Onder het ijs – Ellen de Bruin

Bas Fretz is nog maar 21 jaar als ze mee mag met een wetenschappelijke missie naar de Noordpool, per schip. Dat klinkt geweldig, maar de reden dat zij met deze reis meegaat is heel verdrietig: haar promotor Reinier is onverwacht overleden. Bas kon het heel goed met hem vinden en was stiekem verliefd op hem, maar nu zal ze er nooit achterkomen of hij ook van haar hield. En daar zit ze dan een maand lang op dat schip met een groep toponderzoekers, om Reiniers onderzoek voort te zetten.

Het eerste hoofdstuk grijpt me meteen aan. Iemand filosofeert over de dood, op een poëtische manier. Ellen de Bruin laat me als lezer nog even in het ongewisse waar ze heengaat. In het hoofdstuk erna is Bas op Spitsbergen en in flashbacks wordt duidelijk hoe haar band met Reinier was. Ze deden samen onderzoek naar eencellige fossieltjes. Nu moet zij alleen verdergaan, want de andere onderzoekers uit de vakgroep richten zich op blaadjes en niet op diertjes. De missie naar de Noordpool is bedoeld om onderzoek te doen naar welke fossielen daar voorkomen, om iets te kunnen zeggen over klimaatveranderingen miljoenen jaren geleden.

Verder lezen

Anna Karenina – deel 2

Anna Karenina speelt zich af in de hogere kringen van Petersburg en Moskou, waarbij de hoofdpersonen uit een paar families komen die elkaar regelmatig treffen. Ze zijn aan elkaar verbonden door diverse huwelijken en het ligt dus voor de hand dat Kitty ook binnen die klasse trouwt. Maar in deel 1 hebben we gelezen dat dat niet voorspoedig verloopt. Kitty vertrekt met haar ouders naar het buitenland om te kuren, want ze is ziek van liefdesverdriet. Later gaat haar vader alleen naar Karlsbad. Toevallig zijn wij pas geleden in Karlovy Vary geweest, het hoort nu bij Tsjechië, en ik zag daar veel Russische letters en zelfs een Russisch-orthodoxe kerk (hieronder op de foto). De mooie, chique huizen vormen in mijn hoofd het decor van de verhalen over Kitty in een ander Duits kuuroord.

Karenin heeft in de gaten, net als iedereen, dat zijn vrouw een ander heeft. Dat kan hij met moeite accepteren, maar hij smeekt haar om zich wel aan de etiquette te houden. Oftewel: houd je minnaar geheim en houd de schone schijn op voor de buitenwereld. Verder lezen

De Nix – Nathan Hill

De afgelopen jaren kozen de leden van mijn boekenclub niet voor dikke pillen, maar voor het komende seizoen staan er wel twee boeken van meer dan 500 pagina’s op het programma. De eerste daarvan is De Nix van Nathan Hill, een Amerikaans boek waarvan de omschrijving mij niet trekt. Maar het boeiende van een boekenclub is juist dat je ook weleens iets leest wat je zelf nooit zou kiezen.

De proloog maakt me nieuwsgierig; Samuel is elf jaar als zijn moeder op een dag zomaar vertrekt en niet meer terugkomt. Samuel blijft achter met zijn vader. Het volgende hoofdstuk speelt zich een jaar of dertig later af. Gouverneur Packer wordt aangevallen door een vrouw die later Samuels moeder blijkt te zijn. Het duurt even voordat de schrijver dat onthult, want eerst zet hij nog een paar andere verhaallijnen uit, over een jonge man die net als Samuel verslaafd is aan het online spel Elfscape en over een vreselijk arrogante studente waar Samuel college aan geeft.  Verder lezen

Gerbrand Bakker en Peter Zantingh over vaders en zonen

In de vakantie kies ik vaak voor schrijvers waar ik al eerder mooie boeken van las. Daarom zette ik deze zomer Perenbomen bloeien wit van Gerbrand Bakker op mijn e-reader. In het begin vraag ik me af waarom de zinnen zo kort en eenvoudig zijn; het blijkt een jeugdboek (later lees ik op de blog van Jannie dat het iets genuanceerder ligt). Dat had ik niet verwacht en ik moet er even aan wennen, maar op zich is het geen probleem.

Het gaat over een gezin met een vader en drie zonen. De moeder is ooit weggelopen en ze weten alleen dat ze in Italië zit, doordat ze van daaruit verjaardagskaarten stuurt. Op een dag krijgen de jongens met hun vader een auto-ongeluk, waar jongste zoon Gerson het slechtst vanaf komt. Hij wordt blind. De scènes in het ziekenhuis zijn soms heftig, maar door de eenvoudige taal voelt het niet zo ernstig.

Ondertussen heb ik zin om nog een ander verhaal tegelijk te lezen (ik lees meestal wel een paar boeken tegelijk). Op mijn e-reader vind ik De eerste maandag van de maand van Peter Zantingh waarin een reisje naar Praag voorkomt Verder lezen

Lalagè leest al vijf jaar!

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat het eerste artikel op deze blog verscheen. Daarom besloot ik vandaag om eindelijk over te stappen op een eigen domeinnaam. Vanaf nu kan je me dus nog makkelijker vinden via lalageleest.nl. Bovendien ziet niemand meer reclame onderaan de artikelen. Dit wilde ik al heel lang, maar ik was bang dat het ingewikkeld zou zijn en dat alle linkjes dood zouden gaan, maar dat is allebei niet waar. Je hoeft dus ook niets aan te passen in je bookmarks of op bloglovin of waar dan ook, want alles werkt ook nog gewoon via lalageleest.wordpress.com.

Verder ga ik gewoon door met bloggen, want ik vind het nog steeds heel leuk om stukjes te schrijven en om het met jullie allemaal over boeken te hebben. Bedankt voor al jullie bezoekjes en reacties!

Anna Karenina – deel 1

Eindelijk is het zo ver. Dit najaar lezen we met ongeveer vijftien mensen tegelijk de Russische klassieker Anna Karenina, na mijn oproep van vorige maand. Net terug van vakantie begin ik in het dikke boek dat thuis op me heeft gewacht. Op de eerste bladzijden merk ik al dat het veel mooier is dan ik had gehoopt. Ik begrijp volkomen waarom dit boek zo populair is geworden en nog steeds zoveel gelezen wordt, ook al is het al bijna anderhalve eeuw geleden dat het voor het eerst werd uitgegeven.

Het boek begint met een huwelijkscrisis tussen Stipa Oblonski en zijn vrouw Dolly. Hij is vreemdgegaan en zij heeft dat ontdekt. Later komt Anna, de zus van Stipa, op bezoek. Zij praat met Dolly en weet haar zo gerust te stellen. De crisis is bezworen en iedereen haalt opgelucht adem.

Verder lezen

Book therapy

Op vakantie in Tsjechië wilden we de hoofdstad Praag niet overslaan. We zijn er al een aantal keren geweest, maar de laatste keer was al een paar jaar geleden. Praagse gebouwen hebben vaak prachtige Jugendstil-versieringen, kijk maar.

Ik liep een beetje te mokken vanwege mijn grote rugzak en de warmte, toen mijn echtgenoot zei: ‘Jij moet straks daar maar even heen.’ Hij wees naar het winkeltje onderin dit gebouw: Book therapy, vol Engelstalige boeken waar je blij van wordt.

Verder lezen