Pas geleden herlas ik De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, omdat we het zouden gaan bespreken met de boekenclub. Dat boek gaat over Harold Fry, die op een dag een brief krijgt van zijn oud-collega Queenie. Ze schrijft dat ze niet lang meer te leven heeft vanwege kanker. Harold schrijft een briefje terug en loopt naar de brievenbus. Hij besluit spontaan om verder te lopen, naar Queenie toe, van het uiterste zuiden naar het noordelijkste puntje van Engeland. Toen ik twitterde dat ik het een fijn boek vond, kreeg ik van @inekeleest de suggestie om het verhaal van Queenie ook te lezen. In The love song of Miss Queenie Hennessy vertelt Rachel Joyce wat er tijdens de wandeling van Harold met Queenie gebeurt. Het is dus geen vervolg en je kunt de boeken in willekeurige volgorde lezen. Het boek is ook in vertaling beschikbaar onder de titel Het liefdeslied van Queenie.
literatuur
Ben jij anders gaan lezen door school? #50books
Ik kan mij de Nederlandse-literatuurlessen van mevrouw Samson nog goed herinneren. In de onderbouw van het gymnasium maakten we af en toe een boekverslag en in de vierde klas begon het echte werk. Het begon met het ontstaan van het Nederlands en Hebban olla vogala… We kregen een lamme arm van het aantekeningen maken, want met alleen wat er in het boek stond kon je de proefwerken niet halen. Met de hele klas lazen we Karel ende Elegast. Ik genoot van Beatrijs en worstelde me door Baeto van P.C. Hooft, waar geen nieuw-Nederlandse vertaling naast stond. Daarna volgden nog vele klassieken, waarover onze lerares met verve vertelde. Maar heeft wat ik op school leerde invloed gehad op wat ik nu lees? Dat vraagt Hendrik-Jan ons deze week in het kader van #50books.
Gastblog over het Roald Dahl Woordenboek
Als gastblogger schreef ik een artikel over het Roald Dahl Woordenboek op de blog van Conny. Zij organiseert een serie van gastblogs, omdat Roald Dahl precies honderd jaar geleden is geboren.
9789460773105/2016
Het Roald Dahl Woordenboek
Lalagè is een boekenwurm sinds ze in de wieg lag. Ze blogt hierover op
lalageleest.wordpress.com Lalagè leest meestal literatuur in het
Nederlands of het Engels, maar ook non-fictie komt voorbij. Om haar
blik te verruimen, maakt Lalagè een leesreis om de wereld, door uit
zoveel mogelijk landen van de wereld een boek te lezen.
Het Roald Dahl Woordenboek
Na Astrid Lindgren en Annie M.G. Schmidt staat Roald Dahl in de top drie van schrijvers waarvan ik de meeste boeken heb gelezen in mijn jeugd. Wat een heerlijke fantasie had die man! Hij verzon de vreemdste mensen en andere wezens. Natuurlijk was de hoofdpersoon altijd een kind dat daar avonturen mee beleefde. En in dat kind kon ik me goed herkennen, vooral in een boekenwurm als Matilda. Roald Dahl gebruikte zijn fantasie ook om nieuwe woorden bedenken, zoals mensbaksels en fropskottel in De GVR. Die woorden…
View original post 303 woorden meer
Een volstrekt nutteloos mens – Jori Stam
Zowel blogger Tessa als schrijver Ellen Deckwitz vinden het debuut van Jori Stam geweldig, dus ik besluit het ook te lezen. Op de achterkant staat zijn foto: hij ziet eruit als een corpsbal met van dat halflange haar. Wat zou zo’n jongen schrijven? Het boek bevat tien verhalen; de eerste is het langste met 35 bladzijden, de andere zijn gemiddeld rond de tien bladzijden. Alle tien hebben ze een man in de hoofdrol waarmee ik me totaal niet kan identificeren. Het zijn eigenlijk allemaal sukkels die pech hebben in het leven. Verder lezen
Leesreis om de wereld: Kameroen
Op mijn leesreis ga ik de hele wereld over. Afrika mag dit jaar niet ontbreken (en Egypte is op het randje), dus ik leen Afgesneden herinnering uit de bieb. Op de achterkant staat een prachtige foto van Werewere Liking. Stiekem ben ik jaloers op haar mooie donkere huidskleur, waar de kleurige kleding zo goed bij staat. Werewere is geboren in Kameroen, al woont ze nu in Ivoorkust, waar ze werkt als kunstenares in allerlei disciplines: ze zingt, speelt toneel, schildert en schrijft.
Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer
Krantenkoppen in de nabije toekomst: prinses Amalia wordt betrapt in innige omhelzing met een jongeman en de wet ‘Klaar met leven’ is aangenomen. Wie wil mag euthanasie laten plegen, ook als er geen sprake is van ondraaglijk lijden. Rond dezelfde tijd krijgen de broers Richard en Arthur een onverwacht grote erfenis na de dood van hun vader. De broers kunnen het prima met elkaar vinden, ook al verschillen ze zowel qua uiterlijk als qua karakter en opvattingen: de één lang en mager, de ander klein en gezet.
Richard weet al snel wat hij met het geld wil doen. Hij bouwt het Vaarwelhotel, waar mensen in een luxe, onpersoonlijke omgeving kunnen sterven. Arthur moet nog wennen aan zijn nieuwe leven, maar geïnspireerd door zijn broer besluit hij om ook een mooi huis met veel kamers te laten bouwen. Beide gebouwen komen aan twee zijden van een groot meer in een natuurgebied te liggen. Arthur is er namelijk van overtuigd dat onder de gasten van zijn broer ook twijfelaars zijn. Veel ouderen zien het leven niet meer zitten omdat ze zo eenzaam zijn en zich een last voelen voor hun omgeving, maar ze kunnen nog erg genieten van lekker eten of een praatje maken. Voor die mensen is Gloster Huis bedoeld. Maar hoe krijgt hij mensen zover bij hem te komen? Verder lezen
Hoe lees ik – Lidewijde Paris
Soms heb ik het idee dat ik dingen mis bij het lezen van literatuur. Andere lezers zien dan verwijzingen of symboliek, terwijl ik gewoon een goed verhaal heb gelezen en er verder niet zoveel achter zoek. Bij de literatuurlessen op school haalde ik daardoor nooit hoge cijfers, hoeveel ik ook las. Lidewijde Paris is ervan overtuigd dat je kunt leren om meer uit een boek te halen. Daarom geeft ze literatuurlezingen, om haar jarenlange ervaring in het boekenvak te delen. In Hoe lees ik? beschrijft ze hoe zij zelf leest.
Komt een paard de kroeg binnen – David Grossman
Sinds ruim een jaar ben ik lid van een leesclub van Senia. De naam duidt op de oorspronkelijke doelgroep van de leeskringen: ouderen, maar wij zijn allemaal nog onder de vijftig en maken ook dankbaar gebruik van Senia’s leeswijzers. Bovendien hebben we elkaar leren kennen doordat Senia informatiebijeenkomsten in de bibliotheek organiseert voor mensen die graag bij een boekenclub willen. Mocht je op zoek zijn naar een groep in jouw omgeving, kijk dan eens op de website.
Elke maand komen wij bij elkaar om een boek te bespreken en om de beurt mogen we kiezen wat we gaan lezen. Op mijn leeslijst staat wel een ander boek van de Israëlische schrijver David Grossman, maar Komt een paard de kroeg binnen zou ik zelf nooit hebben gekozen op grond van de beschrijving. Het gaat over een stand-up comedian en meestal vind ik dat niet leuk, omdat ik de humor niet snap en dan lacht iedereen behalve ik (natuurlijk zijn er ook komieken die ik wel heel grappig vind, kwestie van smaak).
Corpus delicti – Juli Zeh
Met de leestweeps bespreken we literatuur via twitter, op een afgesproken tijdstip. Vanavond is het weer zover. Deze keer hebben de organisatoren op verzoek van lezers gekozen voor een dystopie.
Juli Zeh schept een kille wereld waarin een gezond lichaam het hoogste doel is. Ziektes zijn zoveel mogelijk uitgeroeid door vergaande hygiënische maatregelen. Men geeft elkaar geen handen, het bos is tot verboden gebied verklaard en voedsel wordt in vastgestelde verhoudingen verstrekt. Sigaretten en koffie zijn verboden. De mensen moeten elke maand rapportages inleveren om aan te tonen dat ze genoeg hebben gesport en geen ziektes onder de leden hebben. Relaties zijn alleen toegestaan tussen personen waarvan het immuunsysteem ver genoeg uit elkaar ligt. Wie zich niet aan de regels houdt, riskeert straffen van geldboetes tot schijndood, waarbij je wordt ingevroren.
De pier stort in – Mark Haddon
Mark Haddon ken je misschien wel van Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht, wat een erg leuk boek is over een autistische jongen. Ik heb vorig jaar in Londen het bijbehorende toneelstuk gezien, wat ook de moeite waard is. Toen boekverkoper Edith zeer enthousiast over Haddons nieuwste boek The pier falls twitterde, liet ik me overhalen om het te kopen, ook omdat ik op dat moment een onbedwingbare behoefte had aan korte verhalen. Edith wist me ook te vertellen dat Harry Pallemans een uitstekende vertaling had afgeleverd, dus ik koos voor de Nederlandse versie De pier stort in. In 2010 las ik namelijk Haddons roman A spot of bother, waarvan ik me vooral kan herinneren dat ik het Engels vrij lastig vond.
Lalagè leest 