Conquistador – Johan Klein Haneveld

Johan Klein Haneveld neemt me mee naar de verre of zeer verre toekomst. De mensheid heeft zich verspreid over het hele heelal. Een lichaam van vlees en bloed gezond houden is niet langer meer het hoogste doel, want het is toch veel makkelijker om je te laten overzetten naar een computerbrein en als machine met bewustzijn verder te leven.

De verhalen in Conquistador staan in chronologische volgorde. In het eerste verhaal is het nog erg vooruitstrevend en peperduur om je te laten overzetten naar een machinelichaam, dat lijkt op wat je had, maar dan mechanisch. Het is meteen spannend en ik lees het met grote interesse.

Verder lezen

Lampje – Annet Schaap

Lampje is officieel een kinderboek, maar veel volwassenen zijn er ook lyrisch over. De voorkant ziet er al zo mooi uit en dat is ook niet gek, want Annet Schaap heeft zowel het verhaal geschreven als de tekeningen gemaakt. Het tekenen heeft ze al voor vele kinderboeken gedaan, maar het schrijven is voor haar nieuw. Hoe zou dat uitpakken?

Lampje is de dochter van de vuurtorenwachter. Omdat haar vader een onderbeen mist (en meestal dronken is), gaat zij meestal naar boven om de vuurtoren aan te steken in de avond en uit te doen in de ochtend. Op een dag gebruikt ze de laatste lucifer uit het doosje en daarna vergeet ze om nieuwe te kopen. Verder lezen

Tips voor boekbloggers

Laatst wees een twitteraar op de tips voor boekbloggers op Hebban. Dit leidde tot de vraag: als je blog hier niet aan voldoet, is het dan wel goed genoeg? Daarom heb ik besloten om eens op te schrijven waar ik op let bij andere blogs en hoe ik denk dat je meer bezoekers kunt krijgen.

De eerste indruk

  1. Als eerste kijk ik naar de inhoud: hebben we een beetje dezelfde boekensmaak? Dit is natuurlijk heel persoonlijk, dus kies voor je eigen blog vooral wat je zelf leuk vindt, dat werkt het beste. En beperk je niet tot wat uitgevers je eventueel aanbieden, want dan ben je zeker niet origineel bezig.
  2. Bij spelfouten haak ik gauw af. Als je een artikel hebt geschreven, knal het dan niet meteen online, maar laat het even liggen. Na een paar dagen of een paar uur kijk je er met een frisse blik naar en haal je die typfouten er makkelijker uit. Zelf bouw ik ook vaak nog wat zinnen om die niet lekker lopen. Als je weet dat taal niet je sterkste kant is, laat je schrijfsels dan controleren door iemand die daar wel kijk op heeft. Een incidenteel foutje is niet erg, al loop je dan wel het risico dat ik je een berichtje stuur om je erop te wijzen. Ik hoop dat jullie dat bij mij ook doen als je iets tegenkomt dat niet klopt.
  3. Kleur en lettertype zijn ook belangrijk. Laatst kwam ik een blog tegen met witte letters op een oranje achtergrond, haast onleesbaar, zo jammer! Als je je blogartikel zelf nog eens doorleest, doe dat dan altijd met de knop ‘preview’ (en niet in de editor), zodat je goed ziet hoe het écht overkomt.
  4. Maak je artikelen niet te lang. Zelf houd ik een maximum van 500 woorden aan voor boekbesprekingen.
  5. Gebruik witregels tussen de alinea’s. Dat geeft structuur aan je tekst en voorkomt één grote brij. Bij langere teksten, zoals deze, zijn tussenkopjes fijn.

Verder lezen

Het boekenweekgeschenk van 2018

Het boekenweekgeschenk van vorig jaar (door Herman Koch) staat nog op mijn plankje met te lezen boeken, maar naar die van dit jaar heb ik uitgekeken, dus ik heb hem zaterdag meteen aangeschaft. Er wordt veel van Griet Op de Beeck gehouden en ik hoop dat dat voldoende opweegt tegen het commentaar dat ze af en toe te verduren krijgt. Gisteren zag ik al wat negatieve geluiden voorbijkomen op twitter, maar ik ben het daar totaal niet mee eens.

