In het jaar 1187 laat jonkvrouw Esclarmonde zich inmetselen. Op het moment dat ze met haar aanstaande echtgenoot in de kerk staat, verklaart ze zich al aan Christus te hebben aangeboden. Er wordt een kapel gebouwd aan Het kasteel der fluisteringen, met een cel waarin Esclarmonde haar leven zal slijten.
Een opsporingsbericht op de televisie is altijd voor anderen bedoeld. Maar deze keer krijgt Paula de schrik van haar leven, want ze herkent haar dochter Emmy in de beschrijving van een dader. Het meisje had gedaan alsof ze een enquête kwam afnemen en een ouder echtpaar liet haar binnen. De man is een paar dagen later overleden. Paula besluit niets te doen en niets tegen haar man of dochter te zeggen, in de hoop dat het overwaait. Ze denkt terug aan wat een helderziende jaren geleden tegen haar zei: ‘Neem nooit kinderen, het zou je slecht bekomen…’
Jan Siebelink staat momenteel weer in de belangstelling vanwege de verfilming van Knielen op een bed violen. De film is dicht bij het boek gebleven, maar zoals vaker maakte het boek meer indruk op me. In een boek ga je immers mee in de gedachten van de hoofdpersoon, terwijl je daar bij de film zelf naar moet gissen. In de boekenkast van mijn ouders vond ik een ander boek van Siebelink, namelijk Vera.
Meteen op de eerste bladzijde ben ik verkocht: met een paar zinnen weet Jan Siebelink een bepaalde sfeer neer te zetten. De proloog maakt me nieuwsgierig naar de mooie, mysterieuze Vera. Wie is deze vrouw? Het eerste hoofdstukken gaan over Vera’s jeugd, die niet helemaal soepel loopt. Er is veel spanning in het gezin. Vera en haar zus Suze verschillen erg van elkaar. Als puber is Vera een buitenbeentje en onbereikbaar voor de jongens uit haar klas, die haar zo mooi vinden. Later heeft ze het ene na het andere vriendje, om het gebrek aan gezelligheid thuis te compenseren.
Daniel is tien maanden oud als hij een vloeistof uit de doka van zijn vader drinkt. Dokter Goetmakers redt zijn leven door een revolutionaire operatie uit te voeren. Daniel houdt niets over aan het ‘inktcident’, maar het bezorgt zijn vader een worsteling: was het zijn schuld? Daniel groeit op en krijgt een broertje, maar het huwelijk van zijn ouders is slecht. De sfeer is zo gespannen dat Daniel naar de schuur verhuist. Door verschillende gebeurtenissen besluit hij: ‘Ik zal altijd de waarheid spreken.’
Mijn moeder heeft me vandaag een stofbeurt gegeven, ze meende dat ik een meubel was. Misschien een ladekast of een oud fornuis. Ze ging met een helgeel doekje over de knopen in mijn hemd, naar mijn hals toe, wimpelde ermee rond mijn oren, stofte mijn kin af. Toen gaf ze een teken dat ik mijn mond moest openen – en propte daar de stoflap in en vergat ons.
Dit staat op de eerste bladzijde van Gestameld liedboek, waarin Erwin Mortier schrijft over zijn dementerende moeder. Ik ben meteen verkocht. Het boek bestaat uit korte poëtische stukken. Ik twijfel hoe ik het zal lezen: net als een gedichtenbundel één of twee bladzijden per keer? Maar voor ik het weet heb ik al tien indrukwekkende bladzijden gehad. Als ik het wegleg, is er telkens een drempel om het op te pakken. Het is zo treurig en indrukwekkend. Als ik dan toch weer ga lezen, weet ik weer dat het ook prachtig is.
Verder lezen
Agneta Matthes wordt geboren in 1847 in een welgestelde familie. Als jonge vrouw valt ze als een blok voor de charmante Jacques van Marken. In 1869 trouwen ze, een paar maanden nadat Jacques een fabriek voor gist en spiritus heeft opgericht in Delft. Het bedrijf loopt goed en Jacques heeft grote dromen. Hij wil kapitaal en arbeid verzoenen. Ook Agneta vindt dat zij als directeursechtpaar niet boven de arbeiders moeten staan. Ze willen goed voor hun mensen zorgen en daarom kopen ze een stuk grond om daar het ‘Agnetapark’ op te bouwen, speciaal voor de fabrieksarbeiders. Zelf zullen ze in een villa te midden van de arbeiders gaan wonen.
Eind jaren zestig wordt Nora Webster weduwe, na twee maanden bij het ziekbed van haar man Maurice gewaakt te hebben. Nora woont in Enniscorthy, een Iers dorp dat ik al kende uit Brooklyn, een eerder boek van Colm Tóibín. Dat boek vond ik erg mooi en daarom wilde ik zijn nieuwste roman ook graag lezen. De sfeer is dan ook vertrouwd en al snel ga ik op in Nora’s wereld.
Corien van Zweden krijgt de diagnose borstkanker als ze 47 jaar oud is. Ze stelt de dokter meteen allerlei vragen, zoals ze ook gewend is te doen in haar werk als journalist. Thuis speurt het ze internet af en verslindt een stapel boeken over kanker. Als haar bestralingen zijn afgelopen, zit ze op een ochtend achter haar computer om weer te gaan werken. In haar mailbox staat een bericht van de klassenmentor van Lisa, Coriens oudste dochter die net aan de brugklas is begonnen. De e-mail gaat over de moeder van klasgenoot Yaïr, bij wie uitgezaaide kanker is geconstateerd. Dat is ook toevallig. Als ze ernaar vraagt bij Lisa, blijkt dat nog drie andere kinderen in de klas een ouder met kanker hebben. “Ik zit in een kankerklas!” zegt Lisa.
Meteen op de eerste bladzijde wordt de toon voor dit boek gezet; ik voel de warme zomerdag en de spanning in hoofdpersoon Jonathan. Die zit met zijn vriendin Mariëlle en zijn vader in een vakantiehuisje in Drenthe. In het dorp bij het huisje komt Jonathan zijn moeder tegen, die hij niet meer heeft gezien sinds zijn jeugd. De oude vrouw is dement, maar ze is blij met gezelschap en Jonathan wil graag met haar bijpraten.
Ze zitten dan wel samen in het vakantiehuisje van zijn vader, maar eigenlijk heeft Jonathan niet zo’n goede band met hem. In de uitgebreide terugblikken op zijn jeugd wordt langzaam duidelijk hoe dat zo gekomen is. Jonathan was een jongen met een rijke fantasie. Ik vind het erg leuk om daarover te lezen. Buurmeisje Fleur was al net zo’n fantast en ze maakten elkaar de gekste dingen wijs.
Merel is veertien (bijna vijftien) en moet met haar moeder en diens nieuwe vriend op vakantie naar Italië. Haar beste vriendin wil niet meer mee, omdat ze liever met een paar andere meiden gaat kamperen op Terschelling. Merel mag dat niet en daarvan baalt ze natuurlijk als een stekker. Ondertussen zit Titus Troost op een Italiaanse parkeerplaats tussen de vakantiegangers, maar zijn doel is anders: hij wacht tot iemand z’n mooie auto onbeheerd achterlaat, maar met de sleutels er nog in, zodat Titus zo kan wegrijden. Soms zit hij urenlang te wachten en gebeurt er niets, maar deze keer heeft hij geluk. Een jong stel stapt uit een Jaguar en loopt naar het tankstation terwijl de radio nog aan staat. Titus slaat zijn slag…
Lalagè leest 