Na de uitvaartdienst van een naaste rijdt de hoofdpersoon van The ocean at the end of the lane met de auto langs het huis waar hij als kind woonde. Automatisch loopt hij het pad af dat de wildernis in loopt. Jeugdherinneringen komen ineens boven als hij aan de rand van een vijver zit. Een oude vrouw komt uit de boerderij die ernaast staat: dat moet mevrouw Hempstock zijn, de moeder van Lettie. Die wilde wel met het jongetje spelen, ook al was zij elf jaar en hij zeven.

De hoofdpersoon was een jongetje zonder vriendjes, dat erg van boeken hield. Hij verloor zichzelf graag in een fantasiewereld. Neil Gaiman laat mij hetzelfde beleven: ik ga helemaal op in zijn fantasiewereld, ik voel de verwondering en de angst van de hoofdpersoon. Want Lettie blijkt geen gewoon meisje te zijn. Bij haar thuis voelt het jongetje zich erg op z’n gemak; hij wordt er uitstekend verzorgd en het eten is er perfect. Thuis heeft hij echter te lijden onder een kindermeisje, de zoveelste. Deze heet Ursula. Hij mag haar niet, maar waarom?

Verder lezen