Lioba woont in een dorpje op één van de Zuid-Hollandse eilanden. Daar valt ze erg op in haar zelfgemaakte jurken. Ze woont bij haar opa op de boerderij en werkt in een klein museum, maar ze droomt van een mode-opleiding. Ondanks haar creativiteit en originele ontwerpen wordt ze keer op keer afgewezen door de mode-academie. Verdrietig vlucht ze de natuur in. Een paar uur later wordt ze gevonden, diep in slaap.
De laatste tijd ben ik schrijvers op het spoor die in meer dan één genre publiceren, bijvoorbeeld poëzie en proza. Meestal is hun eerste boek geen poëzie; ik denk dan aan Ineke Riem, Miek Smilde en Jaap Robben. Kira Wuck is wel begonnen met een gedichtenbundel: Finse meisjes is haar debuut. Dit jaar kwam ze met de verhalenbundel Noodlanding. Dat vind ik opvallend, want veel lezers geven aan niet zo van korte verhalen te houden, maar over poëzie hebben ze het vaak niet eens. Het is dus knap dat deze schrijver toch de aandacht heeft weten te trekken. Het NRC noemt Noodlanding bij de beste boeken van het eerste half jaar van 2016. Van Finse meisjes kocht de bibliotheek van Amersfoort in 2013 de derde druk; ook al bijzonder voor een gedichtenbundel. Wat is hier aan de hand? Wie het weet mag het zeggen!
Als het regent op zondag
regent het bij ons anders dan bij anderen
de lucht is droger en de kat laat zich niet aaien
Niccolò Ammaniti is in ons land één van de bekendste en geliefdste Italiaanse schrijvers. Eerder las ik van hem Ik haal je op, ik neem je mee, wat ik een aardig boek vond, maar niet zo geweldig dat ik meteen meer van hem wilde lezen. Eigenlijk begreep ik zijn populariteit niet zo goed. Met zijn nieuwste boek stapt hij in een nieuw genre: de dystopie. Dat maakte mij nieuwsgierig en ik deed mee met een winactie van Libris op twitter, die ik prompt won. Een gesigneerd exemplaar van Anna viel in mijn brievenbus. Het duurde een paar maanden voor ik erin begon. Misschien aarzelde ik een beetje, was ik bang voor een tegenvaller. Ik kan al verklappen dat dat niet terecht was.
Ik heb weer vier willekeurige boeken van mijn lange lijst geplukt. Deze wil ik allemaal graag lezen, maar van welke zie jij het liefst een bespreking verschijnen? Of misschien heb je er zelf al één van gelezen en kan je me die aanraden of juist niet? Breng je stem uit in de poll onderaan dit artikel. De poll blijft een week openstaan. Het boek met de meeste stemmen zal ik binnenkort lezen.
De kunst om in koor te huilen – Erling Jepsen (2008, v
ertaling van Kunsten at græde i kor)
Allan is elf, en hij weet precies wat je moet doen als anderen in de rouw zijn. Samen met zijn vader loopt hij zoveel mogelijk begrafenissen in het dorp af. De spontane grafredes van zijn vader bewegen de nabestaanden tot tranen, vooral als Allan naast hem gaat staan en zijn weemoedigste gezicht trekt. En omdat een goede grafrede tevens de omzet in de kruidenierszaak van zijn ouders verhoogt, is Allans logica glashelder: de een zijn dood is de ander zijn brood. Maar nog belangrijker voor hem is harmonie, het bijeenhouden van het gezin, dat zwaar te lijden heeft onder de ‘zwakke zenuwen’ van de vader – vooral sinds diens veertienjarige dochter ’s nachts niet langer bij hem op de bank komt liggen.
Verder lezen
Nobelprijswinnaar Nagieb Mahfoez is één van de bekendste Arabische schrijvers. Op mijn boekenlijst staat zijn roman Tussen twee paleizen, maar dat is een vrij dik boek. Ik had meer zin in een verhalenbundel en daarom koos ik voor Taveerne De zwarte kat. Hierin staan zeventien verhalen, variërend van vijf tot 28 bladzijden. Het liefst heb ik ze nog iets korter, maar dit is ook prima.
Nagieb Mahfoez schrijft licht surrealistisch, waar ik erg van houd. Hij had van mij nog wel ietsje meer mogen fantaseren. Maar op deze manier krijg ik juist een mooi beeld van het leven in Egypte. Wat mij erg opvalt is dat vrouwen amper een rol spelen. Ze lijken amper te bestaan en als ze toch voorkomen dan gaat het erom of ze huwbaar zijn. Eén keer heeft een weduwe de hoofdrol, maar eigenlijk gaat het dan ook meer om de man die haar aan de haak slaat. Ik vraag mij af of dat nog steeds zo is.
