literatuur

12 oktober 2017

De waren – Daniël Rovers

Ade, Ricky en Bob vieren hun twintigjarig jubileum als vrienden. Dat doen ze in Nijmegen, de stad waar ze elkaar als studenten leerden kennen.

Daar zaten ze dan, inmiddels twee keer zo oud als twintig jaar terug. Ze hadden een punt bereikt vanwaar je geacht werd eindelijk overzicht te hebben en te zien hoe de wereld in elkaar stak. Maar het enige wat daar te ontdekken viel, was dat het uitzichtpunt niet bestond. Kwam je ooit vooruit? Bleef je niet eerder in een cirkel bewegen, in zo’n oneindige lus van M.C. Escher die zonder begin en einde blijft?

Verder lezen

9 oktober 2017

Yucca – Peter Terrin

Ken je die puzzels waarbij de stukjes aan twee kanten bedrukt zijn? Peter Terrin heeft zo’n enorme puzzel gecomponeerd, maar dan in de vorm van een boek. Aan het einde heb je alle stukjes, maar je moet ze zelf in elkaar leggen. De twee kanten hebben wel iets met elkaar te maken. Yucca bevat namelijk twee verhaallijnen die elkaar afwisselen in de delen van het boek. Pas op de helft vind ik een eerste hint gegeven van de link die de twee met elkaar hebben. Tegen het einde kan ik meer verbanden leggen, maar het wordt echt niet uitgebreid uit de doeken gedaan.

Verder lezen

3 oktober 2017

De lezersjury van de ECI Literatuurprijs

Op een zonnige zondagmiddag zitten we met vijftig boekenwurmen bij elkaar in de bibliotheek van Den Haag. Allemaal zijn we lid van de lezersjury van de ECI Literatuurprijs 2017. Er worden al gauw praatjes aangeknoopt. ‘Ben jij al begonnen met lezen?’ vragen we elkaar en we wisselen boekentips uit. Er zijn ook camera’s, onder andere van Koffietijd.

De organisatie heeft een mooi programma voor ons samengesteld rond de shortlist. De schrijvers van de zes genomineerde boeken zijn ook aanwezig. Ze komen even voor het podium staan om voorgesteld te worden. Daarna volgt een interview met twee oud-leden van de vakjury van de ECI Literatuurprijs, die vroeger AKO literatuurprijs heette. Verder lezen

30 september 2017

Ik zie mensen – Koen Snyers

Laatst was ik mijn e-reader kwijt. Toen ik nog eens goed nadacht schoot me te binnen dat de Kobo bij mijn bed lag. Ik had hem daar neergelegd om het boekje van Koen Snyers te kunnen lezen voor het slapengaan. Het bevat kleine verhaaltjes, observaties, gedachten. Is het proza of poëzie? Ach, dat maakt ook niet uit. Het begint op het station.

Ik zie mensen rennen om een trein te halen.

Een vrouw dweilt de vloer in de stationshal. Rennende treinpassagiers vegen hun voeten aan haar arbeid. De vrouw stopt met dweilen en kijkt naar mensen en treinen die passeren. Iedereen is van voorbijgaande aard, zegt ze, zelfs de mensen die net nog renden voor hun trein en nu staan te wachten op een trein die nooit komt.

Verder lezen

27 september 2017

De Nacht van de Literatuur

Ik heb lang uitgekeken naar zaterdag 23 september 2017. Eindelijk is het weer tijd voor de jaarlijkse Nacht van de Literatuur in Amersfoort. Vorig jaar was ik ook al even een kijkje gaan nemen, maar dit is de eerste keer dat ik de hele avond mee kan maken. Ik sla alleen het slotfeest over, wat echt een te nachtelijk tijdstip heeft voor een ochtendmens als ik. Deze keer zijn er maar liefst twaalf locaties met activiteiten, de meeste met een schrijver in de hoofdrol en lokale muzikale talenten als tussendoortje. Het begint dus met uitzoeken waar ik heen wil, wat best wel moeilijk is met zoveel klinkende namen!

Verder lezen

24 september 2017

Veronika besluit te sterven – Paulo Coelho

Veronika besluit te sterven is één van de favoriete boeken van Marcia en daarom stopte ik het boek in mijn laatste poll, waar het de tweede plaats haalde. Een paar jaar geleden las ik al eens iets van Paulo Coelho, de Braziliaan die bekend staat om zijn boeken doorspekt met (spirituele) wijsheden. Sommigen krijgen er de kriebels van, anderen vinden het ontzettend inspirerend.

