Op mijn leesreis ga ik de hele wereld over. Afrika mag dit jaar niet ontbreken (en Egypte is op het randje), dus ik leen Afgesneden herinnering uit de bieb. Op de achterkant staat een prachtige foto van Werewere Liking. Stiekem ben ik jaloers op haar mooie donkere huidskleur, waar de kleurige kleding zo goed bij staat. Werewere is geboren in Kameroen, al woont ze nu in Ivoorkust, waar ze werkt als kunstenares in allerlei disciplines: ze zingt, speelt toneel, schildert en schrijft.
Misschien herken je het wel: dat je ouders elkaar niet begrijpen, maar jij snapt ze allebei wel en probeert te bemiddelen. Dat gebeurt ook bij de elfjarige hoofdpersoon uit De kunst om in koor te huilen. Op het eerste gezicht lijkt het over een doodnormale Deense familie te gaan, maar langzamerhand blijkt er onder de oppervlakte meer aan de hand te zijn.
Moeder begrijpt vader niet, niet zoals ik hem begrijp, dat is het probleem. Misschien begrijpt ze hem af en toe wel, maar ze neemt hem niet serieus. Daarom is hij niet gelukkig. En zij ook niet. Daarom is niemand van ons gelukkig. Iemand moet iets doen, en omdat niemand dat wil, komt het op mij neer.
De laatste tijd ben ik schrijvers op het spoor die in meer dan één genre publiceren, bijvoorbeeld poëzie en proza. Meestal is hun eerste boek geen poëzie; ik denk dan aan Ineke Riem, Miek Smilde en Jaap Robben. Kira Wuck is wel begonnen met een gedichtenbundel: Finse meisjes is haar debuut. Dit jaar kwam ze met de verhalenbundel Noodlanding. Dat vind ik opvallend, want veel lezers geven aan niet zo van korte verhalen te houden, maar over poëzie hebben ze het vaak niet eens. Het is dus knap dat deze schrijver toch de aandacht heeft weten te trekken. Het NRC noemt Noodlanding bij de beste boeken van het eerste half jaar van 2016. Van Finse meisjes kocht de bibliotheek van Amersfoort in 2013 de derde druk; ook al bijzonder voor een gedichtenbundel. Wat is hier aan de hand? Wie het weet mag het zeggen!
Als het regent op zondag
regent het bij ons anders dan bij anderen
de lucht is droger en de kat laat zich niet aaien
Niccolò Ammaniti is in ons land één van de bekendste en geliefdste Italiaanse schrijvers. Eerder las ik van hem Ik haal je op, ik neem je mee, wat ik een aardig boek vond, maar niet zo geweldig dat ik meteen meer van hem wilde lezen. Eigenlijk begreep ik zijn populariteit niet zo goed. Met zijn nieuwste boek stapt hij in een nieuw genre: de dystopie. Dat maakte mij nieuwsgierig en ik deed mee met een winactie van Libris op twitter, die ik prompt won. Een gesigneerd exemplaar van Anna viel in mijn brievenbus. Het duurde een paar maanden voor ik erin begon. Misschien aarzelde ik een beetje, was ik bang voor een tegenvaller. Ik kan al verklappen dat dat niet terecht was.
Christine Jansen is een eigenwijze stoere meid van tien jaar. Ze heeft vaak ruzie met haar moeder, die drie kinderen van verschillende vaders heeft. Haar nieuwste vriend Jaap is erg leuk met de kinderen, maar Chris kan ook gemeen doen tegen hem. Ze is wel dol op haar oudere broer Waldo en haar jongere broertje Tommie. Deze zomer gaan ze op vakantie naar Schotland. Renate Dorrestein beschrijft het gezin en de buurt op haar sublieme manier, waardoor meteen duidelijk is hoe de verhoudingen liggen. Ik ben geboeid vanaf de eerste zinnen. En ik lees met veel plezier door tot de laatste bladzijde.
In Schotland gebeurt er iets waardoor Chris besluit om weg te lopen. Tommie gaat natuurlijk mee. Op de boot van Oban naar het eiland Mull kruipen ze in een auto die niet op slot is. Ze komen terecht bij Agnes, een oudere vrouw die al hordes neefjes en nichtjes heeft vermaakt in haar vakantiehuis op Mull. Sommigen daarvan hadden ook de behoefte om weg te lopen. Verder lezen
Elena Ferrante stond al hoog op mijn verlanglijstje toen Cathelijne van leesclub Een perfecte dag voor literatuur aankondigde dat we in juni over het derde deel van de Napolitaanse romans gaan bloggen. Ik aarzelde even, want een serie lees ik het liefste op volgorde en vaak laat ik dan wat tijd tussen de delen zitten. Maar ik had al veel goeds gelezen over deze boeken en bovendien had ik in de allerlaatste uitverkoop van V&D het eerste deel De geniale vriendin gekocht. Daarom beloofde ik alle drie de delen in korte tijd te gaan lezen en ik begon met hoge verwachtingen aan dit boek.
