In 2002 liep ik een pelgrimstocht van tien dagen in Noord-Spanje. Ik kan mij nog goed herinneren hoe zwaar het lichamelijk was en hoe helend voor mijn geest. Onderweg hadden we diepgaande gesprekken en er was veel ruimte voor stilte, waarin ik iets van God heb mogen ervaren. Al deze aspecten van een pelgrimage komen terug in Ik ben er even niet, waarin Hape Kerkeling verslag doet van zijn wandeling van Zuid-Frankrijk naar Santiago de Compostela. Hij liep deze Jakobsroute in 2001.
Donderdagmiddagdochter gaat over Evy. Zij leefde maar zeer kort. Tien jaar na haar geboortedood schrijft haar vader Stevo Akkerman op hoe hij dit beleefd heeft. Ik verwacht een heftig verhaal en daarom heeft dit boekje een tijd in de kast staan wachten. Het blijkt toch anders dan ik verwacht. Het eerste stuk gaat inderdaad over de geboorte en de dood van Evy Elise. Het is een verdrietig verhaal, maar Stevo zwelgt er niet in. Daarna komen er allerlei herinneringen boven. Het gaat over zijn jeugd en over zijn huwelijk met Maria. Terwijl Stevo steeds meer wegdwaalt van de vrijgemaakt gereformeerde God van zijn jeugd, komt de van oorsprong hervormde Maria in de Pinksterbeweging terecht.
‘Dat is precies wat ik nodig heb!’ denk ik bij de aankondiging van Olijven moet je leren lezen: een cursus genieten van poëzie. Vorig jaar las ik voor het eerst een gedichtenbundel en daarna volgden er nog zes. Ik vind het fijn om af en toe een gedicht te lezen, maar een beetje hulp kan ik er wel bij gebruiken. Volgens auteur Ellen Deckwitz krijgen jongeren geen les meer in het lezen van poëzie. Zij probeert daar in gastlessen iets aan te doen. Ik heb op de middelbare school wel heel wat gedichten gelezen tijdens de literatuurlessen, maar toch weet ik niet zo goed hoe ik het aan moet pakken. Of zou alles mogen?
Het grote poetsboek lijkt me in het begin een boek voor mensen die meer van lezen dan van poetsen houden. De eerste helft is vooral een feest van herkenning. Diet Groothuis vertelt op een heerlijke manier over hoe ze haar huishouden bestiert en hoe dat niet altijd perfect gaat. Verder lezen
Wist je dat het drielandenpunt bij Vaals ruim honderd jaar lang een vierlandenpunt was? In 1815 werd Napoleon verslagen bij Waterloo. De grens tussen de Nederlanden en Pruisen moest opnieuw worden vastgelegd. Over één stukje land kon men het moeilijk eens worden: het grensgebied waar de zinkmijn van Kelmis lag. Daarom werd dit een soort niemandsland, met het idee dat dit binnen een paar jaar wel duidelijker zou worden. Uiteindelijk bestond Neutraal Moresnet van 1816 tot 1919. Verder lezen
Het lijkt wat paradoxaal om een boek vol te schrijven over stilte. Toch valt er veel over te zeggen en dat blijkt uit A book of silence (vertaald als Stilte als antwoord). Mijn eigen fascinatie voor stilte begon in 2002, toen ik een pelgrimstocht maakte in Spanje. Van de Jezuïeten, die deze reis organiseerden, leerde ik stil zijn. Het letterlijke hoogtepunt was dat ik in mijn eentje een berg beklom, op weg naar een klooster. Sindsdien heb ik steeds geprobeerd om momenten van stilte in te bouwen in mijn leven. Maar mijn stilte duurt nooit heel lang. Ik heb me dan ook vaak afgevraagd wat er zou gebeuren als je een paar dagen in stilte gaat, maar dit nog nooit uitgeprobeerd. Ben ik er bang voor?
