Mijn vriendin is net verhuisd naar Vathorst, de jongste wijk van Amersfoort. Ik vind het heel fijn dat we weer in dezelfde stad wonen! Op een koude winterdag stap ik op de fiets om haar nieuwe huis te bewonderen. Maar eerst neem ik een kijkje in de bibliotheek, die in één gebouw zit met een theater en Scholen in de Kunst, waar de vele kinderen uit de buurt muziek maken, knutselen en schilderen.
Ik vermoed dat Maarten ’t Hart dit boek uit 1989 grinnikend heeft geschreven. In zijn debuut viel me op dat hij bloedserieus was en dat zijn nuchtere, droge humor ver te zoeken was, maar met De unster heb ik mij kostelijk vermaakt.
Het boek bevat twaalf verhalen. In een aantal daarvan lijkt de schrijver zelf de hoofdpersoon te zijn. Hij doet verslag van gebeurtenissen uit zijn eigen leven, vast wel aangedikt, maar altijd realistisch. Het gaat bijvoorbeeld over zijn leven op het platteland, met de moestuin en de buurman die boer is en regelmatig even langskomt om te kletsen. De natuur in de buurt wordt gedetailleerd beschreven. Verder lezen
Juliette komt uit een muzikaal gezin. Haar vader is de zanger van een balorkest, haar broer Louis speelt daarin de trompet en Juliette danst erbij van jongs af aan. Later doet haar jongere zus Mia ook mee. Maar dan gebeurt er iets verschrikkelijks: tijdens een optreden krijgt Juliettes vader een hartaanval en overlijdt. Daarna glijdt het gezin af. Louis gaat op zichzelf wonen, want hij houdt het niet meer uit. Juliette voelt zich verantwoordelijk en blijft. Het is hartverscheurend om te lezen. Dit is een D-boek, maar het vraagt wel wat van de jeugdige lezer, door tussen de regels door te lezen. Ik moest bijvoorbeeld opzoeken wat laudanum ook alweer doet. Er worden heel wat hints gegeven naar wat gaat komen. Verder lezen
Rond 1600 groeit Agnieszka op in een dal met zeven dorpen. Ze gaat graag de bossen in en is een kei in het verzamelen van voedsel. Wel komt ze altijd besmeurd en met gaten in haar kleren terug. Op één of andere manier lukt het haar niet om netjes te blijven. Haar vriendin Kasia is heel anders, een voorbeeldig meisje, maar de twee hebben een hechte band.
Aan het einde van het dal staat een witte toren waar de Draak woont. Hij is niet echt een draak, maar een tovenaar die het dal beschermt tegen het magische Woud, dat mensen en zelfs hele dorpen heeft opgeslokt. Elke tien jaar kiest de Draak een meisje van zeventien jaar uit om mee te nemen naar zijn toren. Wat daar gebeurt weet niemand, maar er gaan allerlei geruchten de ronde. Sloddervos Agnieszka maakt geen schijn van kans om gekozen te worden, zo denkt men. Kasia is immers mooier en ze is ook heel slim. Maar dan komt de dag dat de Draak zijn keuze zal maken uit een stuk of tien meisjes. Tot ieders verbazing wordt Agnieszka gekozen.
Dit jaar stelt Martha elke week een vraag in het kader van #50books. Ieder die wil kan een antwoord bloggen en aan het einde van de week volgt de samenvatting op Martha’s blog. Ik heb niet altijd de inspiratie of energie om mee te doen, maar vind het idee erg leuk. Dus als de vraag me aanspreekt, probeer ik er een artikel aan te wijden.
Deze week gaat het over goeroes. Bij een goeroe denk ik aan een inspirerend persoon die veel aanhangers heeft. Sommige van die mensen bezorgen mij de kriebels, maar er zijn er ook bij die mij echt inspireren en daar lees ik graag boeken van.
