Lalagè is gestrand (deel 4)

Aan dit blogartikel ben ik in de zomer van 2020 al begonnen. Ik heb in dat jaar bij twaalf boeken genoteerd dat ik ze niet had uitgelezen. Er zijn ook boeken die ik wel uitlas, maar waar ik niet zo enthousiast over was en daarom blogde ik er niet over. Over de volgende titels wil ik wel wat kwijt, omdat mijn mening afwijkt van andere lezers die er wel plezier aan beleefden. Dus laat je niet tegenhouden, maar wees niet te teleurgesteld als je er niet doorheen komt.

Normal people – Sally Rooney

Verder lezen

Thinking in systems – Donella Meadows

Sinds een paar jaar ben ik lid van De Correspondent. Daarop verschijnen artikelen over hoe deze wereld in elkaar steekt, waarbij verder wordt gekeken dan de waan van de dag. Het zorgt ervoor dat ik anders om me heen kijk. Een mooi voorbeeld daarvan vormen de artikelen van Thalia Verkade over het verkeer en de inrichting van onze straten, die hebben geleid tot het boeiende boek Het recht van de snelste. In oktober kwam er een nieuw artikel van Thalia, waarin ze uitlegt dat haar manier van denken is geïnspireerd door (onder andere) een boek van Donella Meadows. Ik bestelde het spontaan bij de boekhandel.

Het woord systeemtheorie deed wel een belletje bij me rinkelen. Als student wiskunde volgde ik een vak ‘mathematische systeemtheorie’, maar ik kan me er niks meer van herinneren behalve dat het over feedback ging. Vijftien jaar later ligt er weer een studieboek op mijn leesstapel en ik vraag me regelmatig af waarom ik zo’n saai boek heb gekocht, maar steeds als ik erin lees, vind ik het razend interessant. Dat komt doordat Donella Meadows talloze voorbeelden gebruikt om haar uitleg te ondersteunen. Ze legt uit waardoor mensen zo de fout in kunnen gaan bij het nemen van maatregelen om gedrag te beïnvloeden, terwijl ze het heus goed bedoelen.

Verder lezen

Zondagsleven – Judith Visser

Afgelopen zomer las ik Zondagskind tijdens een vakantie en dat was maar goed ook, want ik wilde alleen maar doorlezen in dat boek, tenzij ik tegen mijn man aan het vertellen was wat er allemaal gebeurde met hoofdpersoon Jasmijn Vink. Zij groeit op met autisme, net als schrijver Judith Visser zelf. Ik ben niet de enige die dit verhaal zo meeslepend en leerzaam vond en al snel vroegen lezers hoe het verder is gegaan met Jasmijn. Daarom verscheen dit najaar het vervolg: Zondagsleven. Ik heb dat voor de kerstvakantie bewaard, om het in één ruk uit te kunnen lezen.

De jong volwassen Jasmijn hoeft niet meer naar school en ze heeft haar eigen flat. Ze vindt het heerlijk om veel tijd alleen met haar hond Romy door te brengen. Maar de huur moet worden betaald en Jasmijn eet als een beer, dus ze moet aan het werk. Dat doet ze als receptionist, waar ze wel mensen te woord moet staan, maar gelukkig niet bij haar collega’s in de kantoortuin hoeft te zitten. Ze heeft haar eigen domein achter de balie. Daar werkt ze stiekem ook aan een manuscript van het boek dat lijkt op Zondagskind, over haar ervaringen als kind met autisme. Nu ze de diagnose heeft, kan ze beter verklaren waarom ze vaak anders reageert dan anderen.

Verder lezen

De vrouwen van Vardø – Kiran Millwood Hargrave

In 1617 stak er plotseling een storm op in het noorden van Noorwegen. De mannen van het eiland Vardø waren uit vissen en alle veertig kwamen ze niet levend thuis. De vrouwen bleven achter, met een paar jongens en oude mannen. Er kwam al gauw een nieuwe dominee, maar verder moesten ze het met elkaar zien te rooien.

Maren Magnusdatter is twintig jaar als haar vader, haar broer en haar verloofde omkomen bij de storm. Ze is één van de vrouwen die het aandurft om uit vissen te gaan, onder leiding van de stoere Kirsten. Die moedigt de vrouwen aan: we willen toch niet verhongeren! Nu de mannen weg zijn, moeten ze wel. Kirsten heeft van haar echtgenoot geleerd hoe je een net netjes kunt opvouwen. Ook weet ze hoe het land bewerkt moet worden en ze ontfermt zich over de rendierkudde, waarvan ze regelmatig een dier slacht. Dan trekt ze zelfs een broek aan. Sommige vrouwen spreken er schande van.

Verder lezen

Lalagè las in 2020

De laatste jaren neem ik me steeds voor om minder te lezen en meer tijd buiten door te brengen en met familie en vrienden. Je begrijpt dat dat dit jaar niet is gelukt… ik las dan ook belachelijk veel boeken. Toch heb ik niet lang hoeven nadenken over welke boeken het meeste indruk op me hebben gemaakt.

