Een volstrekt nutteloos mens – Jori Stam

Zowel blogger Tessa als schrijver Ellen Deckwitz vinden het debuut van Jori Stam geweldig, dus ik besluit het ook te lezen. Op de achterkant staat zijn foto: hij ziet eruit als een corpsbal met van dat halflange haar. Wat zou zo’n jongen schrijven? Het boek bevat tien verhalen; de eerste is het langste met 35 bladzijden, de andere zijn gemiddeld rond de tien bladzijden. Alle tien hebben ze een man in de hoofdrol waarmee ik me totaal niet kan identificeren. Het zijn eigenlijk allemaal sukkels die pech hebben in het leven. Verder lezen

Leesreis om de wereld: Kameroen

Op mijn leesreis ga ik de hele wereld over. Afrika mag dit jaar niet ontbreken (en Egypte is op het randje), dus ik leen Afgesneden herinnering uit de bieb. Op de achterkant staat een prachtige foto van Werewere Liking. Stiekem ben ik jaloers op haar mooie donkere huidskleur, waar de kleurige kleding zo goed bij staat. Werewere is geboren in Kameroen, al woont ze nu in Ivoorkust, waar ze werkt als kunstenares in allerlei disciplines: ze zingt, speelt toneel, schildert en schrijft.

foto-08-10-16-11-45-29

Verder lezen

Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer

Krantenkoppen in de nabije toekomst: prinses Amalia wordt betrapt in innige omhelzing met een jongeman en de wet ‘Klaar met leven’ is aangenomen. Wie wil mag euthanasie laten plegen, ook als er geen sprake is van ondraaglijk lijden. Rond dezelfde tijd krijgen de broers Richard en Arthur een onverwacht grote erfenis na de dood van hun vader. De broers kunnen het prima met elkaar vinden, ook al verschillen ze zowel qua uiterlijk als qua karakter en opvattingen: de één lang en mager, de ander klein en gezet.

Richard weet al snel wat hij met het geld wil doen. Hij bouwt het Vaarwelhotel, waar mensen in een luxe, onpersoonlijke omgeving kunnen sterven. Arthur moet nog wennen aan zijn nieuwe leven, maar geïnspireerd door zijn broer besluit hij om ook een mooi huis met veel kamers te laten bouwen. Beide gebouwen komen aan twee zijden van een groot meer in een natuurgebied te liggen. Arthur is er namelijk van overtuigd dat onder de gasten van zijn broer ook twijfelaars zijn. Veel ouderen zien het leven niet meer zitten omdat ze zo eenzaam zijn en zich een last voelen voor hun omgeving, maar ze kunnen nog erg genieten van lekker eten of een praatje maken. Voor die mensen is Gloster Huis bedoeld. Maar hoe krijgt hij mensen zover bij hem te komen? Verder lezen

Hoe lees ik – Lidewijde Paris

Soms heb ik het idee dat ik dingen mis bij het lezen van literatuur. Andere lezers zien dan verwijzingen of symboliek, terwijl ik gewoon een goed verhaal heb gelezen en er verder niet zoveel achter zoek. Bij de literatuurlessen op school haalde ik daardoor nooit hoge cijfers, hoeveel ik ook las. Lidewijde Paris is ervan overtuigd dat je kunt leren om meer uit een boek te halen. Daarom geeft ze literatuurlezingen, om haar jarenlange ervaring in het boekenvak te delen. In Hoe lees ik? beschrijft ze hoe zij zelf leest.

Verder lezen

Komt een paard de kroeg binnen – David Grossman

Sinds ruim een jaar ben ik lid van een leesclub van Senia. De naam duidt op de oorspronkelijke doelgroep van de leeskringen: ouderen, maar wij zijn allemaal nog onder de vijftig en maken ook dankbaar gebruik van Senia’s leeswijzers. Bovendien hebben we elkaar leren kennen doordat Senia informatiebijeenkomsten in de bibliotheek organiseert voor mensen die graag bij een boekenclub willen. Mocht je op zoek zijn naar een groep in jouw omgeving, kijk dan eens op de website.

Elke maand komen wij bij elkaar om een boek te bespreken en om de beurt mogen we kiezen wat we gaan lezen. Op mijn leeslijst staat wel een ander boek van de Israëlische schrijver David Grossman, maar Komt een paard de kroeg binnen zou ik zelf nooit hebben gekozen op grond van de beschrijving. Het gaat over een stand-up comedian en meestal vind ik dat niet leuk, omdat ik de humor niet snap en dan lacht iedereen behalve ik (natuurlijk zijn er ook komieken die ik wel heel grappig vind, kwestie van smaak).