Het nieuwste boek van Marek Šindelka gaat in Tsjechië als warme broodjes over de toonbank. Ik ben benieuwd en haal een splinternieuw exemplaar uit de bieb. Op de achterkant staat dat de tien hoofdstukken die erin staan allemaal op één of andere manier met Anna te maken hebben. Daardoor ga ik in elk verhaal naarstig op zoek naar het verband met Anna, maar ik kan het niet snel vinden of vermoed wel iets maar weet het niet zeker. Dat is jammer, want de verhalen zijn elk op zichzelf al erg goed. Een rode draad tussen korte verhalen is mooi, maar niet noodzakelijk. Misschien is het een verkooptruc, omdat er veel mensen zijn die beweren niet van verhalenbundels te houden. ‘Mozaïekvertelling’ is ook wel een heel mooi woord dat de aandacht trekt.
Na het iets tegenvallende derde deel van de Napolitaanse romans hoop ik op een spetterend slot. Hoe zou het aflopen met de bijzondere vriendinnen Elena en Lila? In het begin van het eerste boek is de zestigjarige Lila verdwenen. Zou ze nog terugkomen? Elena vertelt in Het verhaal van het verloren kind hoe haar leven en dat van Lila is verlopen in de laatste dertig jaar. Ik zal proberen niet teveel te verklappen, maar wil toch iets van de inhoud bespreken.
Bij het maken van deze poll viel het me op dat er allemaal boeken over de liefde boven kwamen drijven. Daarom deze keer vier boeken rondom dit thema. Laat onderaan dit artikel in de poll weten van welk boek je het liefst een bespreking zou willen lezen. Het boek dat na een week de meeste stemmen heeft, ga ik binnenkort lezen om er daarna over te bloggen.
Liefde in tijden van cholera – Gabriel García Márquez (1985, vertaald uit het Spaans)
Toen Florentino Ariza de dertienjarige Fermina Daza zag, werd hij getroffen door de vonk van de eeuwige liefde. Na meer dan een halve eeuw, waarin Fermina getrouwd is met een ander en Florentino zelf 622 affaires heeft, sterft Fermina’s man en kan Florentino haar opnieuw zijn eeuwige trouw beloven.
Elke dag worden honderden Nederlanders het slachtoffer van identiteitsfraude. Dat kan uitlopen op een ware nachtmerrie. Neem die man waarvan het rijbewijs verdween bij transport naar het gemeentehuis. Voor hij het wist stonden er 1700 auto’s op zijn naam. Zijn uitkering werd ingetrokken, want als je zoveel auto’s kunt betalen, heb je dat niet meer nodig. Van vele anderen werd de bankrekening geplunderd. Of de postbode bracht allerlei pakjes met dure spullen die ze nooit hadden besteld.
In de week na Kerst is Britt op Terschelling met haar nieuwe vriend Martijn. Het eerste deel van Panorama West wordt vanuit haar verteld. Ze maken een avondwandeling en de sfeer is niet zo goed. Ik vind die Martijn een eikel, zo stom als hij tegen z’n vriendin doet. Britt ergert zich ook, omdat Martijn zo vaak over zijn vorige vriendin Francis praat. Met haar was hij ook op Terschelling. Maar Britt weet nog steeds niet hoe het kwam dat Francis niet levend terug naar de wal is gegaan.
Na vijfentwintig bladzijden begint deel twee en verspringt het perspectief naar Martijn. Dit middendeel is het langste. Aan het einde volgt nog een kort derde deel, waarin de wandeling van Martijn en Britt vanuit hem wordt verteld. In het middendeel vertelt Martijn hoe hij drie jaar geleden met Francis naar Terschelling ging om daar een week met haar familie door te brengen. Hij verheugt zich op veel tijd met zijn tweetjes, maar dat pakt anders uit. Ze moeten een huisje delen met de oudere zus van Francis en haar man en zoontje van vijf. In huisje ernaast zitten de ouders van Francis en in het andere huisje haar jongere zus met man en tweeling. De familie zit op elkaars lip, al zijn de ouders wel steeds de hort op, terwijl zij deze week in Panorama West juist hadden bedacht om veel tijd met elkaar door te brengen.
Lalagè leest 