In The Humans van Matt Haig komt een buitenaards wezen in een mensenlichaam terecht, wat bijzondere humor en levenslessen oplevert.

Verder lezen

Van bij ons

Eerder maakte ik een leesreis door de provincies door een hele rij boeken, maar in Van bij ons komt elk van de provincies aan bod met een volksverhaal. Tegen mijn gewoonte in begin ik niet bij het begin, want ik zie dat er een verhaal bij is over de Witte Wieven van Zwiep. Als kind was ik daar in de buurt op vakantie en we gingen mee met een nachtelijke tocht, op zoek naar die spookachtige wezens. Het was donker in het bos en onze lokale gids vertelde verhalen die ons kippenvel bezorgden. Dat doet het verhaal in dit boek ook.

Verder lezen

De kathedraal van de zee – Ildefonso Falcones

De kathedraal van de zee stond al jaren op mijn leeslijst, omdat een collega het me ooit had aangeraden. Laatst besloot ik eindelijk eens tijd te maken voor dit dikke boek dat zich grotendeels afspeelt in Barcelona in de veertiende eeuw. Op de eerste bladzijden trekt Ildefonso Falcones me meteen het verhaal in: er wordt een bruiloft gevierd op een boerderij, maar het feest wordt bruut onderbroken door de heer van het land die zijn recht opeist om de eerste nacht de bruid te mogen verkrachten. Vervolgens wordt de bruidegom gedwongen om het huwelijk te consumeren, wat nog een verschrikkelijke scène oplevert. Negen maanden later wordt de hoofdpersoon van dit boek geboren: Arnau Estanyol.

Hij is nog een baby als zijn vader met hem naar Barcelona vlucht. Daar groeit Arnau op, terwijl zijn vader zich uit de naad werkt. Arnau ziet hoe sterke mannen (bastaixos) zware stenen sjouwen voor de bouw van een nieuwe kerk voor Maria. Samen met zijn vriendje Joan wil hij ook helpen en ze voorzien de mannen van vers water. Die kerk is de enige constante factor in Arnaus leven en het is mooi om te lezen hoe hij steun ervaart van de heilige Maria.

Verder lezen

Regieaanwijzingen voor de liefde – Franca Treur

Regieaanwijzingen voor de liefde is een bundeling van vijftig stukjes die eerder als feuilleton zijn verschenen in dagblad Trouw. Samen vormen ze het verhaal van Loek en Hanna. Ze zijn al een tijdje een stel en nu gaan ze ook samen werken aan een filmscenario. Loek heeft zijn baan ervoor opgezegd. Nu hij de veertig nadert, maakt hij de balans op:

wat heeft mijn leven tot nu toe betekend, en wat kan het nog betekenen in de tijd die mij rest?

Verder lezen

Wat ik nog graag wil lezen

Een paar jaar geleden maakte ik een blogartikel met boeken die ik erg graag wilde lezen. Inmiddels heb ik de meeste van deze titels in mijn handen gehad en daarom is het tijd voor een vervolg! De volgende twintig boeken moet ik echt eens lezen…

Klassiekers

  • Pride & prejudice – Jane Austen (eigenlijk te erg dat ik nog nooit iets van haar heb gelezen)
  • Oorlog met de salamanders – Karel Čapek (over salamanders die steeds meer op mensen gaan lijken en zo een bedreiging vormen)
  • Het verstoorde leven – Etty Hillesum (met haar gedachten tijdens de Tweede Wereldoorlog)
  • The haunting of hill house – Shirley Jackson (laatst zag ik een film over deze schrijver van horrorverhalen)
  • Terug tot Ina Damman – Simon Vestdijk (niet het eerste deel van een serie, maar je schijnt prima met deze te kunnen starten)
  • De wereld van gisteren – Stefan Zweig (aangeraden door verschillende mensen)

Van schrijvers die ik bewonder

Verder lezen

De vader van Grace – Carolijn Visser

Laatst kreeg ik het Zeeuwse boekenweekgeschenk cadeau van medeblogger Jannie. Ze wist dat ik eerder had genoten van andere boeken van Carolijn Visser, die veel heeft gereisd en de kunst verstaat om verhalen van gewone mensen meeslepend te vertellen. Ze schreef De vader van Grace speciaal voor de Zeeuwse boekhandels, maar het is ook buiten Zeeland te koop.

Carolijn groeide op in Middelburg. Toen ze eens bij haar vriendinnetje Grace thuis kwam, was ze onder de indruk van de vader die ze daar aantrof. Die had namelijk een donkere huid. Het was Carolijn nooit echt opgevallen dat Grace lichtbruin was. Als volwassene vertelde Grace dat ze in haar kindertijd zelden werd gediscrimineerd. De twee vriendinnen waren elkaar toevallig tegengekomen en raakten weer in gesprek.

Verder lezen