Dit jaar kreeg Marente de Moor de Biesheuvelprijs voor haar bundel Gezellige verhalen. Eerder las ik haar roman De Nederlandse maagd en die vond ik erg goed. Ook de boeken van haar moeder Margriet kan ik waarderen. Ik keek dan ook erg uit naar deze verhalen. Zouden ze inderdaad gezellig zijn? De bloemen op de voorkant hangen er immers sip bij.
Een paar jaar geleden begon ik aan Spel van Stephan Enter. Het boeide me niet en na een bladzijde of 50 heb ik het weggelegd. Die schrijver was niet aan mij besteed, zo dacht ik. Maar iemand van mijn boekenclub koos Grip van dezelfde schrijver uit om samen te bespreken. Ik zag er een beetje tegenop, maar ja, voor je boekenclub moet je wel wat over hebben.
Grip gaat over vier vrienden. In hun studententijd waren ze fanatieke klimmers en ze gingen met elkaar op vakantie naar de Lofoten in het noorden van Noorwegen. Snel daarna verloren ze elkaar uit het oog. Twintig jaar later zijn Paul en Vincent onderweg naar Martin en Lotte, die getrouwd zijn en in Wales wonen. Het boek bestaat uit vier delen. De eerste drie zijn geschreven vanuit respectievelijk Paul, Martin en Vincent. Deel vier is een soort epiloog. Door deze constructie krijg je vanuit verschillende perspectieven een terugblik op die vakantie in Noorwegen. Dit wordt afgewisseld met korte scènes in het heden. Paul en Vincent zitten in de trein met een geweldig uitzicht op Wales, wat erg mooi beschreven wordt. Martin zit met zijn dochter Fiona in de bus, om zijn oude vrienden op te halen van het station.
‘Zij is een echte Kenau’ is een uitdrukking die we nog steeds kennen. Kenau Simonsdochter Hasselaer is misschien wel één van de bekendste vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis. Haar verhaal is al vaak verteld, maar Tessa de Loo doet het nog een keer, naar aanleiding van een film (die ik niet gezien heb). Het is lang geleden dat ik iets van Tessa de Loo heb gelezen, maar ik kan me herinneren dat ik De meisjes van de suikerwerkfabriek wel kon waarderen en daarom verheugde ik me op dit historische verhaal.
Het is een ijskoude winter in 1564 en de steden van Nederland worden één voor één ingenomen door de Spanjaarden. Haarlem is nog ongeschonden, maar het stroomt al vol met vluchtelingen uit onder andere Naarden, waar het grootste deel van de bevolking is vermoord. Claes weet als enige van zijn gezin te ontkomen en reist van Naarden naar Haarlem om bij zijn tante Kenau aan te kloppen. Ze schrikt van het nieuws en deelt dit met de bestuurders van de stad. Ze is dan wel een vrouw, maar ze kent een aantal van de mannen goed. Na de dood van haar man heeft ze de leiding over de scheepswerf en dat gaat haar goed af. Verder lezen
De hoofdpersoon van Op een nacht zit opgesloten in een gebouw. Hij krijgt amper te eten en wordt regelmatig gemarteld. Hij heeft geen idee waarom hij daar zit en hij heeft geen herinneringen aan de tijd dat hij niet in deze cel zat. Maar ’s nachts, in zijn dromen, heeft hij een ander leven. Dan is hij James, getrouwd met Ana, vader van Penelope. James is ontzettend bang dat Penny iets zal overkomen. Hij ziet het helemaal voor zich in levendige visioenen. Uiteraard wil hij zijn dochter hiervoor behoeden, maar Ana vindt dat het veel te ver gaat. Ze stuurt James naar een psychiater, die probeert te achterhalen wat hij ’s nachts droomt.
Als jij weet van James, weet James dan ook van jou? Er gaat geen dag voorbij of je vraagt het je af. Als je bij James bent, als je hem bént, denk je niet aan jezelf in het gebouw. Dan besta je niet. Dus het zou logisch zijn te denken dat James van niets weet.
