25 juli 2014

Het zevende kind – Erik Valeur

Ik ben niet bang voor dikke boeken. Je moet er gewoon de tijd voor nemen en met een e-reader voelt het ook niet zwaar aan. Daarom heb ik besloten me te wagen aan het dikke debuut van Erik Valeur, dat in Denemarken een hit is en een aantal literaire prijzen heeft gewonnen.

Het zevende kind gaat over kindertehuis Kongslund, waar de afgelopen decennia talloze kinderen zijn opgevangen om van daaruit geadopteerd te worden. In de jaren ’60 ging het vooral om kinderen van ongehuwde moeders. In 2008 besluit een anonieme afzender brieven rond te sturen met een kopie van een adoptieformulier, een artikel met foto’s van het kindertehuis en een paar witte babysokjes. Op één van de foto’s staan zeven kinderen die in 1961 ter adoptie werden aangeboden. Twee van de briefontvangers zijn journalist en zijn zo nieuwsgierig dat ze willen achterhalen waar de brief vandaan komt. Zo ontstaat het vermoeden dat bekende Denen indertijd een slippertje maakten en het resultaat ervan discreet wilden verbergen… met hulp van het kindertehuis. Voor de minister van Nationale Zaken zou het echter grote problemen kunnen opleveren als dit bekend wordt, omdat zijn partij het kindertehuis al jaren financieel ondersteunt.

download (21)

Het begin van Het zevende kind is pittig, omdat meteen een paar verschillende vertelperspectieven en diverse personages worden geïntroduceerd. Maar ik besluit door te zetten, want dit boek heeft wel iets. Het is meteen duidelijk dat het een spannend detective-achtig verhaal gaat worden. Ik heb de tip opgevolgd om een lijstje te maken met personen en belangrijke gebeurtenissen, om het beter te kunnen volgen. De zoekfunctie van mijn e-reader komt hierbij ook van pas. Maar uiteindelijk valt het reuze mee met de complexiteit.

Het verhaal in 2008 wordt afgewisseld met terugblikken op de jeugd van de kinderen op de foto én degene die de brieven verstuurde: Marie, die zo lelijk was dat ze als pleegkind van de directrice is opgegroeid. Maar wat wil zij bereiken met het versturen van deze brieven? Zijn er werkelijk kinderen van bekende Denen geadopteerd? Het grootste raadsel is het zevende kind op de foto, waarvan slechts de naam op het adoptieformulier is ingevuld. Bij de adoptie is zijn naam vast veranderd. Zal nog te achterhalen zijn wat er van hem is geworden?

Doordat het zo’n lijvig en pittig boek is, wordt de spanning gedoseerd. Toch valt mijn mond regelmatig open als er weer een stukje van de puzzel op z’n plek valt. Ook vind ik dit een literair boek: het is zeer goed geschreven, met symboliek, filosofische beschouwingen en mysterieuze elementen. Op een gegeven moment gaat het wel iets te vaak over het Lot en het toeval, waardoor het juist minder geloofwaardig overkomt: ik ga nadenken over of dit allemaal niet iets te toevallig is, terwijl dat niet relevant is voor een goed verhaal. Dat is eigenlijk het enige minpuntje. Ik vind dit een erg goed boek en het is prima vertaald door Angélique de Kroon. Naar het einde toe wordt de spanning geleidelijk opgebouwd en het wordt netjes afgerond. Dit is een leeservaring die de moeite waard is om even voor door te bijten aan het begin.

20 juli 2014

Waar is Bernadette? – Maria Semple

Wat is er heerlijker dan spontaan een boek uit de bieb halen en dit meteen gaan lezen als je thuiskomt? Ik had zin in een luchtig boek en na de recensie van Leeswammes leek dit me een geschikt exemplaar. De bibliotheek had alleen de Nederlandse versie. De vertaling is goed, al is het boek misschien nog leuker in het Engels.

Tiener Bee woont met haar ouders in een groot oud huis, dat vroeger een nonnenschool was en waar de bramenstruiken door de vloer heen proberen te groeien. Haar vader verdient veel geld bij Microsoft. Haar moeder Bernadette is nogal excentriek. Ze was als dertiger een talentvolle architect. Na een niet nader genoemde gebeurtenis is ze echter halsoverkop verhuisd en gestopt met haar werk. Dit gebeurde nog voordat Bee geboren werd. Bernadette gedraagt zich niet zoals andere ouders en heeft dan ook geen vriendinnen in de buurt. Bee is erg slim en doet het goed op school. Het is wonderlijk dat ze overkomt als een normaal, intelligent kind, terwijl haar ouders zich absurd gedragen.