Binge reading, pageturner, hebben we daar ook Nederlandse woorden voor? Het gebeurt maar af en toe dat ik zo gegrepen word door een boek dat ik amper kan stoppen met lezen, zoals bij Alles wat er was en bij de chicklits van Lisette Jonkman, bijvoorbeeld Verkikkerd. Soms lees ik het laatste deel van een boek wel in een avond uit, dat zijn dan zo’n 80 bladzijden. Vaker kies ik voor literatuur die meer geschikt is om rustig van de taal te genieten dan om in één klap uit te lezen. In het zeldzame geval dat dit ook een spannend verhaal blijkt te zijn, moet ik het nog een keer lezen, maar dan langzamer. Dat gebeurde bij Het leek stiller dan het was.
Hendrik-Jan stelt ons deze week de vraag of we weleens aan ‘binge reading’ van een serie boeken doen. Dat kunnen boeken zijn die elkaar opvolgen of het hele oeuvre van een schrijver. Verder lezen
Donderdagmiddagdochter gaat over Evy. Zij leefde maar zeer kort. Tien jaar na haar geboortedood schrijft haar vader Stevo Akkerman op hoe hij dit beleefd heeft. Ik verwacht een heftig verhaal en daarom heeft dit boekje een tijd in de kast staan wachten. Het blijkt toch anders dan ik verwacht. Het eerste stuk gaat inderdaad over de geboorte en de dood van Evy Elise. Het is een verdrietig verhaal, maar Stevo zwelgt er niet in. Daarna komen er allerlei herinneringen boven. Het gaat over zijn jeugd en over zijn huwelijk met Maria. Terwijl Stevo steeds meer wegdwaalt van de vrijgemaakt gereformeerde God van zijn jeugd, komt de van oorsprong hervormde Maria in de Pinksterbeweging terecht.
‘Dat is precies wat ik nodig heb!’ denk ik bij de aankondiging van Olijven moet je leren lezen: een cursus genieten van poëzie. Vorig jaar las ik voor het eerst een gedichtenbundel en daarna volgden er nog zes. Ik vind het fijn om af en toe een gedicht te lezen, maar een beetje hulp kan ik er wel bij gebruiken. Volgens auteur Ellen Deckwitz krijgen jongeren geen les meer in het lezen van poëzie. Zij probeert daar in gastlessen iets aan te doen. Ik heb op de middelbare school wel heel wat gedichten gelezen tijdens de literatuurlessen, maar toch weet ik niet zo goed hoe ik het aan moet pakken. Of zou alles mogen?
Christine Jansen is een eigenwijze stoere meid van tien jaar. Ze heeft vaak ruzie met haar moeder, die drie kinderen van verschillende vaders heeft. Haar nieuwste vriend Jaap is erg leuk met de kinderen, maar Chris kan ook gemeen doen tegen hem. Ze is wel dol op haar oudere broer Waldo en haar jongere broertje Tommie. Deze zomer gaan ze op vakantie naar Schotland. Renate Dorrestein beschrijft het gezin en de buurt op haar sublieme manier, waardoor meteen duidelijk is hoe de verhoudingen liggen. Ik ben geboeid vanaf de eerste zinnen. En ik lees met veel plezier door tot de laatste bladzijde.
In Schotland gebeurt er iets waardoor Chris besluit om weg te lopen. Tommie gaat natuurlijk mee. Op de boot van Oban naar het eiland Mull kruipen ze in een auto die niet op slot is. Ze komen terecht bij Agnes, een oudere vrouw die al hordes neefjes en nichtjes heeft vermaakt in haar vakantiehuis op Mull. Sommigen daarvan hadden ook de behoefte om weg te lopen. Verder lezen
In mijn leesstoel reis ik de hele wereld over. Ik vind het heerlijk om zo naar andere plekken en tijden te gaan. Maar soms kan een boek zo aanstekelijk werken dat je het in het echt wilt beleven. Almere heeft dat geprobeerd door Renate Dorrestein aan te stellen als stadschrijver. Ik heb genoten van haar boek Weerwater, maar het heeft me niet bewogen tot een bezoek aan Almere. De vraag van #50books voor deze week luidt:
Welk boek heeft jou geïnspireerd een bepaalde stad, streek of land te bezoeken?
Lalagè leest 