Gezien de feiten begint al ijzersterk, met de beschrijving van het samenzijn na de begrafenis van Ludo. Verder lezen

Karateslag – Dorthe Nors

Uit de bibliotheek leen ik Karateslag, een boek met een felgele voorkant. Thuis haal ik het boek uit mijn tas en het is blauw. De titel luidt Minna zoekt oefenruimte. Hoe kan dat nou? Ik kijk op de achterkant en daar komt de gele omslag van Karateslag tevoorschijn, ondersteboven. Het blijkt een omdraaiboek te zijn! De korte verhalen van Karateslag beslaan maar 100 bladzijden, dus blijkbaar vond de uitgever dat het langere verhaal over Minna er ook wel bij kon.

Ik werp een blik op de eerste bladzijde van Minna en zie korte regels, die bijna allemaal met een voornaam beginnen. Dat moet ik waarschijnlijk in één klap uitlezen, maar het beslaat ook 100 bladzijden, dus eerst maar eens een kort verhaal. Verder lezen

Leesreis om de wereld: Venezuela

Dokter Andrés Miranda krijgt de uitslagen van zijn vader te zien. Het is duidelijk dat die binnen een paar weken zal komen te overlijden. Andrés heeft in zijn loopbaan al vaak genoeg slecht-nieuwsgesprekken gevoerd, maar nu blokkeert hij. Het lukt hem maar niet om het juiste moment te vinden om aan zijn vader te vertellen dat hij ernstig ziek is. Zijn moeder is overleden toen hij tien jaar was. Vlak daarna gingen vader Javier en zoon Andrés samen naar een eiland, om afleiding te vinden. Andrés heeft er goede herinneringen aan en besluit om samen met zijn vader nog een keer naar dat eiland te gaan, met het voornemen om hem daar te vertellen over zijn ziekte. Maar hij is bang dat zijn vader, die altijd zo stabiel is geweest, het nieuws niet aan zal kunnen. Verder lezen

De avond is ongemak – Marieke Lucas Rijneveld

Marieke Rijneveld (toen nog zonder Lucas) werd al een beetje bekend met haar gedichtenbundel Kalfsvlies. Haar poëzie heeft lange regels en het spreekt mij niet zo aan, maar haar roman trekt me wel, misschien omdat ze aansluit in een lange rij ex-gereformeerden. Het geloof speelt een rol in haar eerste roman De avond is ongemak die autobiografisch getint is. Marieke verloor haar broer toen ze drie jaar was. Hoofdpersoon Jas maakt het overlijden van haar oudste broer veel bewuster mee. Ze mist hem enorm, maar kan dit aan niemand kwijt. Vader en moeder verbieden Obbe, Jas en Hanna om het over Matthies te hebben. Er wordt sowieso erg weinig gepraat.

We groeien op met het Woord, maar de woorden ontbreken steeds vaker in de boerderij.

Verder lezen

Vonkt – Marije Langelaar

In de bibliotheek sta ik bij de kast met poëzie. Het is maar één kast in dat enorme gebouw, plus nog een plankje in de kast ernaast. Hij staat vol met veelal dunne boekjes. Ik was van plan om iets van Ester Naomi Perquin te lenen, maar haar bundels staan er niet. Blijkbaar zijn er toch meer mensen die de weg naar de gedichten weten te vinden. Dan moet ik spontaan iets anders bedenken en ik graaf in mijn geheugen. Menno Wigman misschien? Hij is net overleden en het is vast niet toevallig dat hij ook net is uitgeleend. Mijn oog valt op Vonkt, de bundel waarvoor Marije Langelaar werd genomineerd voor de VSB poëzieprijs.

Ik sla het open en het ritme van de zinnen bevalt me wel, dus deze wordt het. Verder lezen

Het einde van de punk in Helsinki – Jaroslav Rudiš

Ole is eigenaar van café Helsinki, in een industriële stad in het oosten van Duitsland. Boven de straat lopen buizen waar water door ruist. Onder de stad wordt een tunnel gegraven. Er wordt met springstof gewerkt, dan trilt de aarde en de glazen in het café rinkelen. De stamgasten trekken zich er niets van aan en steken nog een sigaret op of bestellen een biertje of een bord soljanka: soep die Gabi heeft gekookt. Met veel humor vertelt Jaroslav Rudiš over deze mensen. Op een gegeven moment fantaseert Ole over een plaat over café Helsinki, met tien nummers over de vaste bezoekers. Het zijn acht grappige portretjes inclusief typische uitspraken, zoals van Oles huisgenoot de Prager:

De basis voor een goede maaltijd zijn goede ingrediënten en er zo min mogelijk mee doen. Misschien geldt dat ook wel voor relaties. Maar de goede ingrediënten zijn vermoedelijk op.

Verder lezen