In 2015 werd The book of strange new things van Michel Faber mijn lievelingsboek. Daardoor stond zijn dikke pil Lelieblank, scharlaken rood al tijden op mijn verlanglijstje en nu is het eindelijk zover. Omdat er plat Engels in voorkomt, heb ik gekozen voor de vertaling, die in dwarsliggervorm te leen is bij de bieb.
Het verhaal begint met een alwetende verteller die de lezer meeneemt naar het Londen van 1875. In de armste buurt zijn prostituees werkzaam. Eén van hen, Sugar, is de hoofdpersoon van het boek, maar het begint bij een collega, die later nog een paar keer voorbijkomt. Dan komen de gedachten van een andere hoofdpersoon, William Rackham. Hij staat op het punt om zijn vader op te volgen in diens parfumbedrijf. We zijn nog steeds in de inleidende woorden en ik vraag me af wanneer de boel op gang komt. De alwetende verteller probeert me gerust te stellen:
Mocht u thans mateloos verveeld zijn, laat mij u dan mogen troosten met de belofte dat er in de zeer nabije toekomst sprake zal zijn van heuse neukpartijen, om nog maar te zwijgen van waanzinnigheid, ontvoering en onnatuurlijke dood.



