Dit boek belandde in mijn poll door toeval en doordat het op Goodreads goede reacties kreeg. Bovendien was ik benieuwd naar deze genomineerde voor de Libris Literatuurprijs. Het is inderdaad goed geschreven. Sommige hoofdstukken zijn in romanvorm, maar er zijn ook dagboekfragmenten, krantenartikelen en brieven.

Hoofdpersoon is de Vlaamse Walter Vrysoone. Zijn levensverhaal wordt enigszins chronologisch verteld; er zijn ook heel wat sprongen in de tijd. In zijn jeugd is Walter al fan van de band Fleetwood Mac met zanger Peter Green, een feit dat telkens terugkomt. Hij trouwt met Conny, die dan al een dochtertje heeft. Later krijgen ze samen nog een dochter. Conny komt te overlijden en dan trouwt Walter nogmaals.

Walter heeft verder geen bijzondere eigenschappen. Zijn hele werkende leven is hij ambtenaar en hij is eigenlijk totaal niet interessant, maar zijn dochters wel. In het begin van het boek staan wat brieven van de school van Hedda en Paulien aan hun ouders. Hedda is nogal eigengereid. Tot mijn verbazing en die van haar ouders, wordt ze als tiener streng gelovig. Waarschijnlijk heeft ze dat opgepikt van de nonnen waarbij ze op school zit. Even denk ik dat ze wil intreden in een klooster, maar ze heeft een andere roeping. Ze gaat verpleegkunde studeren en trouwt jong met een man die al drie kinderen heeft. Het contact met haar ouders wordt steeds slechter en verwatert. Jaren later laat Walter een detective naar haar zoeken en dan blijkt dat ze in Nigeria zit. Ik vind het jammer dat zij in het boek weinig uitgewerkt wordt.

Dochter Paulien gaat het theater in als actrice. Met een persoonlijke monoloog oogst ze veel aandacht. Walter schaamt zich helemaal kapot dat ze zo veel privé-informatie op het toneel gooit. Paulien verhuist met haar gezin naar Zuid-Frankrijk en later naar Den Haag, waardoor het contact vooral via beeldbellen verloopt.

Na zijn pensionering wil Walter nog een doel bereiken in zijn leven, maar hij heeft geen passie. Het enige wat hem echt beroert is Peter Green van Fleetwood Mac. Walter krijgt Alzheimer en belandt al vrij jong in een verzorgingshuis, waar hij een zielig einde beleeft. Waarom zou Guido van Heulendonk over deze man hebben willen schrijven? Zouden saaie oude mannen zich in hem herkennen? Of moet de blik op de dochters worden gericht? Op de flaptekst staat dat het over de band tussen de twee dochters gaat, maar dat komt amper aan de orde. En dat hij tot ‘een bikkelharde keuze’ komt, heb ik ook niet teruggevonden in het boek.

Door de opzet, met die krantenartikelen enzo, leest het gemakkelijk, ondanks het overdreven moeilijke woordgebruik hier en daar. Guido van Heulendonk kan mooie zinnen schrijven, zelfs in de hoofdstukken die een krantenartikel moeten voorstellen, wat ik vrij onwaarschijnlijk vind. Alles bij elkaar denk ik dat ik De kroon met twee pieken vrij snel weer zal vergeten.

Lees ook wat Madelon over dit boek schreef.