Vroeger leefden de inwoners van Estland in het bos, dat ze op hun duimpje kenden. Door middel van slangentaal konden ze met slangen praten en andere dieren opdrachten geven, zodat ze niet bang hoefden te zijn. Maar nu zijn bijna alle mensen naar het dorp verhuisd. Leemet is één van de laatsten die nog in het bos opgroeit. Van zijn oom leert hij de slangentaal en hij raakt bevriend met de adders. Aan het begin van De man die de taal van de slangen sprak is Leemet zes jaar. Samen met zijn vriend Pärtel en zijn addervriend Ints speelt hij de hele dag in het bos en als hij ’s avonds thuiskomt heeft z’n moeder een eland of een haas gebraden. Brood eten is iets voor dorpelingen. Waarom zou je al die moeite doen om graan te verbouwen en brood te maken dat naar niets smaakt? Dan is het toch makkelijker om een eland met een sis naar je toe te roepen, zodat je hem rustig kunt slachten.
spannend
Het testament – John Grisham
Twee jaar geleden kreeg ik Het testament voor mijn verjaardag en al die tijd stond het ongelezen in de kast… totdat mijn opa vertelde dat hij achter elkaar boeken van John Grisham las, omdat hij ze zo goed vond. En mijn schoonvader bleek hem ook graag te lezen. Dus het was hoog tijd om dit boek onder het stof vandaan te halen.
Troy Phelan staat aan het hoofd van een enorm zakenimperium dat geschat wordt op een waarde van elf miljard dollar. Omdat hij aan een hersentumor lijdt, wil hij zijn testament nog eens herzien. Dat is voor zijn kinderen uit diverse huwelijken een belangrijke gebeurtenis. De band met hun vader is beroerd, maar een zak geld kunnen ze allemaal goed gebruiken. Ze zijn immers stuk voor stuk verwend, dom en lui en hebben zich in de schulden gestoken. Ze huren dan ook allemaal dure advocaten in om hun belangen te behartigen.
Met zachte hand – Siska Mulder
Na een paar dikke literaire boeken had ik zin in iets simpels voor tussendoor, dus pakte ik deze psychologische thriller van de stapel. Met zachte hand nam ik in juni mee van de bijeenkomst voor boekbloggers bij uitgeverij Meulenhoff, want ik had weleens een enthousiaste blogpost over Siska Mulder gelezen.
Harry Potter and the philosopher’s stone – J.K. Rowling
Als de Kinderboekenweek samenvalt met Ik lees Engels in oktober, dan gaan boekbloggers een Engels kinderboek lezen. Omdat ik de laatste tijd van diverse kanten positieve verhalen over Harry Potter hoorde (waaronder bloggers die ziek in bed lagen en dan voor de zoveelste keer naar hun oude vertrouwde serie grepen), besloot ik het eindelijk ook eens te proberen. Verder lezen
Angels & Demons – Dan Brown
De boeken van Dan Brown zijn zo populair dat ik het wel tijd vond om eens wat van hem te lezen. Verschillende lezers vertelden me dat ze Het Berninimysterie het beste vonden, dat in het Engels Angels & Demons heet. Het is het eerste boek waarin hoogleraar kunstgeschiedenis Robert Langdon de hoofdrol speelt, net als in The Da Vinci Code, waarmee Dan Brown tien jaar geleden internationaal doorbrak. Verder lezen
Het zevende kind – Erik Valeur
Ik ben niet bang voor dikke boeken. Je moet er gewoon de tijd voor nemen en met een e-reader voelt het ook niet zwaar aan. Daarom heb ik besloten me te wagen aan het dikke debuut van Erik Valeur, dat in Denemarken een hit is en een aantal literaire prijzen heeft gewonnen.
Het zevende kind gaat over kindertehuis Kongslund, waar de afgelopen decennia talloze kinderen zijn opgevangen om van daaruit geadopteerd te worden. In de jaren ’60 ging het vooral om kinderen van ongehuwde moeders. In 2008 besluit een anonieme afzender brieven rond te sturen met een kopie van een adoptieformulier, een artikel met foto’s van het kindertehuis en een paar witte babysokjes. Op één van de foto’s staan zeven kinderen die in 1961 ter adoptie werden aangeboden. Twee van de briefontvangers zijn journalist en zijn zo nieuwsgierig dat ze willen achterhalen waar de brief vandaan komt. Zo ontstaat het vermoeden dat bekende Denen indertijd een slippertje maakten en het resultaat ervan discreet wilden verbergen… met hulp van het kindertehuis. Voor de minister van Nationale Zaken zou het echter grote problemen kunnen opleveren als dit bekend wordt, omdat zijn partij het kindertehuis al jaren financieel ondersteunt.
