Engels

16 juni 2014

Tijgers in de nacht – Fiona McFarlane

Ruth is 75 jaar en woont alleen met haar katten in een huis aan zee, nadat haar man is overleden. Op een dag staat Frida voor de deur, die haar komt verzorgen. Ruth vindt dat wel een goed plan, omdat ze inderdaad een dagje ouder wordt en last heeft van haar rug. Ook maken haar zoons zich zorgen over haar, vooral nadat ze opbelde met een verhaal over een tijger die ’s nachts in haar huis rondsluipt.

download (18)

Ruth komt sympathiek over en ik vond het interessant om een boek te lezen met een oudere vrouw als hoofdpersoon. Dat kom ik niet zo vaak tegen of misschien vermijd ik dat soort boeken wel bewust of onbewust… Ruth kampt met geheugenverlies en je bent als lezer net zo verward als zij: ben ik dat nou echt vergeten? Is die Frida wel te vertrouwen? Zou er echt een tijger of een dier in huis zijn? Nee natuurlijk niet, denk je mee met Ruth. Maar ondertussen ga je toch twijfelen.

Dit boek kreeg ik van uitgeverij Meulenhoff om op 14 juni een megaboekenclub te houden met wel 75 boekbloggers. Dat is de reden dat ik het boek helemaal uit heb gelezen, ook al was ik na de eerste 100 bladzijden nog niet zo enthousiast. Het leest wel makkelijk, maar ik vind de vertaling niet zo goed. Het duurt tot de helft van het boek tot het weer over de tijger gaat en vanaf daar vond ik het steeds beter worden. Aan het einde laat Fiona McFarlane zien dat ze wel geweldig kan schrijven: dan wordt het echt spannend en meeslepend. Dus wie doorleest wordt beloond!

15 juni 2014

Het liefdesleven van Nathaniel P. – Adelle Waldman

Nathaniel Piven, oftewel Nate, is begin dertig. Hij leeft echter nog als een student, in een aftands appartement dat hij zelden schoonmaakt (de gedetailleerde beschrijvingen hiervan zijn echt goor) en als hij boodschappen doet koopt hij alleen bier en pizza. Hij is zelfs te lui om koffie te kopen. Hij vloekt af en toe flink (wat ik liever niet zie in een boek). Nate is freelance schrijver en hij discussieert graag over de onderwerpen waar hij over schrijft, maar mij boeien ze niet: het gaat vooral over politiek en filosofie. Nate heeft een paar vriendinnen gehad. Hij wil geen serieuze relatie, maar hij heeft wel regelmatig afspraakjes met vrouwen en gaat ermee naar bed. Toen ik net was begonnen aan dit boek, dacht ik al: waarom wilde ik dit ook alweer lezen? Nate komt niet sympathiek op mij over en ik kan me ook totaal niet in hem inleven.

Het liefdesleven van Nathaniel P_LR

Het uitgebreid analyseren van relaties vind ik iets typisch vrouwelijks. Zoals Adelle Waldman het beschrijft vind ik het echt niet geloofwaardig overkomen. Op een gegeven moment beschrijft ze een etentje van Nate met een goede vriendin van hem. Zij wil het uitgebreid over zijn dategedrag hebben. Nate wil daar niet teveel woorden aan vuil maken, omdat hij vindt dat het leven niet alleen daarom draait. Terwijl het boek juist helemaal daarover gaat! Blijkbaar sluit de beschrijving van de schrijfster niet aan bij de gedachtes van Nate óf hij wil zich anders voordoen dan hij werkelijk is.

De schrijfstijl van Adelle Waldman is niet bijzonder meeslepend of mooi. Bovendien blijf ik moeite houden met vertalingen uit het Engels, al is deze vertaling aardig goed. Wat me opviel is dat de vertaler niet consequent is in het onvertaald laten van bepaalde Engelse termen. Zo vertaalt ze ‘pin-upmeisje’ voor de helft, maar bubblegum en sexappeal blijven staan in het Engels. Omdat ik het boek wel een kans wilde geven, heb ik een paar hoofdstukken in het Engels gelezen. Helaas kon het me maar niet boeien en daarom heb ik na bijna de helft van het boek besloten om niet verder te lezen.

