Hendrik-Jan, de organisator van #50books, blogt niet alleen over boeken. Laatst ging het over ontspullen, omdat hij de droom heeft in een ‘tiny house’ te gaan wonen. Maar dan moet hij wel veel van zijn enorme boekenverzameling gaan wegdoen en dat zal geen gemakkelijke klus worden.
Zo begint het slechte – Javier Marías
Javier Marías heeft al veel lovende reacties gekregen. Daarom ging mijn stem naar zijn boek Zo begint het slechte in de poll van Leestweeps. Op 5 juni bespreken we dit boek op twitter. Er volgde een winactie en ik hoorde bij de winnaars. Het boek werd thuis bezorgd: een dik gebonden boek van ruim 500 bladzijden. Vol goede moed begon ik te lezen.
Juan kijkt terug op 1980, toen hij in dienst was van filmregisseur Eduardo Muriel. Hij was een soort manusje-van-alles en was vaker bij Eduardo thuis te vinden dan in zijn eigen woning. Daardoor zag hij van dichtbij hoe het huwelijk van Eduardo met Beatriz op sterven na dood was. Echtscheiding was toen nog verboden in Spanje (vanaf 1981 niet meer) en volgens Juan was dat de enige reden dat het stel nog bij elkaar was. Hij hoorde hoe Eduardo Beatriz uitschold, al gebeurde dat nooit in het bijzijn van anderen.
Brussel – Basje Bender
Brussel is een grijze stad, zelfs als de zon schijnt. Maar de Nederlandse Elvie voelt zich er thuis. Ze begon er als stagiair en is blijven hangen in de sector public affairs. De wijk met de Europese instellingen vormt een wereld op zich. Je kunt er behoorlijk anoniem rondlopen.
Mocht je helemaal opnieuw willen beginnen dan is Brussel je plaats, je komt hier blanco aan. Alle dingen die je vroeger deed maken niet meer uit, alles wat in je eigen land relevant was, is dat niet langer, mocht je achtervolgd worden door schaamte of spoken dan hoef je niet ver te gaan. Vluchten kan nog steeds.
Een chicklit van Maarten ’t Hart #50books
Tessa had laatst een creatief idee en vroeg op haar blog:
Welke schrijver of schrijfster zie jij het liefst zijn of haar boekje te buiten gaan?
Hendrik-Jan maakte er een vraag van in het kader van #50books. Ik vond het een erg leuke vraag, maar moest even goed nadenken over mijn antwoord. De volgende boeken zie ik graag verschijnen:
Was iedereen maar zoals ik – Barbara Stok
Ik heb de afdeling stripboeken in de bibliotheek gevonden. Is hier ook een logische volgorde in? Het lijkt alsof alles door elkaar staat. Toch wil ik per se een boek van Barbara Stok lenen. Volgens de catalogus moet er eentje zijn, dus ik zoek me rot en daar, helemaal achteraan, staat Was iedereen maar zoals ik. Het is een klein vierkant boek met zwart-wit-tekeningen. Barbara zelf speelt de hoofdrol en zij staat dan ook voorop, met haar hond Wisky.
De bibliotheek van Den Haag
Het grote poetsboek – Diet Groothuis
Het grote poetsboek lijkt me in het begin een boek voor mensen die meer van lezen dan van poetsen houden. De eerste helft is vooral een feest van herkenning. Diet Groothuis vertelt op een heerlijke manier over hoe ze haar huishouden bestiert en hoe dat niet altijd perfect gaat. Verder lezen
De geniale vriendin – Elena Ferrante
Elena Ferrante stond al hoog op mijn verlanglijstje toen Cathelijne van leesclub Een perfecte dag voor literatuur aankondigde dat we in juni over het derde deel van de Napolitaanse romans gaan bloggen. Ik aarzelde even, want een serie lees ik het liefste op volgorde en vaak laat ik dan wat tijd tussen de delen zitten. Maar ik had al veel goeds gelezen over deze boeken en bovendien had ik in de allerlaatste uitverkoop van V&D het eerste deel De geniale vriendin gekocht. Daarom beloofde ik alle drie de delen in korte tijd te gaan lezen en ik begon met hoge verwachtingen aan dit boek.
In de vier Napolitaanse romans is Elena aan het woord, die terugkijkt op haar leven waarin haar vriendin Lila een belangrijke rol speelt. Het eerste deel gaat over hun kindertijd in de jaren vijftig. Lila is een stoer en brutaal meisje dat alles lijkt te durven. Elena wil daar niet voor onderdoen en doet alles wat Lila ook doet. In de wijk valt genoeg te beleven. De kinderen begrijpen nog lang niet alles, maar ze voelen wel aan hoe de verhoudingen tussen de families liggen. Verder lezen
Maak jij notities bij het lezen? #50books
Deze week stelt Hendrik-Jan ons de vraag of we aantekeningen maken tijdens het lezen van boeken. Voor ik begon met bloggen deed ik dat vrijwel nooit. Alleen als een zin mij bijzonder aansprak, schreef ik die ergens op. Ik kan me herinneren dat dat gebeurde bij het lezen van Het huis van de moskee van Kader Abdolah, een prachtig boek. Met het vooruitzicht op een blogartikel wordt het echter anders, want ik ben stiekem bang dat mijn geheugen me in de steek laat. Ik heb verschillende manieren om opvallende zaken te onthouden. Als eerste is er het opschrijfboekje, liefst niet te groot en in mijn lievelingskleur. Ik had eerst vrij dunne exemplaren, ook fijn voor onderweg, maar toen die vol waren kon ik alleen nog een dikkere vinden.
Met mijn ogen dicht ik alles heel – Merel Morre
Na de maandelijkse leeslunch sta ik met m’n moeder boeken te lenen in de bieb. We laten onze aanwinsten aan elkaar zien. ‘Kijk, ik heb een boek over Zwitserland. En een gedichtenbundel.’ Ik sla het boekje van Merel Morre open en er staat:
Er is geen tijd te verliezen!
Dus doe maar rustig aan.
Op twitter had ik al gezien dat Merel heerlijke gedichtjes maakt. Blijkbaar doet ze ook aan lijfspreuken. De meeste verzen gaan over alledaagse onderwerpen, zoals de supermarkt of vakantie, maar ook over levensvragen en geluk. Verder lezen
Lalagè leest 