Mijn leesreis door de provincies begint dicht bij huis. In de bibliotheek van Amersfoort was er een middag rondom Wim Duijst, die heerlijk voorlas uit zijn boek De engel van Spakenburg. Dit werd omlijst door mooie muziek en door twee scènes uit een nog verder uit te werken toneelstuk van het boek. Ik wilde het al langer lezen, maar werd nu echt nieuwsgierig. Mijn moeder gaf me het boek cadeau voor mijn verjaardag, zodat ik het kon laten signeren.
jeugd
Gastblog over het Roald Dahl Woordenboek
Als gastblogger schreef ik een artikel over het Roald Dahl Woordenboek op de blog van Conny. Zij organiseert een serie van gastblogs, omdat Roald Dahl precies honderd jaar geleden is geboren.
9789460773105/2016
Het Roald Dahl Woordenboek
Lalagè is een boekenwurm sinds ze in de wieg lag. Ze blogt hierover op
lalageleest.wordpress.com Lalagè leest meestal literatuur in het
Nederlands of het Engels, maar ook non-fictie komt voorbij. Om haar
blik te verruimen, maakt Lalagè een leesreis om de wereld, door uit
zoveel mogelijk landen van de wereld een boek te lezen.
Het Roald Dahl Woordenboek
Na Astrid Lindgren en Annie M.G. Schmidt staat Roald Dahl in de top drie van schrijvers waarvan ik de meeste boeken heb gelezen in mijn jeugd. Wat een heerlijke fantasie had die man! Hij verzon de vreemdste mensen en andere wezens. Natuurlijk was de hoofdpersoon altijd een kind dat daar avonturen mee beleefde. En in dat kind kon ik me goed herkennen, vooral in een boekenwurm als Matilda. Roald Dahl gebruikte zijn fantasie ook om nieuwe woorden bedenken, zoals mensbaksels en fropskottel in De GVR. Die woorden…
View original post 303 woorden meer
Leesreis om de wereld: Kameroen
Op mijn leesreis ga ik de hele wereld over. Afrika mag dit jaar niet ontbreken (en Egypte is op het randje), dus ik leen Afgesneden herinnering uit de bieb. Op de achterkant staat een prachtige foto van Werewere Liking. Stiekem ben ik jaloers op haar mooie donkere huidskleur, waar de kleurige kleding zo goed bij staat. Werewere is geboren in Kameroen, al woont ze nu in Ivoorkust, waar ze werkt als kunstenares in allerlei disciplines: ze zingt, speelt toneel, schildert en schrijft.
Gebr. – Ted van Lieshout
Luuk is zestien. Zijn broer Marius zal nooit ouder worden dan veertien. Een half jaar geleden is hij overleden. En nu wil hun moeder de spullen van Marius verbranden, op de dag die zijn vijftiende verjaardag zou zijn geweest. Luuk mag kijken welke spullen hij van zijn broer wil bewaren, maar zijn moeder zegt dat hij af moet blijven van de persoonlijke spulletjes in het bureau. Luuk kijkt er toch in en vindt het dagboek van zijn broer. Hij besluit niet te lezen wat Maus geschreven heeft, maar schrijft verder op de eerste lege bladzijde.
Miss Peregrine’s home for peculiar children – Ransom Riggs
In de zomer ging ik met mijn moeder en mijn echtgenoot naar de film van de Grote Vriendelijke Reus, die was erg leuk! Aan het begin zag ik de trailer van Miss Peregrine’s home for peculiar children, verfilmd door Tim Burton. Ik zag een grote eettafel met een aantal bizar uitziende kinderen eromheen. Dat sprak me meteen aan en daarom besloot ik dat ik het boek gauw moest lezen, zodat ik daarna de film kon gaan zien. Een paar dagen later stond ik voor een cadeautje bij kinderboekhandel Speelboek (geweldige winkel) en daar stond het boek op de jongerenafdeling, vol met geheimzinnige zwart-wit-foto’s. Dat gaat niet werken op een e-reader, dus ik moest deze kopen.
Komt een paard de kroeg binnen – David Grossman
Sinds ruim een jaar ben ik lid van een leesclub van Senia. De naam duidt op de oorspronkelijke doelgroep van de leeskringen: ouderen, maar wij zijn allemaal nog onder de vijftig en maken ook dankbaar gebruik van Senia’s leeswijzers. Bovendien hebben we elkaar leren kennen doordat Senia informatiebijeenkomsten in de bibliotheek organiseert voor mensen die graag bij een boekenclub willen. Mocht je op zoek zijn naar een groep in jouw omgeving, kijk dan eens op de website.
