De oude boeken van Frans Pointl vind ik zo heerlijk om te lezen. Het doet me in de verte denken aan J.J. Voskuil, die ook met zulke droge humor schrijft over dagelijkse beslommeringen. Het heeft een bepaalde sfeer van de tijd voor het internet: dingen gingen niet zo vlug, mensen deden rustig aan. Ik weet niet of dat echt zo was, maar in dit soort boeken lijkt het zo.
De Heer slaapt met watjes in zijn oren is ook de titel van het eerste verhaal in deze bundel. Deze zin komt uit het dossier dat een verpleegkundige op zijn nachtkastje in het ziekenhuis laat liggen. De gezondheidszorg vormt een rode draad. Zo heeft Frans heel wat te stellen met een oogarts die hem aan het lijntje houdt, maar niet van zijn kwaal af helpt. De meeste verhalen lijken mij autobiografisch, met uitzondering van een vertelling over een joodse familie. Frans Pointl was zelf ook joods, maar niet gelovig en dat laat hij goed blijken.
Verder lezen







