October is een meisje van tien jaar, dat met haar vader in het bos woont. Ze verwarmen het huis met een houtkachel en het grootste deel van hun voedsel verbouwen ze zelf. October gaat niet naar school, maar leert allerlei praktische vaardigheden van haar vader, waaronder ook lezen, schrijven en rekenen. Haar moeder vond het leven in het bos te zwaar en is terug naar de stad verhuisd toen October vier jaar was. Ze schrijft regelmatig brieven, die October nooit beantwoordt.

Het mooiste van dit boek vind ik het gedeelte waarin October een baby-uil vindt. Haar vader zegt dat ze het uiltje niet moet aanraken, omdat er misschien nog een volwassen uil komt om voedsel te brengen. October denkt dat dat niet zal gebeuren en haalt het uiltje stiekem toch op en verstopt het in haar hut. De vader ontdekt dat al gauw en zegt dat ze er nu ook goed voor moet zorgen, dus ze gaan naar de dierenwinkel om ingevroren muizen te kopen. Voor October is zo’n bezoek aan een winkel overweldigend, door alle prikkels waar ze niet aan gewend is. Het kost veel moeite om het uiltje te laten eten: de eerste dagen houdt ze haar snavel stijf dicht. Maar uiteindelijk lukt het toch om haar te laten eten en groeien.

Dan breekt Octobers elfde verjaardag aan, uiteraard in oktober. Daarbij horen rituelen: vader en dochter gaan samen zwemmen in de ijskoude vijver en ze planten een boom. Er staat al een heel rijtje bomen, want Octobers vader heeft dit elke verjaardag al gedaan. Dan hoort October haar vader ineens met een vrouw praten. Haar moeder is gekomen om haar dochter te zien. October wil er niks van weten en rent weg om in een boom te klimmen. Dan gebeurt er iets vreselijks… met als gevolg dat October bij haar moeder in de stad moet gaan wonen en daar naar school moet.

In de tweede helft van het boek begint de schrijfstijl me een beetje tegen te staan. Katya Balen schrijft vaak erg lange zinnen, met veel ‘and’ erin. Als October gespannen is, vind ik dat wel toepasselijk, maar op andere plekken vind ik het vervelend worden. Ook qua inhoud boeit het me wat minder. Het is wel leuk bedacht dat October bij de oever van de Thames in de modder zoekt naar schatten, net zoals ze in het bos deed. Het doet me denken aan Mot en de Metaalvissers, wat er qua sfeer verder niet op lijkt.

October is een binnenvetter en ze worstelt met van alles wat ze niet wil uiten, wat deze lastige periode nog moeilijker voor haar maakt. Uiteindelijk komt het wel weer goed en vind ik het juist wat te zoet. Kortom: October, October is een mooi boek, maar het begin sprak me veel meer aan dan het eind. Pas geleden is het boek in Nederlandse vertaling verschenen.