia Powers werkt in een ziekenhuis in Dublin op de afdeling voor zwangere vrouwen met griep. Er zijn drie bedden met vrouwen waar Julia in haar eentje voor moet zorgen, vanwege personeelstekort. Het is voor het eerst dat ze geen leidinggevende boven zich heeft. Af en toe roept ze de hulp in van een arts, maar ook die zijn moeilijk te vinden. Dan komt twintiger Bridie Sweeney vrijwillig helpen op de afdeling.

Emma Donoghue beschrijft de gebeurtenissen in de ziekenhuiskamer zeer gedetailleerd. Ik vind het zo knap hoe ze heeft uitgezocht hoe het er toen aan toe ging. Achterin het boek lees ik dat ze een verloskundige heeft laten meelezen om haar voor flaters te behoeden. Er waren natuurlijk minder medische mogelijkheden dan nu en de inzichten zijn ook flink veranderd. Julia geeft haar patiënten whiskey te drinken tegen de griep, terwijl ze bijna gaan bevallen. Ze heeft een handboek voor verloskunde om medische informatie in op te zoeken. Dat boek wordt ook gebruikt om Bridie en een bepaalde patiënt op een tekening te laten zien hoe een baby in de buik van de moeder zit en eruit komt.
Verder lezen



