In The shock of the fall vertelt Matthew zijn levensverhaal, dat hij typt op een computer op de dagbesteding. Soms gaat dat een beetje van de hak op de tak, omdat hij makkelijk wordt afgeleid. Maar het is prima te volgen. Twee jaar geleden, toen Matthew 17 jaar was, ging hij het huis uit om samen met zijn beste vriend een flat te huren. Om dat te kunnen betalen hadden ze allebei een baantje gevonden. Matthew werkt in een verzorgingstehuis voor demente ouderen, waar hij het liefst zoveel mogelijk nachtdiensten draait en geen pauze houdt, want dat brengt meer op. Als hij een typmachine van zijn oma cadeau krijgt, is het niet meer nodig om naar de dagbesteding te gaan. En omdat hij ook geen zin heeft in zijn medicijnen, die hij via een injectie krijgt omdat hij smokkelt met pillen, besluit hij om thuis te blijven.
literatuur
De linkshandigen – Christiaan Weijts
Simon Sinkelberg is cartoonist bij een landelijk dagblad. Zoals elke goede tekenaar van spotprenten zoekt hij de randen op van wat nog door de beugel kan. Tot hij op een dag over die rand heen stapt, althans, in de ogen van zijn hoofdredacteur. Simon neemt spontaan ontslag en stapt in de auto. Bij een tankstation besluit hij een lift te geven aan een vrouw die een cello bij zich heeft. Ze zegt dat ze naar België moet voor een concert en omdat Simon toch geen baan meer heeft, besluit hij impulsief om haar helemaal te brengen. Dat wordt het begin van een bizarre reis.
Weerwater – Renate Dorrestein
Als Renate Dorrestein als gastschrijver voor een paar maanden in Almere gaat wonen, vindt er een apocalyptische gebeurtenis plaats. Het lijkt erop dat alleen Almere gespaard is, terwijl de rest van de wereld is vergaan. Niemand die de stad uit gaat, komt ooit terug. De stroom valt uit en na wat haperingen is dat definitief. Ten tijde van de ramp is het een maandag in de zomer. Veel mensen zijn op vakantie of naar hun werk in een andere plaats. Degenen die overblijven zijn voor het grootste deel vrouwen en pubers, plus tweehonderd gedetineerden… Hoe zal deze populatie een nieuwe samenleving opbouwen?
Leesreis om de wereld: Botswana
In Botswana woont Mara met vier kinderen van twee mannen, die allebei uit beeld zijn. Binnen een jaar tijd verliest ze twee zonen aan aids. Tenminste, dat zeggen de witte dokters. Maar zij weet wel beter. Na de dood van haar tweede zoon Pule wordt een hele reeks rituelen uitgevoerd om te zorgen dat zijn ziel rust zal vinden. Mara geeft veel geld uit aan waarzeggers daarbij helpen. Mosa en Stan doen eraan mee voor hun moeder, maar ze zouden zich liever willen verzetten tegen de traditionele gang van zaken.
Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck
Haar debuut stond al zo’n anderhalf jaar geleden op mijn leeslijst. Haar tweede boek werd in één klap beroemd toen het in De wereld draait door werd besproken. Dus toen ik mij voornam om mij dit jaar (onder andere) te focussen op Vlaamse literatuur, was het logisch om als eerste iets van Griet op de Beeck te gaan lezen.
In Vele hemels boven de zevende wordt het vertelperspectief afgewisseld tussen vijf personen. In het begin lijkt dat lastig, maar het went al snel. Vier familieleden van drie generaties en één vriend van de familie nemen me mee in hun gedachten. Ik moet uitkijken dat ik niet te vlot lees, want het boek staat boordevol mooie zinnen die de moeite waard zijn om er even bij stil te staan.