Er gebeuren steeds gekkere dingen met Bee, haar ouders en de buren, tot Bernadette verdwijnt na een confrontatie met onder andere haar man. Dit gebeurt pas na 200 bladzijden, dus de titel en de achterflap vind ik niet zo handig gekozen. De kaft vind ik wel erg leuk en dat beeld van Bernadette maakt het wel grappig: ik zie het helemaal voor me hoe ze met haar grote zonnebril en hoofddoek om achter het stuur zit.

bernadette

Waar is Bernadette? bestaat uit een verzameling e-mails en brieven van diverse personen, afgewisseld met observaties van Bee. Daardoor las ik het vrij snel uit. Er gebeurde echter weer wat me wel vaker overkomt: wat andere misschien als humor zien, vind ik zielig voor de personen die het betreft. Humor is nu eenmaal iets dat je moet liggen en vaak komt het bij mij niet zo aan. Sommige stukjes zijn wel hilarisch, al wordt het soms Amerikaans hysterisch. Maria Semple heeft veel scenario’s voor Amerikaanse televisieseries geschreven en in die stijl is het boek ook geschreven. Kortom: een lekker boek voor tussendoor.

15 juli 2014

Alles hiervoor – André Platteel

De eerste alinea is zo mooi, dat ik besluit dit boek langzaam te lezen. André Platteel heeft vier jaar geschreven aan Alles hiervoor. Elk woord is zorgvuldig uitgezocht en de zinnen vragen erom met aandacht gelezen te worden. Ik probeer me alles zo goed mogelijk voor te stellen: ik kan het bos ruiken en zie de kleuren en de mensen voor me. Het gaat veel over de zon, de maan, het weer, de kleuren en de zee. De sfeer is heel goed neergezet.

Platteel, Alles hiervoor LR

Jonathan heeft na zeven jaar de deur niet uit te zijn geweest zijn leven weer opgepakt. Hij geeft presentaties over kunst en houdt er een blog over bij. Stukjes van zijn blog luiden elk hoofdstuk in. Tijdens een conferentie in Californië ontmoet hij de Noor, een raadselachtige man die zijn leven vanaf dan zal gaan beïnvloeden. Hij blijkt namelijk bij een netwerk te horen dat de wereld wil verbeteren. Daarbij schuwt hij niet om geweld te gebruiken. Jonathan heeft een prille relatie met Bette, maar of het echt wat wordt… Hij vindt haar geweldig, maar zij is niet duidelijk in wat ze wil. En dan zijn er de terugblikken op Jonathans jeugd, waarin zijn moeder overleden is en zijn broertje Stefan een hersentumor kreeg, die niet genezen kon worden.

Al deze elementen lijken niet samen te hangen, al wordt er laat in het boek wel een symbolisch verband gelegd tussen de activiteiten van de Noor en het wegsnijden van de hersentumor van Stefan. Verder zie ik geen verbanden tussen de stukjes over kunst, vriendin Bette, broer Stefan en de Noor. Het kan wel zijn dat er literaire symboliek in zit die ik heb gemist.

Het verhaal wordt niet chronologisch verteld. Soms is dat verwarrend, vooral in het begin van het boek als nog niet alle personen zijn geïntroduceerd. Dan blijkt het halverwege de alinea ineens om een gedachte aan vroeger te zijn. De proloog hoort eigenlijk na deel 5 van de 6 te komen en daar heb ik hem ook herlezen.  In deel 6, dat over New York gaat, wordt ineens weer een sprong terug in de tijd gedaan en komen er 12 bladzijden die qua tijd in deel 5 hadden gehoord. Het komt kunstmatig op mij over om dit zo door elkaar te gooien en het zorgt ervoor dat ik het nog minder goed kan volgen.

Het verhaal van de Noor blijft heel lang onbegrijpelijk: wat wil hij nu eigenlijk? En wat vindt Jonathan ervan? Jonathans emoties worden niet expliciet beschreven en voor mij blijft hij op een afstand.

