Dit jaar kreeg Marente de Moor de Biesheuvelprijs voor haar bundel Gezellige verhalen. Eerder las ik haar roman De Nederlandse maagd en die vond ik erg goed. Ook de boeken van haar moeder Margriet kan ik waarderen. Ik keek dan ook erg uit naar deze verhalen. Zouden ze inderdaad gezellig zijn? De bloemen op de voorkant hangen er immers sip bij.
Sinds ruim drie jaar verschijnt er elke week een vraag voor boekbloggers onder de noemer #50books. Dit jaar is Hendrik-Jan de aanjager. Hij stelt de vraag op zondag. Vervolgens mag iedereen daar op zijn of haar eigen blog op reageren, waarna Hendrik-Jan alles samenvat op zaterdag. Ik lees regelmatig mee en heb weleens kort gereageerd, maar nog nooit met een blogpost. Nu komt daar verandering in, want gisteren werd mij expliciet gevraagd of ik mee wilde doen. Stiekem vind ik dat heel leuk en daarom wil ik het wel proberen. Dus vanaf nu zal je af en toe een artikel tegenkomen met #50books in de titel. Soms zal het een antwoord zijn op een nieuwe vraag, maar ik ben ook van plan af en toe in het archief te duiken (bijvoorbeeld als de vraag van die week niet tot een artikel leidt). Ik ben benieuwd of jullie dit interessant vinden om te lezen!
Vandaag staat de vraag van boekblogger Niek centraal:
Hoe ga je om met voetnoten in een tekst?
Deze keer in de poll: twee historische romans en twee boeken met een tiener in de hoofdrol. Welke heeft jullie voorkeur?
Het kasteel der fluisteringen – Carole Martinez (2012, vertaling van Du domaine des murmures)
Over de rol van vrouwen in de middeleeuwen is weinig bekend. Dit verhaal speelt zich af in Frankrijk, in 1187. Het is het verhaal van jonkvrouw Esclarmonde, die om te ontsnappen aan het huwelijk, besluit zich te wijden aan een leven voor God. De enige weg naar vrijheid die voor een vrouw in haar positie openstond.
Een paar jaar geleden begon ik aan Spel van Stephan Enter. Het boeide me niet en na een bladzijde of 50 heb ik het weggelegd. Die schrijver was niet aan mij besteed, zo dacht ik. Maar iemand van mijn boekenclub koos Grip van dezelfde schrijver uit om samen te bespreken. Ik zag er een beetje tegenop, maar ja, voor je boekenclub moet je wel wat over hebben.
Grip gaat over vier vrienden. In hun studententijd waren ze fanatieke klimmers en ze gingen met elkaar op vakantie naar de Lofoten in het noorden van Noorwegen. Snel daarna verloren ze elkaar uit het oog. Twintig jaar later zijn Paul en Vincent onderweg naar Martin en Lotte, die getrouwd zijn en in Wales wonen. Het boek bestaat uit vier delen. De eerste drie zijn geschreven vanuit respectievelijk Paul, Martin en Vincent. Deel vier is een soort epiloog. Door deze constructie krijg je vanuit verschillende perspectieven een terugblik op die vakantie in Noorwegen. Dit wordt afgewisseld met korte scènes in het heden. Paul en Vincent zitten in de trein met een geweldig uitzicht op Wales, wat erg mooi beschreven wordt. Martin zit met zijn dochter Fiona in de bus, om zijn oude vrienden op te halen van het station.
Deborah heeft schizofrenie. Als ze zestien jaar is, wordt ze door haar ouders naar een psychiatrisch ziekenhuis gebracht. Het is rond 1960 en de ouders mogen hun dochter maandenlang niet bezoeken. Wellicht heeft dat te maken met de gedachte dat schizofrenie wordt veroorzaakt door de opvoeding, die tegenwoordig achterhaald is. Het is erg zwaar voor ze, maar vanwege het taboe dat op psychische ziektes rust delen ze niets met familie of vrienden. Iedereen krijgt een smoes te horen en ook zusje Suzy wordt pas na een paar maanden de waarheid verteld over waar haar zus heen is. Vooral Deborahs vader vindt het vreselijk dat z’n dochter in een gevangenis met schreeuwende vrouwen zit, maar voor haarzelf voelt het veilig ten opzichte van de buitenwereld. De patiënten begrijpen elkaar en ze voelen elkaar aan, ook al lijkt het voor anderen dat ze geen gevoel hebben.
