Mina Etemad is geboren in Iran. Toen ze zes jaar was, besloten haar ouders om met het gezin te vluchten. Ze belandden in Nederland, waar Mina opgroeide tussen twee culturen. Haar ouders hadden het druk met hun weg vinden in dit nieuwe land, zodat Mina en haar zus vaak op elkaar waren aangewezen.

Mina ging als kind en als jongere op bezoek bij haar familie in Iran. Ze beschrijft hoe oma’s huis eruitzag, hoe liefdevol haar tante was en hoe ze met haar nichtje speelde. De laatste keer dat ze er was, ging ze naar het theater. Dat doet ze in Nederland meerdere keren per week, voor haar werk als theaterrecensent voor de Volkskrant. In Iran gaat ze naar stukken die door de censuur heen zijn gekomen. Haar moedertaal spreekt ze niet zo goed als het Nederlands, maar ze kan het goed volgen. Tijdens dit bezoek neemt ze deel aan een demonstratie, wat uiteindelijk angstaanjagend wordt. Ze denkt terug aan hoe haar vader in 1979 heeft gedemonstreerd en wat hij daarmee riskeerde.

Vanuit Nederland volgt Mina de ontwikkelingen in Iran op de voet. Ze zit uren per dag op instagram naar filmpjes te kijken. Ze merkt dat ze last heeft van survivor’s guilt, of beter nog: survivor’s burden, want schuldig is ze niet. Ze beseft dat ze net zo goed in Iran had kunnen opgroeien, zoals haar nichtje. Wat kan ze doen voor de mensen daar? Ze schrijft zulke rake zinnen, bijvoorbeeld over de dood van Jina, een jonge vrouw die heeft gedemonstreerd:

haar overlijden krabt wonden open die littekens leken

Het mooiste vind ik het hoofdstuk over kraanvogels in Iran. Door klimaatverandering en het falende natuurbeleid zijn er steeds minder. De twee laatste krijgen namen: Omid en Roya. De vogels worden gevolgd op hun trektocht naar het noorden en weer terug naar Iran, duizenden kilometers ver. Met de dood van Omid en daarna Roya is de soort uitgestorven. Dat geldt niet voor de stadsduiven in Amsterdam. Mina voert ze en helpt gewonde duiven. Ze neemt een duif onder haar hoede waarvan de voeten verstrikt zijn geraakt in ijzerdraad. Op haar balkon bouwen twee duiven een nest en ze ziet de jonkies uitvliegen.

Mina gaat in Nederland naar demonstraties tegen het Iraanse regime en ze komt op de radio om er toelichting over te geven. Dat heeft tot gevolg dat ze waarschijnlijk nooit meer terug kan naar haar geboorteland, tenzij het wonder gebeurt waar alle demonstranten op hopen. Ik hoop het met haar mee.