Het veelbelovende begin is helaas niet de opmaat voor een meeslepend boek. Het heeft me wat moeite gekost om het uit te lezen. Sommige stukjes heb ik inderdaad langzaam gelezen, maar er waren ook stukken tekst waar ik juist vluchtig doorheen ben gegaan. De verhaallijn is moeilijk te volgen, ik mis samenhang tussen de verschillende personen uit Jonathans leven en ik begrijp sommige stukken totaal niet. Mooie metaforen en bijvoeglijke naamwoorden zijn dan niet genoeg: ik wil een hoofdpersoon waarin ik me kan inleven óf een spannende verhaallijn die ik goed kan volgen. Het zorgvuldig gecomponeerde boek heeft me als geheel niet geraakt, al blijven sommige beelden van de natuur me wel bij.

Dit boek heb ik gelezen in het kader van de boekenclub ‘Een perfecte dag voor literatuur’. Klik om te lezen wat andere bloggers hier vandaag over hebben geschreven.

11 juli 2014

Een goede man slaat soms zijn vrouw – Joris Luyendijk

Joris Luyendijk woonde als student politicologie een tijdje in Caïro. In Een goede man slaat soms zijn vrouw beschrijft hij zijn belevenissen in de Arabische wereld. Hij maakt veel mannelijke vrienden, maar het lukt hem ook om een aantal vrouwen te interviewen. Het gaat veel over hoe mannen en vrouwen met elkaar omgaan, over seks en homo’s. Maar ook de alledaagse omgangsvormen: hoe men elkaar begroet en dat je echt niet gaat bellen voordat je bij iemand langskomt. De gesprekjes met verschillende taxichauffeurs zijn erg grappig.

Verder lezen

5 juli 2014

In praise of slowness – Carl Honoré

Ik hou van dingen snel doen: ik denk, werk, lees, wandel en fiets het liefst net iets harder dan anderen. Dat lijkt me wel zo efficiënt. Daarom trok het boek In praise of slowness mijn aandacht. (Het is ook in het Nederlands vertaald onder de titel Slow: een wereldwijde revolutie.)  Hierin legt Carl Honoré uit hoe de wereld is veranderd doordat we dingen steeds sneller willen doen. Ons leven wordt bepaald door de klok. Onze spullen worden massaal geproduceerd in fabrieken en we eten fastfood. Mensen op straat zijn steeds sneller gaan wandelen, als ze tenminste niet de auto nemen. Boeken als One-minute bedtime stories verkopen heel goed. Kinderen worden gestimuleerd om zo snel mogelijk hun diploma’s te halen, zowel op school als in hun vrije tijd. Veel mensen werken keihard om hun deadlines te halen.

En toch… de briljantste ingevingen krijg je als je ontspannen bent: op de wc, onder de douche of op de fiets. Het is dus belangrijk om ook je brein regelmatig in de langzame stand te zetten. Mediteren kan helpen om dat structureel in je leven in te bouwen. Fastfood is ongezond en ongezellig, dus neem de tijd om zelf te koken, dat hoeft niet eens zo lang te duren. Kook met verse groenten en voeg zelf de kruiden toe. Eet aan tafel met je gezin. Ook in mijn eigen omgeving zie ik de tegenbeweging. Mensen vinden het leuk om ‘vergeten’ groente te eten die in kleine hoeveelheden worden geteeld. Het is hip om handgemaakte meubels te kopen. Langzame hobby’s worden weer beoefend. Dan kan je denken aan breien en tuinieren, maar ook lezen: boekenclubs schieten als paddenstoelen uit de grond en door Harry Potter zijn jongeren weer aan het lezen. Je kunt nog verder gaan door boeken langzamer te lezen… of ze in elk geval over een langere tijd te verspreiden en niet binnen een dag uit te lezen. Ik ben wel benieuwd wat jullie van dat idee vinden!

download (19)

De boodschap van dit boek is: sneller is niet altijd efficiënter of beter. Het gaat om de balans tussen snel en langzaam. De kunst is om het juiste tempo te vinden. Vaak is het beter om dingen iets langzamer te doen, voor een betere kwaliteit. Ook is het voor je eigen gemoedsrust prettiger om niet altijd haast te hebben.

Het boek staat boordevol voorbeelden. De schrijver heeft mensen van over de hele wereld geïnterviewd. Hij heeft ook veel dingen zelf uitgeprobeerd, bijvoorbeeld workshops meditatie en tantra-seks. Ook vertelt hij hoe de Slow Movement (Langzaam-beweging) zijn eigen leven heeft beïnvloed: hij was gewend om veel eten te bestellen, nooit aan tafel te eten maar voor de tv en om alles met de auto te doen.