Het begin van Het zevende kind is pittig, omdat meteen een paar verschillende vertelperspectieven en diverse personages worden geïntroduceerd. Maar ik besluit door te zetten, want dit boek heeft wel iets. Het is meteen duidelijk dat het een spannend detective-achtig verhaal gaat worden. Ik heb de tip opgevolgd om een lijstje te maken met personen en belangrijke gebeurtenissen, om het beter te kunnen volgen. De zoekfunctie van mijn e-reader komt hierbij ook van pas. Maar uiteindelijk valt het reuze mee met de complexiteit.
Het verhaal in 2008 wordt afgewisseld met terugblikken op de jeugd van de kinderen op de foto én degene die de brieven verstuurde: Marie, die zo lelijk was dat ze als pleegkind van de directrice is opgegroeid. Maar wat wil zij bereiken met het versturen van deze brieven? Zijn er werkelijk kinderen van bekende Denen geadopteerd? Het grootste raadsel is het zevende kind op de foto, waarvan slechts de naam op het adoptieformulier is ingevuld. Bij de adoptie is zijn naam vast veranderd. Zal nog te achterhalen zijn wat er van hem is geworden?
Doordat het zo’n lijvig en pittig boek is, wordt de spanning gedoseerd. Toch valt mijn mond regelmatig open als er weer een stukje van de puzzel op z’n plek valt. Ook vind ik dit een literair boek: het is zeer goed geschreven, met symboliek, filosofische beschouwingen en mysterieuze elementen. Op een gegeven moment gaat het wel iets te vaak over het Lot en het toeval, waardoor het juist minder geloofwaardig overkomt: ik ga nadenken over of dit allemaal niet iets te toevallig is, terwijl dat niet relevant is voor een goed verhaal. Dat is eigenlijk het enige minpuntje. Ik vind dit een erg goed boek en het is prima vertaald door Angélique de Kroon. Naar het einde toe wordt de spanning geleidelijk opgebouwd en het wordt netjes afgerond. Dit is een leeservaring die de moeite waard is om even voor door te bijten aan het begin.
De maand van het Spannende Boek 2014
Vandaag heb ik voor de derde keer Het leek stiller dan het was als verjaardagscadeau gegeven, omdat ik het zo’n prachtig boek vind. Van de boekhandel kreeg ik Incendio erbij cadeau, vanwege de Maand van het Spannende Boek. Ik ben geen verslinder van thrillers, maar van Tess Gerritsen heb ik wel twee boeken gelezen: The bone garden vond ik heel erg goed en Vanish vond ik een beetje tegenvallen, maar dat kwam misschien door mijn hoge verwachtingen. Ik had dus wel zin om Incendio te lezen en besloot het mee te nemen om te lezen onderweg naar de verjaardag.
Het spannende verhaal gaat over violiste Julia, die in een antiekwinkeltje in Rome een oud boek met bladmuziek koopt. Er zit ook een los blad bij, met een stuk getiteld Incendio: vuur in het Italiaans. Als Julia het stuk thuis oefent, gebeuren er vreemde dingen met haar driejarige dochtertje Lily. Julia maakt zich zorgen om Lily, maar haar man lijkt te denken dat het aan Julia zelf ligt en stuurt haar naar een psychiater. Meer zal ik maar niet verklappen, maar ik hoop dat het duidelijk is dat Tess Gerritsen een boeiend thema te pakken heeft: ben ik gek of mijn omgeving? Wie is te vertrouwen en wie niet? Het is een goed verhaal geworden dat spannend blijft tot het einde. Dus zorg dat je in de maand juni een boek koopt, dan krijg je dit tussendoortje erbij.
De jarige vertelde me trouwens dat ze had genoten van twee boeken die ik haar eerder had gegeven: Boven is het stil van Gerbrand Bakker en The Help van Kathryn Stockett. Dus zet die maar gauw op je lijstje met te lezen boeken!
Toen ik het boekje van Tess Gerritsen uit had, was mijn treinreis nog niet afgelopen. Ik ben begonnen in Het zevende kind, dat begint met een geheimzinnige moord. Ik ben benieuwd of Erik Valeur de spanning er ruim 800 bladzijden lang in weet te houden…
De verdwijners – Niels ’t Hooft
In 2018 leven we met het doemscenario dat het einde der tijden nadert. Google heeft uitgerekend dat het binnen twintig jaar afgelopen zal zijn met de mensheid. We houden we het niet vol op de aarde en ook al wordt nu alles ingezet om duurzamer te gaan leven, de innovaties gaan te langzaam om de groei van de wereldbevolking bij te houden.
