Op de eerste bladzijde heeft P.F. Thomése me al in zijn greep. Wat kan die man meeslepend schrijven! Tin (afkorting van Martin) is veertien jaar als het oorlog is. Hij mag eindelijk met zijn vader mee naar de overkant van de rivier, waar het al bevrijd gebied is. De overtocht is gevaarlijk en moet ’s nachts gebeuren, zwemmend, met hun kleding op hun hoofd gebonden. Maar dan raakt Tin zijn vader kwijt. In zijn eentje bereikt hij de overkant. Wat nu? Zijn vader had niet verteld wat ze verder zouden gaan doen…
literatuur
Leesreis om de wereld: Indonesië
Er staan drie Indonesische boeken op mijn lijstje: twee klassiekers en een meer recent boek, alle drie vrij dik. Ik besluit om naar de bibliotheek te gaan, om daar van elk boek de eerste bladzijde te lezen. Het is meteen duidelijk dat het boek uit 2012 mij het meest aanspreekt. Op de achterkant staat dat schrijfster Ayu Utami erg populair is in Indonesië, ook onder jongeren. Dat belooft wat!
Verteller is Yuda, die er graag met een groep vrienden op uit gaat om bergen te beklimmen. Daarbij gebruiken ze grof geschut: ze boren gaten in de bergen om hun haken aan vast te maken. Dan krijgt Yuda een nieuwe vriend, die Parang Jati heet. Bij een weddenschap verliest Yuda en Parang Jati daagt hem uit om vanaf nu alleen nog maar aan clean climbing te doen, waarbij je de rotsen niet beschadigt.
Parang Jati vertelt veel volksverhalen aan Yuda. Die vindt dat bijgeloof maar niets, maar hij is ook wel vatbaar voor de argumentatie van Jati die uitlegt dat je volksgeloof niet door een moderne bril moet bekijken. Verder lezen
Noodweer – Marijke Schermer
Marijke Schermer beschrijft een levensecht gezin: Emilia en Bruch met hun twee zoontjes. Ze wonen in een heerlijk vrijstaand huis aan een rivier. Bruch is arts en Emilia is mede-eigenaar van een bedrijfje dat artikelen publiceert over de cijfers achter het nieuws en interpretatie daarvan. Dat vind ik een leuk detail, omdat ik zelf ook veel met statistiek te maken heb in mijn werk. De statistische metaforen vind ik erg creatief gevonden.
Toch broeit er iets in het huwelijk van Emilia en Bruch. Verder lezen
Een charismatisch defect – Eva Kelder
Het leek stiller dan het was, het romandebuut van Eva Kelder, werd mijn lievelingsboek van het jaar 2014 en ik heb het wel een aantal keren als cadeautje gegeven. Ik keek dan ook enorm uit naar Eva’s tweede roman. Toch probeerde ik mijn verwachtingen niet al te hoog te maken, want stel dat het zou tegenvallen… dat kan haast niet anders na zo’n geniaal begin. Eindelijk lag Een charismatisch defect in de brievenbus.
De tere bloemen van het verstand – Myrte Leffring
Een tijdje geleden was ik in Zwolle bij boekhandel Waanders in de Broeren, een gekke naam, maar wat een waanzinnig boekenwalhalla is dat! Het is een voormalig kerkgebouw. Tegen de wanden zijn verdiepingen gemaakt met nóg meer boeken en andere dingen. Ik kocht er een cd met onder andere Actus Tragicus, mijn lievelingscantate van Bach. Ook de afdeling poëzie is groter dan bij de gemiddelde boekhandel. Ik koos voor De tere bloemen van het verstand van Myrte Leffring. Nadat ik Myrte in De Nachtzoen had gezien, wilde ik heel graag iets van haar lezen.