Met mij lijkt het nog wel mee te vallen: ik heb genoeg tijd om te koken en te lezen, ik ga elke dag lunchwandelen en fiets naar mijn werk. Mediteren doe ik sinds een paar maanden elke dag. Wel heeft dit boek me doen beseffen dat je steeds bewust kunt kiezen in welk tempo je iets gaat doen. Het kan prettig zijn om eenvoudige dingen eens met aandacht en wellicht wat langzamer te doen. Mijn favorieten zijn met aandacht groente snijden (voel de groente, proef de groente, geniet van de kleuren en geuren) en met aandacht fietsen (ik kijk graag naar bomen en bloemen).  Dit boek krijgt een opvallende plaats in de boekenkast, zodat ik er nog eens aan zal denken.

28 juni 2014

De urenfabriek – Fleur Brockhus

Felice heeft rechten gestudeerd en begint nu aan haar driejarige advocaten-stage. Haar baas Ria behandelt haar heel neerbuigend. Daarom besluit Felice om keihard haar best te doen, om zo te proberen Ria voor zich te winnen. Daarmee valt ze echter niet op, want overwerken is heel normaal bij Blick & Bleecker. Het kantoor komt over als een vreselijke plek. Toch wil Felice koste wat kost doorzetten. In het begin begreep ik niet waarom ze dat zo graag wilde. Ze ging rechten studeren omdat haar ouders dat beter vonden dan bedrijfskunde. Maar wat is haar motivatie? Na 100 bladzijden zegt Felice wel dat ze het heel leuk vindt om juridische dingen uit te pluizen en om goede teksten te schrijven.

Het gevolg van dat harde werken is dat Felice bijna al haar tijd op kantoor doorbrengt. Ze ziet haar oude vrienden bijna nooit meer. In plaats daarvan komen de bedrijfsborrels, waar veel wordt gedronken en vreemdgegaan. Alle collega’s zitten immers vaker op kantoor dan thuis, dus ze komen weinig andere mensen tegen. Felice is jong en mooi: ze besteedt veel aandacht aan haar uiterlijk. Ze ligt dus wel goed bij de mannen, maar ze neemt zich voor om daar niets mee te doen.

download (20)

Fleur Brockhus werkte zelf twee jaar als advocaat-stagiair en daarom kan ze als geen ander beschrijven hoe het eraan toe gaat op een advocatenkantoor. Het boek leest lekker makkelijk. Het verhaal neemt een paar keer een andere wending, waardoor het interessant blijft. Er zit ook wel humor in, bijvoorbeeld: “Celina kijkt me aan alsof ik net heb gezegd dat ik een tosti heb gemaakt van drie dossiers en een toga.” Zulke grapjes hadden er nog wel meer in gemogen. Ik vind Felice wel een beetje naïef. Ze laat alles maar gebeuren, al heeft ze soms wel haar heldere momenten en dan onderneemt ze eindelijk actie. De urenfabriek is een leuk boek voor tussendoor, als je even geen zin hebt in zware literatuur. Toch zit er ook een wijze les in: doe wat je zelf graag wilt en niet wat je denkt dat anderen van je verwachten.

21 juni 2014

Leesreis om de wereld: Bhutan

Vanaf de eerste bladzijde hield ik van Tsomo. In de proloog kijkt ze als oude vrouw met een goede vriendin terug op haar leven. Het wordt meteen duidelijk dat ze het niet gemakkelijk heeft gehad. Tsomo’s karma gaat over haar jeugd, haar huwelijken en tot slot haar leven als Boeddhistische non. In haar jeugd wil ze het liefste net als de jongens leren lezen en schrijven en zich bekwamen in het Boeddhisme. Helaas is dat niet weggelegd voor vrouwen. In haar huwelijken vindt ze geen geluk. Tsomo lijdt aan een gezwel in haar buik, dit is een zware last voor haar. Uiteindelijk wijdt ze zich toch aan het Boeddhisme: ze woont dicht bij diverse heiligdommen en laat zich zegenen door hoge lama’s.

