Hoe lees ik korte verhalen? – Lidewijde Paris

Vorig jaar haalde ik mijn literatuurkennis op met Hoe lees ik? van Lidewijde Paris: een heerlijk boek waarin ze aan de hand van romanfragmenten uitlegt hoe je literaire werken kunt analyseren. Ik vond het erg leuk om me zo weer te verdiepen in de theorie. Tijdens het lezen houd ik het geleerde in mijn achterhoofd en soms lukt het om iets te herkennen in een boek, zoals: ‘hé hier zit ik in het hoofd van deze persoon en daarna ga ik er weer uit’. Ondertussen reist Lidewijde heel Nederland rond om lezingen te geven en ook die kan ik je erg aanraden. Ongelooflijk dat ze naast die lezingen en het verslinden van vele boeken ook nog energie had om zelf een nieuw boek te schrijven: Hoe lees ik korte verhalen? Hierin wordt de literatuurtheorie verder uit de doeken gedaan. Veel begrippen komen terug, maar dan net in een ander jasje.

Door dit boek kan je meer uit een verhaal halen en het geeft je gereedschap om er met anderen over door te praten. Met de veertien korte verhalen in dit boek kan je dat oefenen. Verder lezen

Portret van een man – Jens Christian Grøndahl

In mijn zeventiende poll kreeg Portret van een man de meeste stemmen. Ik mocht dus weer aan de Literatuur en dat is heerlijk, maar ik moet bekennen dat ik een beetje schrok toen ik zag dat het boek 367 bladzijden telt. Bovendien begon het niet meteen heel boeiend. Jens Christian Grøndahl schrijft geen spannende verhalen waarbij je op het puntje van je stoel zit. En toch wilde ik steeds doorlezen… Hoe kan dat?

De hoofdpersoon krijgt nergens in het boek een naam, zelfs niet als iemand anders zich aan hem voorstelt en ik verwacht dat hij dan ook wel zijn naam zal zeggen. Als oude man kijkt hij terug op zijn leven. Het boek bestaat uit drie delen. In het eerste deel is hij achttien jaar, in het tweede midden veertig en tot slot kijkt hij terug op zichzelf rond zijn zestigste verjaardag. Maar in het tweede en derde deel kijkt hij ook weer terug op eerdere gebeurtenissen in zijn leven. Het is dus bepaald geen chronologische vertelling, maar er zijn wel stukken waarbinnen ik wil weten hoe het verdergaat. Al gaat het toch vooral om de mooie schrijfstijl en de manier waarop de hoofdpersoon zijn leven probeert te duiden. Vrouwen staan daarin centraal: Verder lezen

Buigend bamboe – Carolijn Visser

Ik ben zelf totaal geen reislustig type. Een zomervakantie in een Europees land vind ik al spannend genoeg. Wel lees ik graag over verre landen en daarom staat er een heel rijtje boeken van Carolijn Visser op mijn lijstje. Eerder las ik al Argentijnse avonden, over Nederlandse emigranten in Argentinië. In Buigend bamboe beschrijft ze twee reizen naar China, in het voetspoor van de Nederlander Johan Nieuhof. Die reisde in 1655 per schip van de VOC naar en door China. Hij hield een dagboek bij en maakte tekeningen van wat hij zag. Tijdens twee reizen in 1988 en 1989 probeerde Carolijn Visser zijn reis vanuit Canton naar het noorden zo goed mogelijk te volgen. Sindsdien is China ontzettend veranderd. Misschien begon dat wel in de jaren tachtig. Langs de rivier zijn namelijk niet alleen eeuwenoude pagodes en tempels meer te zien, maar ook fabrieken.

Verder lezen

Liefde in tijden van cholera – Gabriel García Márquez

Liefde in tijden van cholera kreeg de meeste stemmen in mijn vorige poll. Sommige lezers gaven zelfs aan dat het bij hun lievelingsboeken hoort. Ik had al eerder iets van Gabriel García Márquez gelezen (Over de liefde en andere duivels) en dat beviel me wel. Dus vol goede moed begon ik aan dit dikke boek van vijfhonderd bladzijden.

Op de achterkant staat dat de hoofdpersonen Fermina Daza en Florentino Ariza heten, maar het boek begint met de dood van dokter Urbino. Het duurt even voordat ik door heb hoe de verhoudingen liggen. García Márquez blinkt uit in breedsprakigheid en dat toont hij ook meteen in het begin; daarom kost het me wat moeite erin te komen. Maar na een tijdje heb ik een goed tempo te pakken. Soms lees ik wel een zin terug, want het is soms wel jammer om zo snel door de mooie zinnen heen te gaan, maar een flink tempo is wel nodig om dit te volbrengen. Dokter Juvenal Urbino is de echtgenoot van Fermina Daza. Ze trouwden aan het einde van de negentiende eeuw in stad in Colombia. Ze kwamen beiden uit een rijke familie. Het is echter geen huwelijk uit liefde, al leren ze wel van elkaar te houden. Echte liefde heeft Fermina als tiener wel meegemaakt, want Florentino Ariza viel als een blok voor haar en ze hebben jarenlang stiekem brieven aan elkaar geschreven. Maar in een impulsieve bui heeft ze hem afgewezen. Verder lezen

Een charismatisch defect – Eva Kelder

Het leek stiller dan het was, het romandebuut van Eva Kelder, werd mijn lievelingsboek van het jaar 2014 en ik heb het wel een aantal keren als cadeautje gegeven. Ik keek dan ook enorm uit naar Eva’s tweede roman. Toch probeerde ik mijn verwachtingen niet al te hoog te maken, want stel dat het zou tegenvallen… dat kan haast niet anders na zo’n geniaal begin. Eindelijk lag Een charismatisch defect in de brievenbus.

een-charismatisch-defect

Verder lezen

De psychiater en het meisje – Erik Rozing

Ik heb al heel wat boeken gelezen waarin de hoofdpersoon een psychiatrische aandoening heeft, maar in De psychiater en het meisje is de hoofdpersoon psychiater. Erik Rozing werkt zelf als psychiater en laat met dit boek zien dat hij ook heerlijk kan schrijven en overdrijven, net als sommige patiënten. Het boek begint met een gedicht van Gerrit Achterberg en de oorspronkelijke eed van Hippocrates. Na de proloog is de eerste bladzijde genoeg om je wakker te maken, als je dat nog niet was: een patiënt heeft een zelfmoordpoging gedaan en psychiater (in opleiding) Edgar haast zich door de sneeuw naar de spoedeisende hulp.

de-psychiater-en-het-meisje Verder lezen

Zo begint het slechte – Javier Marías

Javier Marías heeft al veel lovende reacties gekregen. Daarom ging mijn stem naar zijn boek Zo begint het slechte in de poll van Leestweeps. Op 5 juni bespreken we dit boek op twitter. Er volgde een winactie en ik hoorde bij de winnaars. Het boek werd thuis bezorgd: een dik gebonden boek van ruim 500 bladzijden. Vol goede moed begon ik te lezen.

Zo begint het slechte

Juan kijkt terug op 1980, toen hij in dienst was van filmregisseur Eduardo Muriel. Hij was een soort manusje-van-alles en was vaker bij Eduardo thuis te vinden dan in zijn eigen woning. Daardoor zag hij van dichtbij hoe het huwelijk van Eduardo met Beatriz op sterven na dood was. Echtscheiding was toen nog verboden in Spanje (vanaf 1981 niet meer) en volgens Juan was dat de enige reden dat het stel nog bij elkaar was. Hij hoorde hoe Eduardo Beatriz uitschold, al gebeurde dat nooit in het bijzijn van anderen.

Verder lezen