literatuur

8 juni 2014

De maand van het Spannende Boek 2014

Vandaag heb ik voor de derde keer Het leek stiller dan het was als verjaardagscadeau gegeven, omdat ik het zo’n prachtig boek vind. Van de boekhandel kreeg ik Incendio erbij cadeau, vanwege de Maand van het Spannende Boek. Ik ben geen verslinder van thrillers, maar van Tess Gerritsen heb ik wel twee boeken gelezen: The bone garden vond ik heel erg goed en Vanish vond ik een beetje tegenvallen, maar dat kwam misschien door mijn hoge verwachtingen. Ik had dus wel zin om Incendio te lezen en besloot het mee te nemen om te lezen onderweg naar de verjaardag.

Incendio_200

Het spannende verhaal gaat over violiste Julia, die in een antiekwinkeltje in Rome een oud boek met bladmuziek koopt. Er zit ook een los blad bij, met een stuk getiteld Incendio: vuur in het Italiaans. Als Julia het stuk thuis oefent, gebeuren er vreemde dingen met haar driejarige dochtertje Lily. Julia maakt zich zorgen om Lily, maar haar man lijkt te denken dat het aan Julia zelf ligt en stuurt haar naar een psychiater. Meer zal ik maar niet verklappen, maar ik hoop dat het duidelijk is dat Tess Gerritsen een boeiend thema te pakken heeft: ben ik gek of mijn omgeving? Wie is te vertrouwen en wie niet? Het is een goed verhaal geworden dat spannend blijft tot het einde. Dus zorg dat je in de maand juni een boek koopt, dan krijg je dit tussendoortje erbij.

De jarige vertelde me trouwens dat ze had genoten van twee boeken die ik haar eerder had gegeven: Boven is het stil van Gerbrand Bakker en The Help van Kathryn Stockett.  Dus zet die maar gauw op je lijstje met te lezen boeken!

Toen ik het boekje van Tess Gerritsen uit had, was mijn treinreis nog niet afgelopen. Ik ben begonnen in Het zevende kind, dat begint met een geheimzinnige moord. Ik ben benieuwd of Erik Valeur de spanning er ruim 800 bladzijden lang in weet te houden…

30 mei 2014

Birk – Jaap Robben

omslag-birk

Dit boek begint met de belangrijkste gebeurtenis en daardoor las ik geboeid door vanaf de eerste bladzijde. Mikael (9 jaar) woont op een klein eiland, samen met zijn ouders. Er zijn nog twee andere huizen: dat van buurman Karl en dat van de overleden buurvrouw. Op een dag gaat Mikael met zijn vader zwemmen, maar hij komt alleen terug. Zijn vader is de zee in gezwommen. Vanaf dan woont Mikael alleen met zijn moeder.

Het leven gaat gewoon verder. Mikael blijft zijn schoolschriften volschrijven, maar nu zonder hulp van zijn vader, waardoor hij er steeds minder van snapt en er op een gegeven moment mee kapt. Een groot deel van het verhaal speelt zich af als Mikael 15 jaar is en een beetje op het eiland rondzwerft. Soms blikt hij terug op iets wat hij met zijn vader heeft beleefd, maar eigenlijk blijft de vader vooral onbesproken. Heel soms komt er iets naar boven, bijvoorbeeld als zijn moeder snauwt: “Zijn kleren blijven wel in de kast liggen!” en op een later moment dwingt ze Mikael juist om zijn vaders trui aan te trekken. Verder kan ze zomaar boos worden om kleine dingen en Mikael wurmt zich dan in alle bochten, inclusief excuses, om haar weer gunstig te stemmen. Ze hebben immers maar met z’n tweetjes en zijn afhankelijk van elkaar. Moeder vertoont dus af en toe vreemd gedrag, maar Mikael vraagt niet waarom ze iets doet. Zij verwijt hem op haar beurt dat hij te weinig praat.

Dit alles wordt bijna zonder emotie beschreven, met een vlotte pen. Daardoor ontstaat een heel aparte sfeer: aan de ene kant is het allemaal heel gewoon, maar door de vreemde kleine gebeurtenissen voelt het ongemakkelijk. Tijdens het lezen dacht ik soms na over de toekomst van Mikael: zou hij op het eiland blijven wonen? Blijft hij dan alleen over als Karl en z’n moeder zouden overlijden? Of gaat hij op een gegeven moment toch naar het vasteland? Als dit in een boekenclub zou worden besproken, zouden we genoeg stof tot nadenken hebben. Maar ik wil in deze blog niet teveel verklappen, want het is de moeite waard om dit boek zelf te lezen. Wellicht kunnen we nog een keer een nabespreking houden met de mensen van Not just any book. Wat zij over Birk geblogd hebben, kan je hier lezen.