The pillars of the earth – Ken Follet
Toen ik aan twee collega’s enthousiast vertelde over Emo’s labyrint, raadden zij mij The Pillars of the Earth aan. Deze dikke pil speelt in de Middeleeuwen over een tijdspanne van ongeveer een halve eeuw. Het duurde wel even voor ik erdoor werd gegrepen, waarschijnlijk doordat er steeds een nieuwe verhaallijn begint. Er moeten ook diverse hoofdpersonen worden geïntroduceerd. Het start met monnik Philip, earl Percy Hamleigh en metselaar Tom, die ervan droomt om een kathedraal te bouwen. De families van Tom en Percy worden door het hele boek gevolgd, net als Philip en het klooster van Kingsbridge waar hij prior van wordt. De kathedraal van Kingsbridge vormt een rode draad door het verhaal. Tom mag de kerk gaan bouwen in opdracht van prior Philip. Verder lezen
Oryx and Crake – Margaret Atwood
Op mijn boekenlijst stond The year of the flood van Margaret Atwood. In de bibliotheek ontdekte ik dat dit het middelste deel is van een trilogie. De boeken kunnen afzonderlijk van elkaar gelezen worden, maar ik besloot om braaf bij het eerste deel te beginnen: Oryx and Crake. Het derde deel is vorig jaar verschenen en heet MaddAddam. De boeken zijn ook naar het Nederlands vertaald. Het Engels is wel pittig, maar ik zou dit toch niet in vertaling willen lezen, vanwege de vele fantasiewoorden.
Oryx en Crake spelen belangrijke rollen in het boek, maar de hoofdpersoon is hun goede vriend Jimmy, die later Snowman is gaan heten. Het verhaal start op het moment dat Snowman één van de laatste nog overgebleven mensen is, of misschien wel de allerlaatste. Hij denkt terug aan hoe het zover gekomen is, startend bij zijn jeugd waarin hij Crake leerde kennen. Ik vond de jeugd van Snowman interessant, het schetst een beeld van de wereld in de jaren voor de fatale ramp. Dit speelt zich af in de nabije toekomst. De scènes uit het verleden van Jimmy worden afgewisseld met het leven van Snowman na de ramp. Hij moet zien te overleven en hij moet zorgen voor de Crakers: genetisch gemanipuleerde mensen die door Crake zijn gemaakt, naar zijn ideaalbeeld van de mens. De spanning wordt er goed in gehouden door deze afwisseling. Aan het begin wordt je nieuwsgierigheid gewekt en daarna wordt steeds meer onthuld van de geschiedenis die tot de fatale ramp heeft geleid.
Margaret Atwood heeft een rijke fantasie, soms tot in het absurde. Veel zaken vond ik erg goed uitgekiend, terwijl sommige andere wat minder geloofwaardig zijn, maar dat stoorde me niet. Dit boek is 11 jaar geleden geschreven is en daarom kloppen sommige dingen niet helemaal, omdat de ontwikkelingen op technisch vlak inmiddels een iets andere kant uit zijn gegaan. Genetische manipulatie en kruisingen van dieren komen veelvuldig voor. Dieren en mensen kunnen naar wens worden aangepast, met de Crakers als ultiem resultaat. Het levert oplossingen voor diverse problemen, maar brengt ook gevaren met zich mee. Ook klimaatverandering is duidelijk aanwezig, met extreme hitte en elke dag storm.
Natuurlijk komen ethische vragen dan om de hoek kijken: Jimmy vraagt zich af of het wel ethisch verantwoord is om een kip te maken zonder snavel, ogen en met minder hersenen zodat het ‘ding’ geen pijn kan voelen en bijna alleen uit kippenborst bestaat om op te eten. Er komen ook vegetariërs en veganisten voor in het boek, terwijl aan de andere kant veel mensen wel vlees blijven eten. Ze eten wel veel surrogaatvoedsel, omdat er blijkbaar tekorten zijn aan vlees, kaas, koffie en bier.
Oryx and Crake schetst een beeld van hoe onze toekomst eruit zou kunnen zien. Ik vermoed dat het weleens dichter bij de waarheid zou kunnen liggen dan wij ons kunnen voorstellen. Daarom denk ik dat de grote fantasie van fictie-schrijvers een belangrijke bijdrage kan leveren aan wetenschapsfilosofie en ethiek.
Lalagè leest 