Leesreis om de wereld: Comoren

Voor mijn leesreis om de wereld ben ik altijd op zoek naar boeken uit vreemde landen. Laatst was ik in mijn nopjes met de vondst van het boek Aal onder water, dat zich afspeelt op de Afrikaanse eilandengroep de Comoren, vlak bij Madagaskar. Hierin kijkt de zeventienjarige Aal terug op haar leven, terwijl ze ronddobbert op de Indische Oceaan en zich vastklampt aan een jerrycan.

Wat meteen opvalt is dat het boek uit één enkele zin bestaat, met een heleboel komma’s. Het effect daarvan is dat ik sneller lees en dat past goed bij het verhaal. Aal beleeft immers haar laatste momenten en moet opschieten met vertellen. Verder lezen

Onderworpen – Michel Houellebecq

In de nabije toekomst zouden moslims weleens een grotere rol kunnen gaan spelen in de politiek. In Onderworpen stelt Michel Houellebecq zich voor hoe dit eruit zou kunnen gaan zien. Maar hij begint het boek met een lange aanloop, waarin de hoofdpersoon wordt voorgesteld. François is docent aan een Parijse universiteit. Zijn proefschrift ging over dichter-filosoof Huysmans. Ik vind het nogal saai om daarover te lezen, maar wie van literair graven houdt kan daar vast wel iets uit vissen. François houdt van drank en sigaretten en gaat af en toe naar bed met één van zijn studentes, maar een lange relatie heeft hij nooit gehad.

Dan komen er verkiezingen aan en die lijken deze keer spannender dan ooit te worden. Niet alleen de extreem-rechtse Marine le Pen maar ook de pas opgerichte Moslimbroederschap zal veel stemmen trekken. Verder lezen

Leesreis om de wereld: Burundi

Gabriel is tien jaar als zijn ouders gaan scheiden. Zijn Rwandese moeder loopt weg en zijn uit Frankrijk afkomstige vader moet nu alleen zorgen voor Gabriel en zijn zusje Ana. Maar hun vader is vaak op stap. De kok en de chauffeur houden dan een oogje in het zeil. De scheiding grijpt Gabriel aan en hij blijft hopen dat het goedkomt tussen zijn ouders. Toch heeft hij ook veel plezier: met zijn vriendjes uit de steeg haalt hij kattekwaad uit en probeert hij de verveling tijdens eindeloze zomers te verdrijven. Ze pikken mango’s uit andermans tuin, gaan zwemmen en hangen in een autowrak, sigaretten rokend en grappen makend. ’s Avonds komt de hele buurt bij elkaar in het barretje. Daar hoort Gabriel af en toe iets over de politieke situatie van Burundi.

Verder lezen

De archipel van de hond – Philippe Claudel

Na het mooie verhaal Het kleine meisje van meneer Linh had ik me voorgenomen om meer van de beroemde Franse schrijver Philippe Claudel te lezen. De prachtige omslag zorgde ervoor dat ik laatst zijn nieuwste boek kocht: De archipel van de hond. Ik ben wel een beetje teleurgesteld dat het plaatje niet helemaal klopt met de omschrijving van Claudel, maar het blijft mooi.

De thematiek van een eiland kom ik heel vaak tegen. Ook deze keer gaat het om een geïsoleerde gemeenschap, waar af en toe wel een veerboot komt, maar de meeste mensen zijn op het eiland geboren. Vaak is er wel een vreemdeling die er tóch gaat wonen en deze keer is dat de Onderwijzer. Verder lezen

Het kleine meisje van meneer Linh – Philippe Claudel

Philippe Claudel is een bekende schrijver, maar ik had nog nooit iets van hem gelezen. Zijn boeken gaan vaak over oorlog en dat vermijd ik liever, maar ik wil me daar wel graag overheen zetten. Iemand van mijn leesclub koos voor Het kleine meisje van meneer Linh, een boekje dat ik ook al tegenkwam in Hoe lees ik? van Lidewijde Paris. Het fragment dat zij citeert sprak mij erg aan en daarom was ik erg benieuwd naar de rest van het verhaal.

Meneer Linh vertrekt uit zijn geboorteland Viëtnam. Zijn zoon en schoondochter zijn overleden en zijn vrouw is al jaren dood. Door een bombardement is het hele dorp met de grond gelijk gemaakt. Alleen zijn kleindochter Sang Diû leeft nog. Ze is zes weken oud en meneer Lin neemt haar mee op de boot naar een ver land. Wekenlang moeten ze reizen. Maar het meisje blijft rustig.

Verder lezen

Elegant als een egel – Muriel Barbery

Bij mijn vijfde poll kreeg Elegant als een egel van Muriel Barbery de meeste stemmen. Vlak daarna schreef Bettina op haar blog over dit boek en daarin waarschuwde ze voor een taaie start. Ik zag er wel een beetje tegenop om te beginnen, maar wilde dit boek graag uitlezen, omdat het uit de poll was gekomen.