 

25 mei 2014

Uit de bek van de walvis – Sjón

IJsland, zeventiende eeuw. Jonas de Geleerde staat bekend om zijn grote kennis van de natuur en het toepassen van kruiden voor allerlei kwaaltjes. Vrouwenziektes zijn zijn specialiteit en de vrouwen laten zich graag door hem onderzoeken en adviseren. Ook wordt Jonas gevraagd om geesten te verdrijven en dat krijgt hij zelfs bij de hardnekkigste geest voor elkaar. Helaas wordt hij beschuldigd van zwarte magie en hij wordt verbannen naar een eiland. Zijn vrouw mist hem zo dat ze na een tijdje besluit ook op het eiland te gaan wonen. Het boek beschrijft de gedachten van Jonas over zijn leven, de natuur en de mens. Jonas heeft een zwaar leven op het eiland. De natuur is prachtig, maar het is ook erg koud en donker.

Verder lezen

20 mei 2014

The year of the flood – Margaret Atwood

download (13)

The year of the flood speelt in dezelfde periode in de toekomst als Oryx and Crake: vlak na de uitbraak van een virus waardoor vrijwel alle mensen op aarde zijn gestorven, en in de jaren voorafgaand aan die ramp. Deze keer wonen de hoofdpersonen echter niet in een beschermde compound, maar daarbuiten.

Het verhaal wordt verteld vanuit twee vrouwelijke hoofdpersonen: Ren, die een jaar of 18 is, en Toby die wat ouder is. Allebei zijn ze terechtgekomen in de sekte God’s Gardeners, een soort vervolg op het christendom. Margaret Atwood heeft deze religie erg goed uitgewerkt. Het belangrijkste is dat God’s Gardeners geen dierlijke producten gebruiken, tenzij dat nodig is om te overleven. Ze leven in een verlaten gebouw en op het dak verbouwen ze groenten en houden ze bijen. De hoofdstukken over Ren en Toby worden afgewisseld met preken van Adam One, de sekteleider, gevolgd door een hymne. De preken laten goed zien wat het gedachtegoed van God’s Gardeners is en de hymnes vond ik best wel grappig. Ze zijn zelfs op muziek gezet en opgenomen, kijk en luister maar eens naar het volgende filmpje:

Het is verder wel een serieus boek, bedoeld om ons te wijzen op de mogelijke gevolgen van hoe wij met onze aarde omgaan. Waar de nadruk in Oryx and Crake lag op genetische manipulatie, gaat het in The year of the flood vooral over het milieu. Verder is er een groot verschil tussen arm en rijk en tussen het leven binnen en buiten de Compounds.

De hoofdpersonen uit Oryx and Crake komen terug in The year of the flood, maar je kunt de boeken prima afzonderlijk van elkaar lezen. Ze maken onderdeel uit van een trilogie. Het derde deel is wel echt een vervolg op de andere twee boeken. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, dus MaddAddam staat met dikke letters in mijn lijst met nog te lezen boeken.

3 mei 2014

Dorst – Esther Gerritsen

Elisabeth gaat binnenkort dood. Ze vindt het moeilijk om dat aan haar dochter Coco te vertellen, maar het moet. Daarom vertelt ze het als ze Coco tegenkomt op de Overtoom. Coco is 23 jaar en heeft een oudere vriend, Hans. Het gaat echter niet zo goed tussen hen. Coco troost zichzelf door zichzelf op lekker vet eten te trakteren. Elisabeth ziet dat haar dochter dikker wordt en ze bespreekt het met haar kapper. Met de kapper praten is veel makkelijker dan met Coco. Toch wordt Coco geraakt door het bericht van de ziekte van haar moeder. In een opwelling besluit ze om bij haar in te trekken.

download (12)

De band tussen Elisabeth, die trekjes van autisme vertoont, en Coco is moeizaam. Dat blijft zo als ze bij elkaar in huis gaan wonen. Esther Gerritsen weet de sfeer goed neer te zetten. De gedachtengang van Elisabeth lijkt heel logisch als je het zo leest. Het is best wel lastig om te bepalen wat je wel en niet kunt zeggen. Coco vlucht in eten en seks met vreemde mannen, maar gelukkiger wordt ze er natuurlijk niet van. Ik vond het moeilijker om me in Coco in te leven, al wordt ook een heel stuk van het verhaal van haar uit verteld.

Als Elisabeth is gestorven, ziet ze van boven af wat er gebeurt in haar huis. In onderstaand filmpje vertelt Esther Gerritsen dat dat de eerste scène van Dorst was die ze schreef:

Dit dunne boek lees je snel uit, maar de sfeer blijft nog een tijdje hangen. Dat gebeurt bij goede boeken.

