Honolulu King – Anne-Gine Goemans

Na het ontzettend leuke boek Glijvlucht verheugde ik me erg op het volgende boek van Anne-Gine Goemans. En het heeft ook nog mijn lievelingskleur! Ook in Honolulu King leven de hoofdpersonen in onze tijd en speelt geschiedenis een belangrijke rol. En er zijn weer twee hoofdpersonen, de één wat ouder dan de ander: student Synne Blom en haar opa Hardy Hardy (zijn vader was een grapjas, dus gaf hem dezelfde voornaam als zijn achternaam). Ze hebben een hechte band en zien elkaar bijna dagelijks in Hardy’s toko. Hardy heeft Synne leren koken en zij zou het liefste een koksopleiding doen, maar haar ouders hebben haar overgehaald om geschiedenis te gaan studeren. Maar Synne vindt de verhalen van de toko-bezoekers veel interessanter dan haar colleges. Opa Hardy heeft kratten vol cassettebandjes waarop zijn leeftijdsgenoten vertellen over hoe het was in Nederlands-Indië in de jaren veertig. Synne beluistert die bandjes stiekem op haar walkman.

Honolulu King

Verder lezen

Gestameld liedboek – Erwin Mortier

Mijn moeder heeft me vandaag een stofbeurt gegeven, ze meende dat ik een meubel was. Misschien een ladekast of een oud fornuis. Ze ging met een helgeel doekje over de knopen in mijn hemd, naar mijn hals toe, wimpelde ermee rond mijn oren, stofte mijn kin af. Toen gaf ze een teken dat ik mijn mond moest openen – en propte daar de stoflap in en vergat ons.

Dit staat op de eerste bladzijde van Gestameld liedboek, waarin Erwin Mortier schrijft over zijn dementerende moeder. Ik ben meteen verkocht. Het boek bestaat uit korte poëtische stukken. Ik twijfel hoe ik het zal lezen: net als een gedichtenbundel één of twee bladzijden per keer? Maar voor ik het weet heb ik al tien indrukwekkende bladzijden gehad. Als ik het wegleg, is er telkens een drempel om het op te pakken. Het is zo treurig en indrukwekkend. Als ik dan toch weer ga lezen, weet ik weer dat het ook prachtig is.
Verder lezen

De buitenkant van meneer Jules & Reiskoorts – Diane Broeckhoven

Elke ochtend staat Alice op als ze de geur van koffie ruikt, die haar man Jules stipt om acht uur zet voor het ontbijt. Deze morgen heeft het gesneeuwd. Als Alice beneden komt zit Jules op de bank. Ze gaat naast hem zitten om naar de sneeuw te kijken. Pas na enkele ogenblikken merkt ze dat haar man niet reageert, ze schudt aan zijn arm, schreeuwt ‘Jules!’ maar het is gebeurd, hij is dood.

Alice besluit om haar zoon nog niet te bellen en ook de dokter niet. Dan zou er immers een heel circus beginnen met een uitvaartondernemer, terwijl ze nog dingen met Jules te bespreken heeft. Dus ze gaat naast hem zitten op de bank en vertelt dingen die ze nog nooit eerder heeft gezegd. Tegelijkertijd maakt ze al plannen om dingen te doen die ze van Jules nooit mocht, zoals in haar leunstoel eten in plaats van aan tafel.

Ze zou er aan moeten wennen dat ze nooit meer zijn mening hoefde te vragen. Ze zou voortaan doen wat ze wilde. Die gedachte stuwde opnieuw de tranen naar haar ogen.

Verder lezen

Pogingen iets van het leven te maken – Hendrik Groen

Hendrik Groen (83 1/4 jaar) woont in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord. In tegenstelling tot zijn medebewoners probeert hij niet te zeuren, maar benadert hij het leven het liefste met een kwinkslag. In 2013 heeft hij bijna elke dag een stukje in zijn dagboek geschreven, wat heeft geleid tot dit boek.

19951_537a0e68e2d5c_19951

Hendrik praat niet veel, maar observeert goed. Hij maakt graag grappen, samen met zijn ondeugende vriend Evert. In het tehuis zitten gelukkig niet alleen maar zeurende oudjes, maar ook zielsverwanten. Zij willen proberen te genieten van elke dag die ze nog hebben. Daarom richten ze de club Omanido (Oud-maar-niet-dood) op. De club bestaat uit zes leden die om de beurt een uitje organiseren, wat door de overige bewoners vooral met jaloezie wordt bekeken. De clubleden hebben zelf de grootste lol. De overeenkomst tussen alle uitjes is dat er alcohol bij wordt gedronken en dat de clubleden vrolijk weer thuis komen.