Elke maand komen wij bij elkaar om een boek te bespreken en om de beurt mogen we kiezen wat we gaan lezen. Op mijn leeslijst staat wel een ander boek van de Israëlische schrijver David Grossman, maar Komt een paard de kroeg binnen zou ik zelf nooit hebben gekozen op grond van de beschrijving. Het gaat over een stand-up comedian en meestal vind ik dat niet leuk, omdat ik de humor niet snap en dan lacht iedereen behalve ik (natuurlijk zijn er ook komieken die ik wel heel grappig vind, kwestie van smaak).
De kunst om in koor te huilen – Erling Jepsen
Misschien herken je het wel: dat je ouders elkaar niet begrijpen, maar jij snapt ze allebei wel en probeert te bemiddelen. Dat gebeurt ook bij de elfjarige hoofdpersoon uit De kunst om in koor te huilen. Op het eerste gezicht lijkt het over een doodnormale Deense familie te gaan, maar langzamerhand blijkt er onder de oppervlakte meer aan de hand te zijn.
Moeder begrijpt vader niet, niet zoals ik hem begrijp, dat is het probleem. Misschien begrijpt ze hem af en toe wel, maar ze neemt hem niet serieus. Daarom is hij niet gelukkig. En zij ook niet. Daarom is niemand van ons gelukkig. Iemand moet iets doen, en omdat niemand dat wil, komt het op mij neer.
Anna – Niccolò Ammaniti
Niccolò Ammaniti is in ons land één van de bekendste en geliefdste Italiaanse schrijvers. Eerder las ik van hem Ik haal je op, ik neem je mee, wat ik een aardig boek vond, maar niet zo geweldig dat ik meteen meer van hem wilde lezen. Eigenlijk begreep ik zijn populariteit niet zo goed. Met zijn nieuwste boek stapt hij in een nieuw genre: de dystopie. Dat maakte mij nieuwsgierig en ik deed mee met een winactie van Libris op twitter, die ik prompt won. Een gesigneerd exemplaar van Anna viel in mijn brievenbus. Het duurde een paar maanden voor ik erin begon. Misschien aarzelde ik een beetje, was ik bang voor een tegenvaller. Ik kan al verklappen dat dat niet terecht was.
Verborgen gebreken – Renate Dorrestein
Christine Jansen is een eigenwijze stoere meid van tien jaar. Ze heeft vaak ruzie met haar moeder, die drie kinderen van verschillende vaders heeft. Haar nieuwste vriend Jaap is erg leuk met de kinderen, maar Chris kan ook gemeen doen tegen hem. Ze is wel dol op haar oudere broer Waldo en haar jongere broertje Tommie. Deze zomer gaan ze op vakantie naar Schotland. Renate Dorrestein beschrijft het gezin en de buurt op haar sublieme manier, waardoor meteen duidelijk is hoe de verhoudingen liggen. Ik ben geboeid vanaf de eerste zinnen. En ik lees met veel plezier door tot de laatste bladzijde.
In Schotland gebeurt er iets waardoor Chris besluit om weg te lopen. Tommie gaat natuurlijk mee. Op de boot van Oban naar het eiland Mull kruipen ze in een auto die niet op slot is. Ze komen terecht bij Agnes, een oudere vrouw die al hordes neefjes en nichtjes heeft vermaakt in haar vakantiehuis op Mull. Sommigen daarvan hadden ook de behoefte om weg te lopen. Verder lezen
I never promised you a rose garden – Hannah Green
Deborah heeft schizofrenie. Als ze zestien jaar is, wordt ze door haar ouders naar een psychiatrisch ziekenhuis gebracht. Het is rond 1960 en de ouders mogen hun dochter maandenlang niet bezoeken. Wellicht heeft dat te maken met de gedachte dat schizofrenie wordt veroorzaakt door de opvoeding, die tegenwoordig achterhaald is. Het is erg zwaar voor ze, maar vanwege het taboe dat op psychische ziektes rust delen ze niets met familie of vrienden. Iedereen krijgt een smoes te horen en ook zusje Suzy wordt pas na een paar maanden de waarheid verteld over waar haar zus heen is. Vooral Deborahs vader vindt het vreselijk dat z’n dochter in een gevangenis met schreeuwende vrouwen zit, maar voor haarzelf voelt het veilig ten opzichte van de buitenwereld. De patiënten begrijpen elkaar en ze voelen elkaar aan, ook al lijkt het voor anderen dat ze geen gevoel hebben.
Lalagè leest 