De consequenties – Niña Weijers
Meestal vind ik het verhaal van een kunstenaar minstens zo interessant als zijn werk. Dat zou ook het geval kunnen zijn bij de fictieve Minnie Panis, die conceptuele kunst maakt. Haar vriend gaat bij haar weg en op dezelfde dag zet ze haar bank te koop. Dat leidt tot een kunstproject waarbij ze probeert om alles te verkopen wat ze heeft. Na vijf maanden is haar huis leeg, op een bed, wat kleding en haar tandenborstel na. Dat vind ik interessant, omdat ik de afgelopen tijd veel heb gehoord over minimalisme: leven met zo min mogelijk bezittingen, zodat je je kunt richten op wat je echt belangrijk vindt in het leven. Minnie fotografeert dit hele proces. Het wordt een tentoonstelling in het Gemeentemuseum Den Haag.
En het regende brood – Stefan van Dierendonck
‘Ken je dat boek van die priester met glutenallergie?’ vroeg mijn collega. Dat klonk wel interessant, dus ik besloot En het regende brood uit de bieb te lenen. Op de achterkant staat dat het autobiografisch is, wat me nog nieuwsgieriger maakte. En ik werd niet teleurgesteld!
Pater Johannes krijgt van zijn abt een doos van Clemens, die zijn leerling-priester was en overleden is. In de doos zitten foto’s en dagboeken, op papier en op cassettebandjes. Johannes besluit om er een boek van te maken. In het begin vind ik deze constructie een beetje verwarrend, maar ik herinner mezelf eraan dat ‘ik’ de pater is en ‘hij’ Clemens. Pas later wordt de persoon van pater Johannes wat meer ingekleurd: hij was pastoraal begeleider van priesterstudenten op het seminarie.
De grote goede dingen – Alma Mathijsen
In De grote goede dingen gaat Mila op zoek naar haar overleden vader. Hij was violist en speelde in een strijkkwartet met drie vrienden. De verhalen die Mila over vroeger kent hebben meer de sfeer van een popbandje dat de wereld rond toerde in de hippietijd. Samen met Don, een oude vriend van haar vader, gaat Mila op reis. Ze weet niet waarheen. Wel weet ze wat het doel is: de violofoon van haar vader terughalen. Een violofoon is een viool met een toeter in plaats van een houten klankkast. Onderweg ontmoeten Mila en Don de twee andere vrienden van het strijkkwartet. De mannen vertellen verhalen over vroeger. Het beeld van haar vader dat zo ontstaat is echter niet zo rooskleurig als Mila’s eigen herinneringen. Ze vraagt zich regelmatig af of ze het wel wil weten.
Leesreis om de wereld: Armenië
Het lukte me niet om een boek te vinden van een schrijver die in Armenië is geboren. Wat ik wel vond is veel informatie over de Armeense kwestie, ofwel de genocide die meermalen in de geschiedenis is gepleegd op dit volk. Daardoor zijn ze verspreid over de hele wereld. Antonia Arslan woont in Italië, maar haar grootvader Yerwant kwam uit een Armeense familie die in Anatolië (Turkije) woonde. In Het huis met de leeuweriken vertelt ze wat de familieleden overkwam rond 1915.
Ten zuiden van de grens – Haruki Murakami
Veel van Murakami’s boeken zijn uitgeleend in de bieb. Ten zuiden van de grens staat er nog, dus die is voor mij. Meteen op de eerste bladzijde geniet ik al van die typische Murakami-stijl: korte zinnen, geen moeilijk taalgebruik, details zonder traag te worden, aandacht voor muziek en boeken, een jeugdliefde die veel indruk heeft gemaakt en mysterieuze gebeurtenissen. Daarbij maakt het overigens niet uit of het boek vertaald is door Elbrich Fennema (dit boek en Norwegian Wood) of Jacques Westerhoven (1q84), want zij leveren allebei uitstekend werk.
Ten zuiden van de grens gaat over het liefdesleven van Hajime. Als kind is hij bevriend met Shimamoto, een meisje dat net als hij enig kind is, wat in de jaren ’60 nog niet zo gebruikelijk is in Japan. Shimamoto sleept met haar been en daarom zitten ze vooral samen op de bank te kletsen en naar platen te luisteren. Als ze twaalf jaar zijn, verhuist Hajime naar een andere stad en ze raken elkaar uit het oog.


