Alice Munro ontving zowel de Man Booker international prize als de Nobelprijs voor de Literatuur voor haar oeuvre. In dit boek komt een vrouwelijke wiskundige voor (dus een vakgenoot van mij), daarom wilde ik het graag lezen. Too much happiness (in het Nederlands: Te veel geluk) bevat tien verhalen van twintig tot zestig bladzijden lang. Dat is even wennen, want verhalen van die lengte lees ik niet vaak. Alice Munro steekt zelf de draak met verhalenbundels als de hoofdpersoon van het tweede verhaal een boek koopt:
How Are We To Live is the book’s title. A collection of short stories, not a novel. This in itself is a disappointment. It seems to diminish the book’s authority, making the author seem like somebody who is just hanging on to the gates of Literature, rather than safely settled inside.
De verhalen in deze bundel ervaar ik echter meer als ultrakorte romans dan als korte verhalen. Verder lezen
Het lezen van het boek duurt net zo lang als het kijken van de films,’ zei iemand tegen mij, dus ik besloot om het boek eindelijk eens te lezen. Vroeger stond een exemplaar met deze kaft bij mijn ouders in de kast en ik ben er wel ooit aan begonnen, maar ik kan me vaag herinneren dat ik na een paar bladzijden gestrand ben… Later heb ik alle delen van Lord of the Rings gelezen en daar zaten taaie stukken in, maar ik heb doorgezet, in het Engels. Daarbij vergeleken is The Hobbit maar een dun boekje met 265 bladzijden, wat bovendien oorspronkelijk als kinderboek bedoeld was.