25 april 2014

Slaughterhouse Five – Kurt Vonnegut

Dit boek kwam uit in 1969 en daarmee is het inmiddels een klassieker. Het eerste hoofdstuk is een inleiding over waarom hij (de hoofdpersoon, niet Vonnegut) het boek wilde schrijven, bij 2 begint het pas ‘echt’. Ik vond het in het begin vooral een heel erg vreemd boek. En eerlijk gezegd blijft het vreemd tot het einde.momredir

Billy reist in de tijd, doordat hij ontvoerd is door buitenaardse wezens van de planeet Tralfamadore. De aliens zien vier dimensies, dus tijd is voor hen geen chronologische zaak, maar ze kunnen alle momenten overzien. Daarom zijn ze niet bang voor de dood en kiezen ze ervoor om hun blik soms op vervelende maar vooral ook naar mooie momenten te richten. Dat vind ik wel een mooie filosofie.

Billy reist in de tijd en daardoor wisselt het verhaal voortdurend tussen de Tweede Wereldoorlog en de jaren ’50 en ’60. De stukken over de oorlog vond ik niet zo boeiend. Het idee dat er elk moment weer iets over Tralfamadore kan komen zorgde ervoor dat ik toch door bleef lezen. Jammer voor mij: het boek ging grotendeels over de oorlog.

Het wordt allemaal heel droog verteld. Billy weet toch al wat er gaat gebeuren en hij is daardoor niet bang. Gedachten en emoties worden niet verteld, waardoor ik mij totaal niet kon inleven in Billy. Ook zit er geen spanningsboog in het verhaal, omdat het allemaal door elkaar wordt verteld. Dat past natuurlijk wel bij het tijdreizen en het overzien van alle tijdstippen.

Volgens veel lezers is dit een geniaal humoristisch boek, maar de meeste humor heb ik gemist of niet begrepen. Dat komt wellicht deels door het Engels, maar vooral omdat mijn gevoel voor humor anders is. En dan blijft er helaas een behoorlijk saai verhaal over. Smaken verschillen, vooral als het om humor gaat. So it goes.

 

21 april 2014

Leesreis om de wereld: Azerbeidzjan

Ali en Nino is een literaire klassieker, geschreven in 1937. Het speelt zich af in Azerbeidzjan. Ik moest het opzoeken op de kaart om te zien waar het ligt: op de grens van Europa en Azië, aan de Kaspische Zee, ten oosten van Turkije tussen Iran en Rusland. Hoofdpersoon Ali is 18 jaar en wil trouwen met Nino van 17. Allebei komen ze uit een rijke familie van adel, maar hij is moslim en zij komt uit een christelijke familie uit Georgië. Dat hoeft geen probleem te zijn, een vrouw heeft immers geen verstand en geen ziel. Althans, dat zegt een vriend van Ali. Zelf wil Ali juist met Nino trouwen omdat ze meer is dan een akker: ze zijn echte vrienden en dat overwint de cultuurverschillen.

1001004005997653

Verder lezen

15 april 2014

Het leek stiller dan het was – Eva Kelder

Het_leek_stiller_dan_het_was_LR

Het leek stiller dan het was valt meteen al op door de prachtige foto op de kaft. In het begin vond ik het jammer dat de achterflap al zoveel verklapt, maar achteraf gezien is dat niet erg. Er blijven genoeg onverwachte wendingen over in het boek. De flaptekst maakt duidelijk dat het verhaal niet door zal blijven kabbelen op Vlieland en dat het leven van Seije niet rustig zal verlopen. Verder lezen

5 april 2014

Dooi – Rascha Peper

Rascha Peper behoort tot mijn favoriete schrijvers. Ik heb inmiddels zeven van haar boeken gelezen. Ze schrijft in een mooie, vlotte stijl over gewone mensen. Het gaat vaak over de liefde, maar het wordt nooit plat.

download (11)

Dooi gaat over Ruben Saarloos, die in z’n eentje met zijn schip een paar weken lang vast ligt in het ijs bij een eiland in het IJsselmeer. In het begin vond ik het soms wat saai, maar dat illustreert de situatie waarin Ruben zich bevindt wel goed: hij is immers bezig met de vertaling van een naslagwerk over vissen. Verder loopt hij af en toe een rondje om het eiland en kijkt naar de konijnen en de vogels. Op een dag komt er een schaatster bij hem op bezoek en die maakt heel wat bij hem los. Vanaf dan komt er steeds meer vaart in het verhaal. Daardoor vond ik het weer een erg goed boek van Rascha Peper.

Tot nu toe vond ik Vingers van marsepein het mooiste boek van deze schrijfster. Het is roman die afwisselend gaat over een meisje in de zeventiende eeuw en een jongen in het heden, allebei 10 jaar en wonend op een Amsterdamse gracht. Die afwisseling zorgt ervoor dat je steeds maar door blijft lezen. Ook van het dikkere Wie scheep gaat heb ik erg genoten. Op mijn lijst staan nog zes andere boeken van Rascha Peper en ik zie ernaar uit om die te gaan lezen, tot aan haar laatste boek Handel in veren dat ze op haar ziekbed nog heeft kunnen afronden, voordat ze vorig jaar helaas is overleden.