Zowel blogger Tessa als schrijver Ellen Deckwitz vinden het debuut van Jori Stam geweldig, dus ik besluit het ook te lezen. Op de achterkant staat zijn foto: hij ziet eruit als een corpsbal met van dat halflange haar. Wat zou zo’n jongen schrijven? Het boek bevat tien verhalen; de eerste is het langste met 35 bladzijden, de andere zijn gemiddeld rond de tien bladzijden. Alle tien hebben ze een man in de hoofdrol waarmee ik me totaal niet kan identificeren. Het zijn eigenlijk allemaal sukkels die pech hebben in het leven. Verder lezen
korte verhalen
De pier stort in – Mark Haddon
Mark Haddon ken je misschien wel van Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht, wat een erg leuk boek is over een autistische jongen. Ik heb vorig jaar in Londen het bijbehorende toneelstuk gezien, wat ook de moeite waard is. Toen boekverkoper Edith zeer enthousiast over Haddons nieuwste boek The pier falls twitterde, liet ik me overhalen om het te kopen, ook omdat ik op dat moment een onbedwingbare behoefte had aan korte verhalen. Edith wist me ook te vertellen dat Harry Pallemans een uitstekende vertaling had afgeleverd, dus ik koos voor de Nederlandse versie De pier stort in. In 2010 las ik namelijk Haddons roman A spot of bother, waarvan ik me vooral kan herinneren dat ik het Engels vrij lastig vond.
X&Y – Franca Treur
Na twee romans kwam Franca Treur met een verhalenbundel. Haar eerste roman kreeg veel aandacht en werd verfilmd. Haar tweede roman viel een beetje tegen, maar met deze verhaaltjes zet ze zich weer op de kaart: het boekje werd door de NRC verkozen tot één van de mooiste boeken van de eerste helft van 2016. Ik was nieuwsgierig en besloot X&Y uit de bibliotheek te halen.
Het boek heeft een klein, handzaam formaat. De verhalen zijn hoogstens twee kleine bladzijden lang, wat ik een perfecte lengte vind. Als je een leesdipje hebt, start dan met één (of een paar) van deze verhaaltjes, dan ben je op gang en kan je je daarna in een roman storten. Olivia Ettema heeft het opgefleurd met tekeningen, die goed passen bij de inhoud en de sfeer van de verhalen.
Leesreis om de wereld: Egypte
Nobelprijswinnaar Nagieb Mahfoez is één van de bekendste Arabische schrijvers. Op mijn boekenlijst staat zijn roman Tussen twee paleizen, maar dat is een vrij dik boek. Ik had meer zin in een verhalenbundel en daarom koos ik voor Taveerne De zwarte kat. Hierin staan zeventien verhalen, variërend van vijf tot 28 bladzijden. Het liefst heb ik ze nog iets korter, maar dit is ook prima.
Nagieb Mahfoez schrijft licht surrealistisch, waar ik erg van houd. Hij had van mij nog wel ietsje meer mogen fantaseren. Maar op deze manier krijg ik juist een mooi beeld van het leven in Egypte. Wat mij erg opvalt is dat vrouwen amper een rol spelen. Ze lijken amper te bestaan en als ze toch voorkomen dan gaat het erom of ze huwbaar zijn. Eén keer heeft een weduwe de hoofdrol, maar eigenlijk gaat het dan ook meer om de man die haar aan de haak slaat. Ik vraag mij af of dat nog steeds zo is.
Gezellige verhalen – Marente de Moor
Dit jaar kreeg Marente de Moor de Biesheuvelprijs voor haar bundel Gezellige verhalen. Eerder las ik haar roman De Nederlandse maagd en die vond ik erg goed. Ook de boeken van haar moeder Margriet kan ik waarderen. Ik keek dan ook erg uit naar deze verhalen. Zouden ze inderdaad gezellig zijn? De bloemen op de voorkant hangen er immers sip bij.
