Dit jaar kreeg Marente de Moor de Biesheuvelprijs voor haar bundel Gezellige verhalen. Eerder las ik haar roman De Nederlandse maagd en die vond ik erg goed. Ook de boeken van haar moeder Margriet kan ik waarderen. Ik keek dan ook erg uit naar deze verhalen. Zouden ze inderdaad gezellig zijn? De bloemen op de voorkant hangen er immers sip bij.
Het lijkt wat paradoxaal om een boek vol te schrijven over stilte. Toch valt er veel over te zeggen en dat blijkt uit A book of silence (vertaald als Stilte als antwoord). Mijn eigen fascinatie voor stilte begon in 2002, toen ik een pelgrimstocht maakte in Spanje. Van de Jezuïeten, die deze reis organiseerden, leerde ik stil zijn. Het letterlijke hoogtepunt was dat ik in mijn eentje een berg beklom, op weg naar een klooster. Sindsdien heb ik steeds geprobeerd om momenten van stilte in te bouwen in mijn leven. Maar mijn stilte duurt nooit heel lang. Ik heb me dan ook vaak afgevraagd wat er zou gebeuren als je een paar dagen in stilte gaat, maar dit nog nooit uitgeprobeerd. Ben ik er bang voor?
Sara Maitland wilde wel verder gaan. Ze groeide op in een groot gezin en zag de wereld om zich heen steeds luidruchtiger worden. Haar behoefte aan stilte groeide. Ze onderzocht allerlei aspecten van stilte, op verschillende plekken en in ontelbaar veel ervaringen van anderen. Ook zij was benieuwd wat er zou gebeuren als je langere tijd in stilte leeft. Verder lezen
Wat is een beter cadeau voor een boekenwurm dan een gesigneerd boek? Mijn moeder gaf me Pristina voor mijn verjaardag met een persoonlijke groet van Toine Heijmans. Hij stond al een tijdje op mijn lijst, eerst met Op zee waarvoor hij de Prix Médicis Étranger kreeg, een belangrijke Franse literatuurprijs voor buitenlands werk.
In Een heel bijzonder meisje kijkt Alicia terug op een geweldige periode in haar leven. Een aantal jaren achter elkaar ging ze elke zomer met haar ouders naar een Italiaans vakantie-eiland, waar veel andere gezinnen waren. Ze beschrijft het op een poëtische manier: de zon zakt in de zee en iedereen is gelukkig. Af en toe spreekt ze iemand toe in de jij-vorm, dat blijkt Sofía te zijn. Zij is het stralend middelpunt van de gemeenschap waar Alicia’s ouders bij horen. Gedurende het hele boek vraag ik me af wat het nu eigenlijk voor club is. Eerst denk ik dat het over een sekte gaat omdat er een duidelijke leider is, maar er lijken juist heel weinig regels te zijn. Het lijkt meer op een soort hippie-commune. Er worden veel feesten gehouden met drank en pillen, ook de jonge tieners doen mee. Maar er worden ook een soort psychologische confronterende gesprekken gevoerd, waarbij één van de leden op het podium met Sofía praat en de anderen toekijken.
Eigenlijk houd ik niet zo van boeken over boeken. Er wordt dan rondgestrooid met citaten uit boeken die ik nooit heb gelezen, terwijl het vast klassiekers zijn. Bij Engelstalige boeken is die kans nog groter. Daarom had ik The collected works of A.J. Fikry niet op mijn leeslijst staan, ondanks alle positieve blogs. De titel sprak me ook al niet aan. Maar nu koos iemand van mijn leesgroep voor dit boek en ze zei dat dit echt een heerlijk boek is om in de winter bij de open haard te lezen.
Gary wil een huisje bouwen op Caribou Island, het eiland vlakbij hun huis in Alaska. Dat wil hij al sinds hij dertig jaar geleden met zijn vrouw Irene naar Alaska ging vanuit Californië. Irene had toen nog niet door dat hij daar voor altijd wilde blijven. Nu kent ze hem door en door en het huwelijk is niet zo goed meer, maar scheiden wil ze niet en ze verbijt zich steeds.
Gary en Irene hebben twee kinderen: Mark woont vlakbij en Rhoda woont een stuk verderop met haar vriend, tandarts Jim. Het perspectief wisselt steeds tussen de verschillende hoofdpersonen. Terwijl Irene ziek in bed ligt met knallende hoofdpijn, gaat Gary verder met het bouwen van de hut en Jim gaat vreemd met Monique die weer was komen aanwaaien bij Mark. Het lullige is dat Rhoda in de veronderstelling is dat ze binnenkort met Jim zal gaan trouwen op Hawaii.
Frouke Arns is stadsdichter van Nijmegen. Dat verbaast mij niet, want haar gedichten zijn toegankelijk: vaak kort en in eenvoudige taal, over thema’s die we allemaal wel herkennen. Mensen die je misschien kent bestaat uit drie delen. Het eerste speelt zich dicht bij huis af.
Op een balkon van een flat voert iemand
zijn longen aan de wolken, spreekt met meeuwen
Bij mijn vorige werkgever hing er op mijn kamer een grote wereldkaart. Regelmatig gebruikten collega’s die kaart om aan te wijzen waar ze op vakantie waren geweest of waar ze nog graag heen zouden willen. Kaarten spreken tot de verbeelding. Ook Judith Schalansky is gefascineerd door landkaarten. Voor De atlas van afgelegen eilanden, waarvan nu een pocketeditie is verschenen, dook ze de archieven in. Ze beschrijft vijftig eilanden die ze nooit zal bezoeken. Bij het lezen wordt ook wel duidelijk waarom: ze zijn zo afgelegen en vaak zo onherbergzaam dat je er het liefst alleen vanuit je luie stoel heen reist. Bovendien merkt ze op:
Als je de hele aardbol kunt bereizen, bestaat de echte uitdaging erin thuis te blijven en de wereld daarvandaan te ontdekken.
Al aan het begin van het lezen van De humeuren van meneer Utac gaat er in mijn hoofd een tropisch muziekje aan. Het klinkt zoals een lied dat ik ooit speelde toen ik in een folkband zat:
De zon schijnt, het is warm en palmbomen wuiven zachtjes door een zeebriesje. Iedereen is vrolijk, al wordt er ook veel gekibbeld door de temperamentvolle bevolking. Er komt een schip aan. Mensen begeven zich uitgelaten naar het strand. Voor het eerst in vijftien jaar komt meneer Utac weer op zijn geboorte-eiland Santiago, één van de Kaapverdische eilanden. Hij wordt hartelijk welkom geheten door de oudere eilandbewoners, die hem goed kennen. Regelmatig gebeurt het dat het even duurt voor ze hem herkennen, want Utac is erg veranderd.
Toen ik een collega vertelde over mijn leesreis rond de wereld, bood ze me aan om een boek van Malta te lenen, wat ik graag aannam. Vuurwerk is een bundel van zeventien verhalen geschreven door Francis Ebejer. Het is prima vertaald uit het Engels.