Een opsporingsbericht op de televisie is altijd voor anderen bedoeld. Maar deze keer krijgt Paula de schrik van haar leven, want ze herkent haar dochter Emmy in de beschrijving van een dader. Het meisje had gedaan alsof ze een enquête kwam afnemen en een ouder echtpaar liet haar binnen. De man is een paar dagen later overleden. Paula besluit niets te doen en niets tegen haar man of dochter te zeggen, in de hoop dat het overwaait. Ze denkt terug aan wat een helderziende jaren geleden tegen haar zei: ‘Neem nooit kinderen, het zou je slecht bekomen…’
De trouwe lezer weet dat ik vorig jaar ben begonnen met het lezen van poëzie. Na vijf recente gedichtenbundels sta ik weer in de bibliotheek bij die kast vol dunne (en een paar dikke) boekjes en mijn oog valt op een rijtje van Judith Herzberg, een heel bekende naam. Welke zal ik kiezen? Die roze dan maar: Zeepost, dat voor het eerst is uitgegeven in 1963. Het begint zo:
OPMAAT
Staat de kleine boot
op de golftop
stil?En de mast dan,
heen en weer, na het
heen, voor het
weer?Voor iedere zwiep
(ook bij muziek)
zweeft even
niets.(…)
Laatst bracht Natalie Koch een bezoek aan boekhandel Veenendaal in Amersfoort. Ik was nieuwsgierig en ging een kijkje nemen, ook al had ik nog nooit iets van haar gelezen. Ze leek me een leuk mens en diezelfde avond leende ik een e-book van de bibliotheek: De erfenis van Richard Grenville, het eerste deel van de trilogie De verborgen universiteit. Dit sluit ook mooi aan bij mijn voornemen om af en toe fantasy of science fiction te lezen.
De proloog is veelbelovend en daarna gaat het over Alexa die in Londen gaat studeren, wat ik erg leuk vind. Ondanks dat het leest als een trein, vordert het verhaal maar langzaam. Alles wordt tot in detail beschreven en uitgelegd. Ik probeer nog sneller te lezen en dan gebeurt er eindelijk iets spannends: Alexa krijgt te horen dat ze de gave van magie heeft geërfd van haar vader, die ze nooit gekend heeft. De universiteit waaraan ze studeert heeft een magische tegenhanger: Untracable University, waar zogenaamde magi hun opleiding krijgen. Verder lezen
Jan Siebelink staat momenteel weer in de belangstelling vanwege de verfilming van Knielen op een bed violen. De film is dicht bij het boek gebleven, maar zoals vaker maakte het boek meer indruk op me. In een boek ga je immers mee in de gedachten van de hoofdpersoon, terwijl je daar bij de film zelf naar moet gissen. In de boekenkast van mijn ouders vond ik een ander boek van Siebelink, namelijk Vera.
Meteen op de eerste bladzijde ben ik verkocht: met een paar zinnen weet Jan Siebelink een bepaalde sfeer neer te zetten. De proloog maakt me nieuwsgierig naar de mooie, mysterieuze Vera. Wie is deze vrouw? Het eerste hoofdstukken gaan over Vera’s jeugd, die niet helemaal soepel loopt. Er is veel spanning in het gezin. Vera en haar zus Suze verschillen erg van elkaar. Als puber is Vera een buitenbeentje en onbereikbaar voor de jongens uit haar klas, die haar zo mooi vinden. Later heeft ze het ene na het andere vriendje, om het gebrek aan gezelligheid thuis te compenseren.
Tijdens de boekenweek verandert Nederland in één grote leesclub, want we lezen allemaal hetzelfde boek. Nouja… vorig jaar heb ik ‘m overgeslagen. Maar dit jaar is Esther Gerritsen aan de beurt en daar ben ik erg tevreden over, niet alleen omdat ze een vrouw is. Ik las eerder al drie boeken van haar: Normale dagen, Dorst en De kleine miezerige god. Esthers schrijfstijl spreekt me aan.
Gerbrand Bakker heeft een aantal prachtige romans geschreven, waaronder Boven is het stil. Zijn Winterboek stond daardoor ook al een tijd op mijn boekenlijst. Laatst zag ik het in de bibliotheek, toen het in januari zo warm was voor de tijd van het jaar. Dus besloot ik dit boek te lenen om me in de wereld van ijs en sneeuw te wanen. Dat lukt prima! Winterboek staat vol verhalen over schaatsen, kou en kerst. Naast verhalen zijn er ook gedichten, recepten, puzzels en instructies voor het timmeren van vogelhuisjes (door de vader van de schrijver).
Lalagè leest 