Ik vind Nate een sukkel, zijn liefdesleven is niet interessant en de onderwerpen waar hij over praat en schrijft vind ik saai. Toch schijnt het boek in Amerika wel populair te zijn. Daarom ben ik wel benieuwd naar de meningen van de andere bloggers van Not just any book.

8 juni 2014

De maand van het Spannende Boek 2014

Vandaag heb ik voor de derde keer Het leek stiller dan het was als verjaardagscadeau gegeven, omdat ik het zo’n prachtig boek vind. Van de boekhandel kreeg ik Incendio erbij cadeau, vanwege de Maand van het Spannende Boek. Ik ben geen verslinder van thrillers, maar van Tess Gerritsen heb ik wel twee boeken gelezen: The bone garden vond ik heel erg goed en Vanish vond ik een beetje tegenvallen, maar dat kwam misschien door mijn hoge verwachtingen. Ik had dus wel zin om Incendio te lezen en besloot het mee te nemen om te lezen onderweg naar de verjaardag.

Incendio_200

Het spannende verhaal gaat over violiste Julia, die in een antiekwinkeltje in Rome een oud boek met bladmuziek koopt. Er zit ook een los blad bij, met een stuk getiteld Incendio: vuur in het Italiaans. Als Julia het stuk thuis oefent, gebeuren er vreemde dingen met haar driejarige dochtertje Lily. Julia maakt zich zorgen om Lily, maar haar man lijkt te denken dat het aan Julia zelf ligt en stuurt haar naar een psychiater. Meer zal ik maar niet verklappen, maar ik hoop dat het duidelijk is dat Tess Gerritsen een boeiend thema te pakken heeft: ben ik gek of mijn omgeving? Wie is te vertrouwen en wie niet? Het is een goed verhaal geworden dat spannend blijft tot het einde. Dus zorg dat je in de maand juni een boek koopt, dan krijg je dit tussendoortje erbij.

De jarige vertelde me trouwens dat ze had genoten van twee boeken die ik haar eerder had gegeven: Boven is het stil van Gerbrand Bakker en The Help van Kathryn Stockett.  Dus zet die maar gauw op je lijstje met te lezen boeken!

Toen ik het boekje van Tess Gerritsen uit had, was mijn treinreis nog niet afgelopen. Ik ben begonnen in Het zevende kind, dat begint met een geheimzinnige moord. Ik ben benieuwd of Erik Valeur de spanning er ruim 800 bladzijden lang in weet te houden…

20 mei 2014

The year of the flood – Margaret Atwood

download (13)

The year of the flood speelt in dezelfde periode in de toekomst als Oryx and Crake: vlak na de uitbraak van een virus waardoor vrijwel alle mensen op aarde zijn gestorven, en in de jaren voorafgaand aan die ramp. Deze keer wonen de hoofdpersonen echter niet in een beschermde compound, maar daarbuiten.

Het verhaal wordt verteld vanuit twee vrouwelijke hoofdpersonen: Ren, die een jaar of 18 is, en Toby die wat ouder is. Allebei zijn ze terechtgekomen in de sekte God’s Gardeners, een soort vervolg op het christendom. Margaret Atwood heeft deze religie erg goed uitgewerkt. Het belangrijkste is dat God’s Gardeners geen dierlijke producten gebruiken, tenzij dat nodig is om te overleven. Ze leven in een verlaten gebouw en op het dak verbouwen ze groenten en houden ze bijen. De hoofdstukken over Ren en Toby worden afgewisseld met preken van Adam One, de sekteleider, gevolgd door een hymne. De preken laten goed zien wat het gedachtegoed van God’s Gardeners is en de hymnes vond ik best wel grappig. Ze zijn zelfs op muziek gezet en opgenomen, kijk en luister maar eens naar het volgende filmpje:

Het is verder wel een serieus boek, bedoeld om ons te wijzen op de mogelijke gevolgen van hoe wij met onze aarde omgaan. Waar de nadruk in Oryx and Crake lag op genetische manipulatie, gaat het in The year of the flood vooral over het milieu. Verder is er een groot verschil tussen arm en rijk en tussen het leven binnen en buiten de Compounds.