Winterboek – Gerbrand Bakker
Gerbrand Bakker heeft een aantal prachtige romans geschreven, waaronder Boven is het stil. Zijn Winterboek stond daardoor ook al een tijd op mijn boekenlijst. Laatst zag ik het in de bibliotheek, toen het in januari zo warm was voor de tijd van het jaar. Dus besloot ik dit boek te lenen om me in de wereld van ijs en sneeuw te wanen. Dat lukt prima! Winterboek staat vol verhalen over schaatsen, kou en kerst. Naast verhalen zijn er ook gedichten, recepten, puzzels en instructies voor het timmeren van vogelhuisjes (door de vader van de schrijver).
In de bovenkooi – J.M.A. Biesheuvel
Misschien heb je al eens gehoord van de Biesheuvelprijs, die vorig jaar voor het eerst werd uitgereikt aan Rob van Essen voor zijn geweldige boek Hier wonen ook mensen. Dit jaar ging de prijs naar Marente de Moor voor haar bundel Gezellige verhalen. Ondertussen was ik benieuwd geworden naar Maarten Biesheuvel zelf: zijn verhalen moeten wel heel goed zijn, dat er een prijs naar hem is genoemd. Dus toen Meulenhoff met een mooie heruitgave kwam (in mijn lievelingskleur!) van zijn debuut uit 1972 In de bovenkooi, besloot ik het te kopen.
Alle verhalen – Rascha Peper
Op Koningsdag liep ik met vele anderen rond op de kleedjesmarkt. Ik zag veel oud speelgoed en lelijk servies, maar ook veel boeken. En daar lag ineens Alle verhalen van Rascha Peper, één van mijn favoriete schrijfsters. Het boek staat niet in de bibliotheek en daarom was ik hier ontzettend blij mee. Het is een dik boek en ik heb het in stukjes gelezen, wat natuurlijk prima kan met een verhalenbundel. Maar steeds belandde het ergens onderop de stapel boeken naast mijn leesstoel en het schoot niet op. Daarom besloot ik een paar weken geleden om dit boek mee te nemen in de trein, om het de aandacht te geven die het verdient. Verder lezen
Nederland leest korte verhalen
Zondag 1 november; er is een feestje in de bibliotheek, vanwege de tiende editie van Nederland leest. Elk jaar worden er gratis boeken uitgedeeld door alle Nederlandse openbare bibliotheken, zodat we met z’n allen hetzelfde boek lezen en onze leeservaringen kunnen uitwisselen. Om eerlijk te zijn heb ik nog maar één keer eerder meegedaan aan deze actie: in 2012 las ik De donkere kamer van Damokles, wat me helaas minder goed beviel dan andere boeken van W.F. Hermans. Maar dit jaar is het thema ‘korte verhalen’ en daar ben ik erg blij mee, dus op die eerste november fiets ik naar de bieb om de bundel op te halen.
De pocketatlas van afgelegen eilanden – Judith Schalansky
Bij mijn vorige werkgever hing er op mijn kamer een grote wereldkaart. Regelmatig gebruikten collega’s die kaart om aan te wijzen waar ze op vakantie waren geweest of waar ze nog graag heen zouden willen. Kaarten spreken tot de verbeelding. Ook Judith Schalansky is gefascineerd door landkaarten. Voor De atlas van afgelegen eilanden, waarvan nu een pocketeditie is verschenen, dook ze de archieven in. Ze beschrijft vijftig eilanden die ze nooit zal bezoeken. Bij het lezen wordt ook wel duidelijk waarom: ze zijn zo afgelegen en vaak zo onherbergzaam dat je er het liefst alleen vanuit je luie stoel heen reist. Bovendien merkt ze op:
Als je de hele aardbol kunt bereizen, bestaat de echte uitdaging erin thuis te blijven en de wereld daarvandaan te ontdekken.
Lalagè leest 