‘Zij is een echte Kenau’ is een uitdrukking die we nog steeds kennen. Kenau Simonsdochter Hasselaer is misschien wel één van de bekendste vrouwen uit de Nederlandse geschiedenis. Haar verhaal is al vaak verteld, maar Tessa de Loo doet het nog een keer, naar aanleiding van een film (die ik niet gezien heb). Het is lang geleden dat ik iets van Tessa de Loo heb gelezen, maar ik kan me herinneren dat ik De meisjes van de suikerwerkfabriek wel kon waarderen en daarom verheugde ik me op dit historische verhaal.
Het is een ijskoude winter in 1564 en de steden van Nederland worden één voor één ingenomen door de Spanjaarden. Haarlem is nog ongeschonden, maar het stroomt al vol met vluchtelingen uit onder andere Naarden, waar het grootste deel van de bevolking is vermoord. Claes weet als enige van zijn gezin te ontkomen en reist van Naarden naar Haarlem om bij zijn tante Kenau aan te kloppen. Ze schrikt van het nieuws en deelt dit met de bestuurders van de stad. Ze is dan wel een vrouw, maar ze kent een aantal van de mannen goed. Na de dood van haar man heeft ze de leiding over de scheepswerf en dat gaat haar goed af. Verder lezen
De hoofdpersoon van Op een nacht zit opgesloten in een gebouw. Hij krijgt amper te eten en wordt regelmatig gemarteld. Hij heeft geen idee waarom hij daar zit en hij heeft geen herinneringen aan de tijd dat hij niet in deze cel zat. Maar ’s nachts, in zijn dromen, heeft hij een ander leven. Dan is hij James, getrouwd met Ana, vader van Penelope. James is ontzettend bang dat Penny iets zal overkomen. Hij ziet het helemaal voor zich in levendige visioenen. Uiteraard wil hij zijn dochter hiervoor behoeden, maar Ana vindt dat het veel te ver gaat. Ze stuurt James naar een psychiater, die probeert te achterhalen wat hij ’s nachts droomt.
Als jij weet van James, weet James dan ook van jou? Er gaat geen dag voorbij of je vraagt het je af. Als je bij James bent, als je hem bént, denk je niet aan jezelf in het gebouw. Dan besta je niet. Dus het zou logisch zijn te denken dat James van niets weet.
Een opsporingsbericht op de televisie is altijd voor anderen bedoeld. Maar deze keer krijgt Paula de schrik van haar leven, want ze herkent haar dochter Emmy in de beschrijving van een dader. Het meisje had gedaan alsof ze een enquête kwam afnemen en een ouder echtpaar liet haar binnen. De man is een paar dagen later overleden. Paula besluit niets te doen en niets tegen haar man of dochter te zeggen, in de hoop dat het overwaait. Ze denkt terug aan wat een helderziende jaren geleden tegen haar zei: ‘Neem nooit kinderen, het zou je slecht bekomen…’
Ooit was ik een jaar lid van de bibliotheek in de Bijlmer. Na mijn eindexamen had ik een aantal jaren bijna alleen studieboeken gelezen, maar tegen het einde van mijn studententijd betrapte ik mezelf erop dat ik boeken kocht op het station. Dus werd het tijd om weer lid te worden van de bieb! Laatst was ik op station Amsterdam Bijlmer en uit nieuwsgierigheid besloot ik een kijkje te nemen in de bieb. Het was even zoeken, want de bieb bleek verhuisd te zijn. Ik trof iets anders aan dan ik verwachtte.
Op mijn leesreis om de wereld zoek ik naar boeken over een bepaald land door een schrijver uit dat land. Junot Díaz is geboren in de Dominicaanse Republiek, al woont hij nu in New York. Maar aan het begin van Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao merk ik al dat dit een geschikt boek is voor mijn leesreis: in voetnoten wordt de geschiedenis van de DR toegelicht, met veel humor, waardoor het niet droog wordt.
De proloog gaat over fukú, een vervloeking waar de Dominicanen heilig in geloven. Wat zou de vloek van Oscar Wao zijn? Het eerste hoofdstuk gaat over hem. Oscar is een dikke jongen die erg van science fiction en fantasy houdt. Het grappige is dat dit aspect af en toe terugkomt in de tekst: personen uit de geschiedenis worden aangeduid met Nazgûl of Ork. Deze termen uit Lord of the Rings herken ik toevallig, maar voor de echte liefhebber van sf en fantasy valt er vast nog meer te ontdekken. Als zevenjarige ligt Oscar nog wel goed bij de meisjes, maar later niet meer vanwege zijn omvang en archaïsche taalgebruik. Het lukt hem echter niet om te stoppen met eten.
Lalagè leest 