Verder lezen

Corpus delicti – Juli Zeh

Met de leestweeps bespreken we literatuur via twitter, op een afgesproken tijdstip. Vanavond is het weer zover. Deze keer hebben de organisatoren op verzoek van lezers gekozen voor een dystopie.

Juli Zeh schept een kille wereld waarin een gezond lichaam het hoogste doel is. Ziektes zijn zoveel mogelijk uitgeroeid door vergaande hygiënische maatregelen. Men geeft elkaar geen handen, het bos is tot verboden gebied verklaard en voedsel wordt in vastgestelde verhoudingen verstrekt. Sigaretten en koffie zijn verboden. De mensen moeten elke maand rapportages inleveren om aan te tonen dat ze genoeg hebben gesport en geen ziektes onder de leden hebben. Relaties zijn alleen toegestaan tussen personen waarvan het immuunsysteem ver genoeg uit elkaar ligt. Wie zich niet aan de regels houdt, riskeert straffen van geldboetes tot schijndood, waarbij je wordt ingevroren.

Verder lezen

De pier stort in – Mark Haddon

Mark Haddon ken je misschien wel van Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht, wat een erg leuk boek is over een autistische jongen. Ik heb vorig jaar in Londen het bijbehorende toneelstuk gezien, wat ook de moeite waard is. Toen boekverkoper Edith zeer enthousiast over Haddons nieuwste boek The pier falls twitterde, liet ik me overhalen om het te kopen, ook omdat ik op dat moment een onbedwingbare behoefte had aan korte verhalen. Edith wist me ook te vertellen dat Harry Pallemans een uitstekende vertaling had afgeleverd, dus ik koos voor de Nederlandse versie De pier stort in. In 2010 las ik namelijk Haddons roman A spot of bother, waarvan ik me vooral kan herinneren dat ik het Engels vrij lastig vond.

Verder lezen

Stenen voor een ransuil – Maarten ’t Hart

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik genoot van een boek van Maarten ’t Hart. Ik besluit zijn debuut Stenen voor een ransuil te lezen, dat ook als e-book te leen is bij de bibliotheek. Dat is handig voor op vakantie, maar ik heb het al voor de vakantie uit, want het is geen dik boek en ’t Hart schrijft ook in zijn eerste boek al erg vlot.

Naast zijn typerende stijl zijn er thema’s die steeds weer terugkeren in het werk van Maarten ’t Hart: een jongen uit een streng gereformeerd milieu heeft weinig vrienden, heeft geen belangstelling voor meisjes, zet zich af tegen het geloof van zijn ouders maar kan zo ontroerd raken door orgelmuziek. Observaties van de natuur in de buurt ontbreken ook nooit, wat niet zo gek is voor een schrijver die gepromoveerd bioloog is. Dat levert mooie beschrijvingen op.

Verder lezen

De kunst om in koor te huilen – Erling Jepsen

Misschien herken je het wel: dat je ouders elkaar niet begrijpen, maar jij snapt ze allebei wel en probeert te bemiddelen. Dat gebeurt ook bij de elfjarige hoofdpersoon uit De kunst om in koor te huilen. Op het eerste gezicht lijkt het over een doodnormale Deense familie te gaan, maar langzamerhand blijkt er onder de oppervlakte meer aan de hand te zijn.

Moeder begrijpt vader niet, niet zoals ik hem begrijp, dat is het probleem. Misschien begrijpt ze hem af en toe wel, maar ze neemt hem niet serieus. Daarom is hij niet gelukkig. En zij ook niet. Daarom is niemand van ons gelukkig. Iemand moet iets doen, en omdat niemand dat wil, komt het op mij neer.

De kunst om in koor te huilen Verder lezen

Leesreis om de wereld: Cambodja

map_cambodja

Cambodja, ik moet moet opzoeken waar het ligt: in Azië tussen Thailand, Laos, Viëtnam en de zee (oranje op de kaart hierboven). Op Wikipedia gaat het over de Rode Khmer en Pol Pot. Daar heb ik weleens van gehoord, maar wat is daar eigenlijk gebeurd? Ik heb geen idee, maar Vaddey Ratner weet er alles van. Als klein meisje maakte ze mee dat Cambodja van een Boeddhistisch in een communistisch land veranderde. Uiteindelijk vluchtte ze met haar moeder naar Amerika. Haar levensverhaal vormde de inspiratie voor de roman In de schaduw van de banyan.

In de schaduw van de banyan

Verder lezen