Hendrik schrijft ook over de actualiteit in het jaar 2013 en dan met name de dingen die de bewoners aan tafel bespreken, zoals de ouderenpartij 50plus en bezuinigingen op de AOW. Maar ook de verkiezing van een nieuwe paus en de kroning van koning Willem-Alexander. De oudjes hebben daar zo allemaal hun mening over. Het gaat natuurlijk ook over de bezuinigingen in de ouderenzorg. Het is duidelijk dat de bewoners zorg nodig hebben, maar men wordt gestimuleerd om langer thuis te blijven wonen. Dat veroorzaakt onrust bij de mensen, ondanks dat ze veel klagen over de diensten van het tehuis.

Ouderen hebben natuurlijk kwaaltjes en kwalen. Ook de leden van Omanido krijgen daarmee te maken. Ze helpen elkaar waar ze kunnen en het is ontroerend om dat te lezen. Hendrik is af en toe wel van slag als er weer een tegenvaller te incasseren valt. Het is bijzonder om te lezen hoe humor kan helpen om toch door te zetten. Zo merkt de beginnend dementerende Grietje op: “Met een beetje geluk geloof ik volgend jaar weer in Sinterklaas!”

Ik heb regelmatig zitten gniffelen of gewoon heel hard gelachen om de grappige beschrijvingen van Hendrik Groen. Het leven in een bejaardentehuis is niet zo spannend, maar hij pikt er de mooiste anekdotes uit en de grappen van vriend Evert zijn hilarisch. Het dagboek van Hendrik Groen is een ontzettend leuk boek geworden.

Tijgers in de nacht – Fiona McFarlane

Ruth is 75 jaar en woont alleen met haar katten in een huis aan zee, nadat haar man is overleden. Op een dag staat Frida voor de deur, die haar komt verzorgen. Ruth vindt dat wel een goed plan, omdat ze inderdaad een dagje ouder wordt en last heeft van haar rug. Ook maken haar zoons zich zorgen over haar, vooral nadat ze opbelde met een verhaal over een tijger die ’s nachts in haar huis rondsluipt.

download (18)

Ruth komt sympathiek over en ik vond het interessant om een boek te lezen met een oudere vrouw als hoofdpersoon. Dat kom ik niet zo vaak tegen of misschien vermijd ik dat soort boeken wel bewust of onbewust… Ruth kampt met geheugenverlies en je bent als lezer net zo verward als zij: ben ik dat nou echt vergeten? Is die Frida wel te vertrouwen? Zou er echt een tijger of een dier in huis zijn? Nee natuurlijk niet, denk je mee met Ruth. Maar ondertussen ga je toch twijfelen.

Dit boek kreeg ik van uitgeverij Meulenhoff om op 14 juni een megaboekenclub te houden met wel 75 boekbloggers. Dat is de reden dat ik het boek helemaal uit heb gelezen, ook al was ik na de eerste 100 bladzijden nog niet zo enthousiast. Het leest wel makkelijk, maar ik vind de vertaling niet zo goed. Het duurt tot de helft van het boek tot het weer over de tijger gaat en vanaf daar vond ik het steeds beter worden. Aan het einde laat Fiona McFarlane zien dat ze wel geweldig kan schrijven: dan wordt het echt spannend en meeslepend. Dus wie doorleest wordt beloond!

The unlikely pilgrimage of Harold Fry – Rachel Joyce

Laatst maakte ik een lange treinreis en op de terugweg las ik mijn boek uit. Omdat ik de rest van de reis niet zonder boek wilde doorbrengen, besloot ik iets eerder over te stappen om een boek te kopen… Ik koos voor The unlikely pilgrimage of Harold Fry, omdat ik daar veel positieve reacties op had gehoord en bovendien stond het op de longlist voor de Man Booker Prize.

Harold Fry is net gepensioneerd en brengt de dagen door in huis met zijn vrouw Maureen. Op een dag ontvangt hij een brief van een ex-collega van 20 jaar geleden, Queenie. Ze schrijft dat ze kanker heeft en niet lang meer te leven heeft. Harold schrijft een kort briefje terug en brengt dat naar de brievenbus. Maar het is mooi weer en hij besluit naar de volgende brievenbus te lopen. Onderweg koopt hij iets te eten bij een tankstation, terwijl hij een praatje maakt met het meisje achter de kassa. Zij brengt hem op het idee om helemaal naar Queenie toe te lopen, die aan de andere kant van Engeland in een hospice ligt. Onderweg komt hij allerlei mensen tegen, maar het lopen valt vaak zwaar en de vraag is of hij zijn tocht zal volbrengen.

haroldfry Verder lezen