Sara Maitland wilde wel verder gaan. Ze groeide op in een groot gezin en zag de wereld om zich heen steeds luidruchtiger worden. Haar behoefte aan stilte groeide. Ze onderzocht allerlei aspecten van stilte, op verschillende plekken en in ontelbaar veel ervaringen van anderen. Ook zij was benieuwd wat er zou gebeuren als je langere tijd in stilte leeft. Verder lezen
Wat zijn jouw goede voornemens voor 2016? Misschien wil je wel wat groener gaan leven. Je bent dan niet de enige, want de blog van De groene meisjes heeft wel meer dan 150.000 unieke bezoekers per jaar! En nu is hun boek klaar. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van mijn zusje, want wij zijn milieubewust opgevoed en vinden het allebei nog steeds leuk om na te denken over hoe we onze levensstijl kunnen verbeteren.
Agneta Matthes wordt geboren in 1847 in een welgestelde familie. Als jonge vrouw valt ze als een blok voor de charmante Jacques van Marken. In 1869 trouwen ze, een paar maanden nadat Jacques een fabriek voor gist en spiritus heeft opgericht in Delft. Het bedrijf loopt goed en Jacques heeft grote dromen. Hij wil kapitaal en arbeid verzoenen. Ook Agneta vindt dat zij als directeursechtpaar niet boven de arbeiders moeten staan. Ze willen goed voor hun mensen zorgen en daarom kopen ze een stuk grond om daar het ‘Agnetapark’ op te bouwen, speciaal voor de fabrieksarbeiders. Zelf zullen ze in een villa te midden van de arbeiders gaan wonen.
Corien van Zweden krijgt de diagnose borstkanker als ze 47 jaar oud is. Ze stelt de dokter meteen allerlei vragen, zoals ze ook gewend is te doen in haar werk als journalist. Thuis speurt het ze internet af en verslindt een stapel boeken over kanker. Als haar bestralingen zijn afgelopen, zit ze op een ochtend achter haar computer om weer te gaan werken. In haar mailbox staat een bericht van de klassenmentor van Lisa, Coriens oudste dochter die net aan de brugklas is begonnen. De e-mail gaat over de moeder van klasgenoot Yaïr, bij wie uitgezaaide kanker is geconstateerd. Dat is ook toevallig. Als ze ernaar vraagt bij Lisa, blijkt dat nog drie andere kinderen in de klas een ouder met kanker hebben. “Ik zit in een kankerklas!” zegt Lisa.
Maxim Leo werd in 1970 in Oost-Berlijn geboren. Hij maakte dus als 19-jarige de val van de Berlijnse Muur mee, één van de belangrijkste gebeurtenissen van de twintigste eeuw. Ook zijn ouders en grootouders waren aanwezig bij gebeurtenissen die elke jongere nu op school leert. In Rode liefde vertelt Maxim Leo zijn familiegeschiedenis, die hij schreef aan de hand van interviews, dagboeken, brieven en officiële documenten.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Duitsland verdeeld in vier stukken: het oosten kwam onder leiding van Rusland te staan, in het westen waren stukken land voor Frankrijk, Amerika en Groot-Brittannië. Ook Berlijn werd in vier stukken opgedeeld. In het begin was dit alleen een formele indeling en de bevolking merkte er weinig van. Maar er ontstond verschil tussen oost en west. Maxims vader Wolf woonde als jongen in de jaren vijftig in Oost-Berlijn. Met zijn vriendjes ging hij na school graag naar het westen, omdat daar meer te koop was in de winkels en er waren Amerikaanse films te zien. Wolf begreep niet waarom zijn vader beweerde dat Oost-Duitsland zoveel beter was. De overheid werd steeds strenger. Alles kon tegen je gebruikt worden: heb je een spijkerbroek aan? Dan zal je wel voor de Amerikanen zijn en tegen de communisten, iets waarvoor je opgepakt kon worden. In één nacht werd de grens gesloten en daarna werd de Berlijnse Muur gebouwd, zodat Oost-Duitsers niet meer naar het westen konden reizen.
Lalagè leest 