De unster – Maarten ’t Hart
Ik vermoed dat Maarten ’t Hart dit boek uit 1989 grinnikend heeft geschreven. In zijn debuut viel me op dat hij bloedserieus was en dat zijn nuchtere, droge humor ver te zoeken was, maar met De unster heb ik mij kostelijk vermaakt.
Het boek bevat twaalf verhalen. In een aantal daarvan lijkt de schrijver zelf de hoofdpersoon te zijn. Hij doet verslag van gebeurtenissen uit zijn eigen leven, vast wel aangedikt, maar altijd realistisch. Het gaat bijvoorbeeld over zijn leven op het platteland, met de moestuin en de buurman die boer is en regelmatig even langskomt om te kletsen. De natuur in de buurt wordt gedetailleerd beschreven. Verder lezen
Leesreis door de provincies: Belgisch Limburg
Juliette komt uit een muzikaal gezin. Haar vader is de zanger van een balorkest, haar broer Louis speelt daarin de trompet en Juliette danst erbij van jongs af aan. Later doet haar jongere zus Mia ook mee. Maar dan gebeurt er iets verschrikkelijks: tijdens een optreden krijgt Juliettes vader een hartaanval en overlijdt. Daarna glijdt het gezin af. Louis gaat op zichzelf wonen, want hij houdt het niet meer uit. Juliette voelt zich verantwoordelijk en blijft. Het is hartverscheurend om te lezen. Dit is een D-boek, maar het vraagt wel wat van de jeugdige lezer, door tussen de regels door te lezen. Ik moest bijvoorbeeld opzoeken wat laudanum ook alweer doet. Er worden heel wat hints gegeven naar wat gaat komen. Verder lezen
Anna in kaart gebracht – Marek Šindelka
Het nieuwste boek van Marek Šindelka gaat in Tsjechië als warme broodjes over de toonbank. Ik ben benieuwd en haal een splinternieuw exemplaar uit de bieb. Op de achterkant staat dat de tien hoofdstukken die erin staan allemaal op één of andere manier met Anna te maken hebben. Daardoor ga ik in elk verhaal naarstig op zoek naar het verband met Anna, maar ik kan het niet snel vinden of vermoed wel iets maar weet het niet zeker. Dat is jammer, want de verhalen zijn elk op zichzelf al erg goed. Een rode draad tussen korte verhalen is mooi, maar niet noodzakelijk. Misschien is het een verkooptruc, omdat er veel mensen zijn die beweren niet van verhalenbundels te houden. ‘Mozaïekvertelling’ is ook wel een heel mooi woord dat de aandacht trekt.
Het verhaal van het verloren kind – Elena Ferrante
Na het iets tegenvallende derde deel van de Napolitaanse romans hoop ik op een spetterend slot. Hoe zou het aflopen met de bijzondere vriendinnen Elena en Lila? In het begin van het eerste boek is de zestigjarige Lila verdwenen. Zou ze nog terugkomen? Elena vertelt in Het verhaal van het verloren kind hoe haar leven en dat van Lila is verlopen in de laatste dertig jaar. Ik zal proberen niet teveel te verklappen, maar wil toch iets van de inhoud bespreken.
Ademhalen onder de maan – Ingmar Heytze
De eerste gedichten in Ademhalen onder de maan vind ik zo leuk dat ik erg blij ben dat ik deze bundel uit de bieb heb gehaald. Het tweede vers gaat over de wasstraat en even verderop kijkt de verteller uit het raam naar een mooi meisje aan de overkant. Veel gedichten gaan over alledaagse thema’s, zoals het blauwe bord op Utrecht centraal. Dat gedicht schreef Ingmar Heytze toen dat bord werd vervangen door digitale schermen. Ik vind het prachtig als een dichter het alledaagse in mooie woorden weet te vatten, zoals in deze regels uit een gedicht over vroeger:
Nergens netwerk. Geen bereik. Toch, bijna geruisloos,
smoezend achter dichte deuren, vond iedereen elkaar.
Lalagè leest 