In de vier Napolitaanse romans is Elena aan het woord, die terugkijkt op haar leven waarin haar vriendin Lila een belangrijke rol speelt. Het eerste deel gaat over hun kindertijd in de jaren vijftig. Lila is een stoer en brutaal meisje dat alles lijkt te durven. Elena wil daar niet voor onderdoen en doet alles wat Lila ook doet. In de wijk valt genoeg te beleven. De kinderen begrijpen nog lang niet alles, maar ze voelen wel aan hoe de verhoudingen tussen de families liggen. Verder lezen
Deborah heeft schizofrenie. Als ze zestien jaar is, wordt ze door haar ouders naar een psychiatrisch ziekenhuis gebracht. Het is rond 1960 en de ouders mogen hun dochter maandenlang niet bezoeken. Wellicht heeft dat te maken met de gedachte dat schizofrenie wordt veroorzaakt door de opvoeding, die tegenwoordig achterhaald is. Het is erg zwaar voor ze, maar vanwege het taboe dat op psychische ziektes rust delen ze niets met familie of vrienden. Iedereen krijgt een smoes te horen en ook zusje Suzy wordt pas na een paar maanden de waarheid verteld over waar haar zus heen is. Vooral Deborahs vader vindt het vreselijk dat z’n dochter in een gevangenis met schreeuwende vrouwen zit, maar voor haarzelf voelt het veilig ten opzichte van de buitenwereld. De patiënten begrijpen elkaar en ze voelen elkaar aan, ook al lijkt het voor anderen dat ze geen gevoel hebben.
De hoofdpersoon van Op een nacht zit opgesloten in een gebouw. Hij krijgt amper te eten en wordt regelmatig gemarteld. Hij heeft geen idee waarom hij daar zit en hij heeft geen herinneringen aan de tijd dat hij niet in deze cel zat. Maar ’s nachts, in zijn dromen, heeft hij een ander leven. Dan is hij James, getrouwd met Ana, vader van Penelope. James is ontzettend bang dat Penny iets zal overkomen. Hij ziet het helemaal voor zich in levendige visioenen. Uiteraard wil hij zijn dochter hiervoor behoeden, maar Ana vindt dat het veel te ver gaat. Ze stuurt James naar een psychiater, die probeert te achterhalen wat hij ’s nachts droomt.
Als jij weet van James, weet James dan ook van jou? Er gaat geen dag voorbij of je vraagt het je af. Als je bij James bent, als je hem bént, denk je niet aan jezelf in het gebouw. Dan besta je niet. Dus het zou logisch zijn te denken dat James van niets weet.
Een opsporingsbericht op de televisie is altijd voor anderen bedoeld. Maar deze keer krijgt Paula de schrik van haar leven, want ze herkent haar dochter Emmy in de beschrijving van een dader. Het meisje had gedaan alsof ze een enquête kwam afnemen en een ouder echtpaar liet haar binnen. De man is een paar dagen later overleden. Paula besluit niets te doen en niets tegen haar man of dochter te zeggen, in de hoop dat het overwaait. Ze denkt terug aan wat een helderziende jaren geleden tegen haar zei: ‘Neem nooit kinderen, het zou je slecht bekomen…’
Op mijn leesreis om de wereld zoek ik naar boeken over een bepaald land door een schrijver uit dat land. Junot Díaz is geboren in de Dominicaanse Republiek, al woont hij nu in New York. Maar aan het begin van Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao merk ik al dat dit een geschikt boek is voor mijn leesreis: in voetnoten wordt de geschiedenis van de DR toegelicht, met veel humor, waardoor het niet droog wordt.
De proloog gaat over fukú, een vervloeking waar de Dominicanen heilig in geloven. Wat zou de vloek van Oscar Wao zijn? Het eerste hoofdstuk gaat over hem. Oscar is een dikke jongen die erg van science fiction en fantasy houdt. Het grappige is dat dit aspect af en toe terugkomt in de tekst: personen uit de geschiedenis worden aangeduid met Nazgûl of Ork. Deze termen uit Lord of the Rings herken ik toevallig, maar voor de echte liefhebber van sf en fantasy valt er vast nog meer te ontdekken. Als zevenjarige ligt Oscar nog wel goed bij de meisjes, maar later niet meer vanwege zijn omvang en archaïsche taalgebruik. Het lukt hem echter niet om te stoppen met eten.
Lalagè leest 