Het begint met een filosofische verhandeling door conciërge Renée Michel. Ze beheert een chic appartementencomplex en neemt aan dat de rijkelui een bepaald beeld hebben van conciërges, waar zij aan probeert te voldoen. Maar stiekem leest ze liever Russische literatuur en boeken over filosofie dan dat ze platte televisieshows kijkt. De hoofdstukken worden afgewisseld tussen mevrouw Michel en de twaalfjarige Paloma. Zij woont ook in het complex, met haar ouders en haar zus. Ze is hoogbegaafd en daardoor filosofeert ze er net zo op los als de conciërge, maar dan over de zin van het leven. Verder lezen

No en ik – Delphine de Vigan

Lou Bertignac is een klein meisje van 13 jaar met een IQ van 160, waardoor ze al in de vierde klas zit. Het houden van een spreekbeurt vindt ze het engste wat er bestaat. Daarom probeert ze eronderuit te komen, maar de docent merkt het op en vraagt waar haar spreekbeurt over zal gaan. Lou antwoordt spontaan dat ze het over daklozen zal hebben en dat ze daarbij het persoonlijke verhaal van een dakloze zal vertellen. Ze heeft immers net op het metrostation de jonge dakloze No ontmoet, die haar om een peuk vroeg. Verder lezen

De wereld als markt en strijd – Michel Houellebecq

Omdat we deze maand samen met een paar boekbloggers Franse boeken lezen, koos ik voor een boek van Michel Houellebecq. De wereld als markt en strijd was zijn romandebuut, waardoor Houellebecq in één klap beroemd werd, zonder dat er enige reclame voor was gemaakt. In de Franse literaire wereld deed het veel stof opwaaien, omdat men het zo’n merkwaardig boek vond.

download (31) Verder lezen

Vlinders in een duikerpak – Jean-Dominique Bauby

Bovenop de stapel liggen drie uit het Frans vertaalde boeken, vanwege Ik lees Frans in september. Ik besluit maar met het dunste te beginnen, dat ook al het langste op mijn leeslijst staat: Vlinders in een duikerpak. Telkens zag ik het staan en twijfelde of ik het eraf zou halen. Een boek geschreven door een man die alleen met zijn ooglid kan communiceren, wat moet je daarvan verwachten? Zou het saai zijn? Of juist vreselijk zielig? Om een of andere reden twijfelde ik steeds en liet het toch maar op de lijst staan. Misschien zag ik er wel tegenop.

Dat blijkt in elk geval nergens voor nodig. Jean-Dominique Bauby was vroeger hoofdredacteur van een bekend damestijdschrift (later blijkt het Elle te zijn) en is dus gewend om te schrijven. Hij vertelt pas aan het einde hoe hij verlamd is geraakt, dus dat heb ik me als lezer wel steeds afgevraagd: was het een ongeluk of een interne bloeding? In elk geval kan hij niets meer bewegen behalve zijn linkeroog, zijn nek en een deel van zijn mond. Hij communiceert doordat zijn gesprekspartner letters opnoemt en dan knipoogt hij bij de letter die hij wil zeggen. Op die manier een boek schrijven is natuurlijk al een prestatie op zich. Helemaal knap is het dat het een prettig leesbaar geheel is geworden. De hoofdstukjes staan redelijk los van elkaar, maar samen geven ze een goed beeld hoe zijn leven er nu uitziet. Dit wordt afgewisseld met herinneringen aan vroeger.

download (30)

In zo’n situatie verwacht je iemand die zwaar gefrustreerd is. Bauby heeft echter een dromerige schrijfstijl en hij beperkt het uiten van zijn frustratie tot een minimum. Hij lijkt zich meestal neer te leggen bij de situatie en wacht geduldig tot er een verpleger langs zal komen. Hij mijmert wat en vertelt bijvoorbeeld over zijn zeldzame uitjes naar het strand, waar hij intens van geniet. Bauby gaat heel anders met zijn situatie om dan Thiandi Grooff, die ook het locked-in-syndroom heeft en een boek schreef. Zij communiceert door met haar vingers letters aan te wijzen, terwijl haar arm ondersteund wordt. In haar boek Doe Normaal. Dagboek van een Dino. beschrijft ze hoe zij pas als tiener duidelijk kon maken dat ze een normale intelligentie had. Het kostte haar veel moeite om serieus genomen te worden en een school te vinden. Thiandi’s boek maakte meer bij me los dan dat van Bauby, ook al is haar schrijfstijl een stuk minder soepel.

Het eerste Franse boek is uit. Hierna ga ik nog twee heel verschillende boeken lezen. Van Michel Houellebecq verwacht ik een mooi, deprimerend boek. Daar zal ik de tijd voor nemen. Verder ligt No en ik van Delphine de Vigan op de stapel. Doe jij ook mee met het lezen van Franse boeken? Of anders met Ik lees Engels in oktober?