Verder lezen

16 juni 2014

Tijgers in de nacht – Fiona McFarlane

Ruth is 75 jaar en woont alleen met haar katten in een huis aan zee, nadat haar man is overleden. Op een dag staat Frida voor de deur, die haar komt verzorgen. Ruth vindt dat wel een goed plan, omdat ze inderdaad een dagje ouder wordt en last heeft van haar rug. Ook maken haar zoons zich zorgen over haar, vooral nadat ze opbelde met een verhaal over een tijger die ’s nachts in haar huis rondsluipt.

download (18)

Ruth komt sympathiek over en ik vond het interessant om een boek te lezen met een oudere vrouw als hoofdpersoon. Dat kom ik niet zo vaak tegen of misschien vermijd ik dat soort boeken wel bewust of onbewust… Ruth kampt met geheugenverlies en je bent als lezer net zo verward als zij: ben ik dat nou echt vergeten? Is die Frida wel te vertrouwen? Zou er echt een tijger of een dier in huis zijn? Nee natuurlijk niet, denk je mee met Ruth. Maar ondertussen ga je toch twijfelen.

Dit boek kreeg ik van uitgeverij Meulenhoff om op 14 juni een megaboekenclub te houden met wel 75 boekbloggers. Dat is de reden dat ik het boek helemaal uit heb gelezen, ook al was ik na de eerste 100 bladzijden nog niet zo enthousiast. Het leest wel makkelijk, maar ik vind de vertaling niet zo goed. Het duurt tot de helft van het boek tot het weer over de tijger gaat en vanaf daar vond ik het steeds beter worden. Aan het einde laat Fiona McFarlane zien dat ze wel geweldig kan schrijven: dan wordt het echt spannend en meeslepend. Dus wie doorleest wordt beloond!

15 juni 2014

Het liefdesleven van Nathaniel P. – Adelle Waldman

Nathaniel Piven, oftewel Nate, is begin dertig. Hij leeft echter nog als een student, in een aftands appartement dat hij zelden schoonmaakt (de gedetailleerde beschrijvingen hiervan zijn echt goor) en als hij boodschappen doet koopt hij alleen bier en pizza. Hij is zelfs te lui om koffie te kopen. Hij vloekt af en toe flink (wat ik liever niet zie in een boek). Nate is freelance schrijver en hij discussieert graag over de onderwerpen waar hij over schrijft, maar mij boeien ze niet: het gaat vooral over politiek en filosofie. Nate heeft een paar vriendinnen gehad. Hij wil geen serieuze relatie, maar hij heeft wel regelmatig afspraakjes met vrouwen en gaat ermee naar bed. Toen ik net was begonnen aan dit boek, dacht ik al: waarom wilde ik dit ook alweer lezen? Nate komt niet sympathiek op mij over en ik kan me ook totaal niet in hem inleven.

Het liefdesleven van Nathaniel P_LR

Het uitgebreid analyseren van relaties vind ik iets typisch vrouwelijks. Zoals Adelle Waldman het beschrijft vind ik het echt niet geloofwaardig overkomen. Op een gegeven moment beschrijft ze een etentje van Nate met een goede vriendin van hem. Zij wil het uitgebreid over zijn dategedrag hebben. Nate wil daar niet teveel woorden aan vuil maken, omdat hij vindt dat het leven niet alleen daarom draait. Terwijl het boek juist helemaal daarover gaat! Blijkbaar sluit de beschrijving van de schrijfster niet aan bij de gedachtes van Nate óf hij wil zich anders voordoen dan hij werkelijk is.

De schrijfstijl van Adelle Waldman is niet bijzonder meeslepend of mooi. Bovendien blijf ik moeite houden met vertalingen uit het Engels, al is deze vertaling aardig goed. Wat me opviel is dat de vertaler niet consequent is in het onvertaald laten van bepaalde Engelse termen. Zo vertaalt ze ‘pin-upmeisje’ voor de helft, maar bubblegum en sexappeal blijven staan in het Engels. Omdat ik het boek wel een kans wilde geven, heb ik een paar hoofdstukken in het Engels gelezen. Helaas kon het me maar niet boeien en daarom heb ik na bijna de helft van het boek besloten om niet verder te lezen.

Ik vind Nate een sukkel, zijn liefdesleven is niet interessant en de onderwerpen waar hij over praat en schrijft vind ik saai. Toch schijnt het boek in Amerika wel populair te zijn. Daarom ben ik wel benieuwd naar de meningen van de andere bloggers van Not just any book.