Veronika heeft een doorsnee leven in Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië. Ik weet niet waarom Coelho voor deze stad heeft gekozen, want het had net zo goed in een andere stad kunnen spelen. Veronika beseft dat haar leven vanaf nu bergafwaarts zal gaan. Haar jeugd is voorbij en doorgaan met leven zal alleen maar meer lijden opleveren. Ze voelt zich totaal nutteloos als ze denkt aan alle ellende in de wereld. Dus besluit ze zelfmoord te plegen.

Verder lezen

21 september 2017

Dijk – H.M. van den Brink

Dijk is de collega die niet kwam opdagen bij zijn eigen afscheidsreceptie. Na hun pensionering komen herinneringen boven bij de ik-persoon aan zijn werkende leven bij de Dienst voor het IJkwezen (zie je de woordspeling van deze dienst met de naam Dijk?) In 45 jaar tijd is veel veranderd, maar er waren ook constante factoren: de meter, de kilo en collega Dijk, die op dezelfde dag als hij begon. De mannen van het ijkwezen hebben als belangrijkste taak om de gewichten van winkels te controleren en ook wel de meetlatten van stofverkopers.

De beschrijving van het kantoorleven in de jaren zestig doet mij sterk denken aan de serie Het Bureau. Een andere overeenkomst is het reizen, vaak naar dorpen op het platteland. Verder lezen

15 september 2017

Leesreis door de provincies: Antwerpen

Op Boekmeter lopen een paar grote fans van Erik Vlaminck rond, die systematisch al zijn boeken lezen. Eentje verzuchtte: ‘Lees dit, Lalagè, lees!’ Dat kan ik natuurlijk niet weerstaan. Suikerspin gaat over vier generaties van forains oftewel kermisexploitanten. Het begint allemaal met een wonderlijk fenomeen. In 1893 wordt namelijk een Siamese tweeling geboren: Joséphine en Anastasie. Zij zijn bij de middel aan elkaar gegroeid en lijken niet op de foto op de voorkant van het boek, waar ik mij een beetje aan erger. Daar staan namelijk twee meiden die saxofoon spelen, wat de tweeling nooit zou zijn gelukt, omdat hun middelste armen niet volgroeid zijn. Hun moeder sterft bij de geboorte. Ze verblijven achtereenvolgens in een klooster, bij stiefouders en uiteindelijk hebben ze de pech om verkocht te worden aan Jean-Baptist van Hooylandt, die ze op de kermis wil tentoonstellen.
Verder lezen

12 september 2017

Aan doodgaan dachten we niet – Gerda Blees

Na tien dagen heb ik The Outrun bijna uit en ondertussen ben ik nog steeds bezig in Paustovski’s Verre jaren. Dat zijn allebei fantastische boeken, maar ik word onrustig. Het duurt even voor ik doorheb wat er aan de hand is. Ik wil afwisseling, dus korte verhalen! Ik kijk in mijn enorme leeslijst en kies voor het debuut van Gerda Blees, dat dit jaar is verschenen.

Verder lezen

6 september 2017

Verre jaren – Konstantin Paustovski

Bij de eerste zinnen van Verre jaren ben ik al helemaal onder de indruk. Wat waanzinnig mooi geschreven! Twee veellezers raadden me deze autobiografische serie van zes boeken aan, omdat het zo prachtig is. En ze hebben gelijk. In dit eerste deel beschrijft Konstantin Paustovski zijn jeugd in Rusland rond 1900. Het lijkt wel een soort sprookjeswereld met betoverende landschappen. Er zijn excentrieke ooms en tantes, zoals de oom die wereldreiziger is en de fantasie van de kleine Kostik op hol doet slaan. Het is heerlijk om te lezen hoe de jongen de wereld om zich heen observeert.

Als Paustovski zestien jaar is, wordt zijn vader ontslagen en het gezin valt uit elkaar. Eerst woont hij een tijdje bij zijn oom en tante, maar hij wil terug naar zijn oude gymnasium. Dus hij zal voortaan voor zichzelf moeten zorgen door bijlessen te geven. Ondertussen is hij ook gewoon een scholier die geintjes uithaalt met docenten, waar hij tegelijkertijd ook ontzag voor heeft. Paustovski blijft een dromer, die enorm geniet van literatuur en theater. Verder lezen