Vaak ben ik wat terughoudend met series, omdat het regelmatig voorkomt dat het eerste deel het beste is en daarna wordt het minder. Toch lees ik deze zomer delen uit maar liefst drie reeksen en ik vind ze geweldig. Dit artikel gaat over het middelste deel van een trilogie, maar ik begin met een terugblik. Vorig jaar las ik Miss Peregrine’s home for peculiar children, een spannend boek met geheimzinnige oude foto’s. Ook genoot ik van de bijbehorende verfilming van Tim Burton.
Het eerste boek kent een langere aanloop dan de film. Langzaam wordt duidelijk dat Jacobs opa zijn sterke verhalen niet heeft verzonnen, maar dat hij écht in aanraking was gekomen met een stel weeskinderen met bijzondere gaven: de één is heel sterk, de ander heeft bijen in zijn maag, de volgende zweeft als ze haar loodzware schoenen niet draagt en ook Jacob zelf blijkt een bijzondere eigenschap te hebben. Het eerste boek eindigt met een gevecht tussen deze kinderen en een stel monsters, waarbij hun juf Miss Peregrine wordt gekidnapt, terwijl ze net in een vogel is veranderd.

Het is een jaar geleden dat ik het eerste deel las, maar meteen op de eerste bladzijde van Hollow City zit ik weer helemaal in het verhaal. Verder lezen