De hoofdpersonen uit Oryx and Crake komen terug in The year of the flood, maar je kunt de boeken prima afzonderlijk van elkaar lezen. Ze maken onderdeel uit van een trilogie. Het derde deel is wel echt een vervolg op de andere twee boeken. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, dus MaddAddam staat met dikke letters in mijn lijst met nog te lezen boeken.

29 april 2014

The Rosie Project – Graeme Simsion

Don Tillman is associate professor in de genetica. Hij vertoont autistische trekjes: hij vat alles wat je zegt letterlijk op, leeft volgens een vast schema voor elke minuut van de week en moet moeite doen om emoties van gezichten te lezen. In het begin dacht ik wel even: alweer een boek over een autist. Maar dat thema heeft al erg toffe boeken opgeleverd, zoals The curious incident with the dog in de nighttime, Marcelo in the real world  en House rules. En ook The Rosie Project is een geweldig boek.

Don is 39 jaar en hij heeft besloten dat hij graag een vrouw wil om zijn leven mee te delen. Hij heeft weleens een date gehad, maar door zijn moeite met sociale interactie is dat verder nooit wat geworden. Hij besluit het aan te pakken als een wetenschappelijk project en maakt een vragenlijst die vrouwen kunnen invullen. Zo kan hij de ideale vrouw selecteren om daar dan mee te gaan daten, wat een effectievere methode lijkt dan meedoen aan speeddates. Dons beste vriend en collega Gene helpt bij het analyseren van de informatie uit de vragenlijsten.

Dan stapt Rosie Dons kantoor binnen. Don neemt aan dat zij de vragenlijst heeft ingevuld en dat Gene haar gestuurd heeft. Ze spreken af om samen uit eten te gaan, wat een bijzondere avond oplevert vanwege Dons gedrag. Ook blijkt bij hun eerste date dat Rosie slecht scoort op zo ongeveer alle punten van Dons vragenlijst. Toch lijkt er een klik te zijn. Rosie vertelt dat ze niet weet wie haar biologische vader is. Don kan DNA analyseren op zijn werk, dus samen gaan ze aan de slag om DNA van potentiële vaders te verzamelen. Dit wordt het begin van een spannend avontuur.

images (3)

Schrijver Graeme Simsion is zelf een nerd: hij werkt bij op IT-afdeling van een universiteit. Daardoor heeft hij genoeg voorbeelden om zich heen om Don op te baseren. Dons gedachten worden heel goed beschreven en daardoor lukte het me goed om me in hem in te leven.

Don doet dingen waardoor hilarische situaties ontstaan. Hij leeft graag volgens een vast schema, maar Rosie gooit dat in de war en Don vindt dat niet eens erg. Daarmee verbaast hij zichzelf. Verliefdheid is een irrationeel iets en daardoor begrijpt hij zelf niet waarom hij zoveel moeite doet om Rosies vader te vinden. Het boek blijft spannend tot het einde en ik heb het binnen een paar dagen uit gelezen. Wat een heerlijk verhaal : -)

 

25 april 2014

Slaughterhouse Five – Kurt Vonnegut

Dit boek kwam uit in 1969 en daarmee is het inmiddels een klassieker. Het eerste hoofdstuk is een inleiding over waarom hij (de hoofdpersoon, niet Vonnegut) het boek wilde schrijven, bij 2 begint het pas ‘echt’. Ik vond het in het begin vooral een heel erg vreemd boek. En eerlijk gezegd blijft het vreemd tot het einde.momredir

Billy reist in de tijd, doordat hij ontvoerd is door buitenaardse wezens van de planeet Tralfamadore. De aliens zien vier dimensies, dus tijd is voor hen geen chronologische zaak, maar ze kunnen alle momenten overzien. Daarom zijn ze niet bang voor de dood en kiezen ze ervoor om hun blik soms op vervelende maar vooral ook naar mooie momenten te richten. Dat vind ik wel een mooie filosofie.

Billy reist in de tijd en daardoor wisselt het verhaal voortdurend tussen de Tweede Wereldoorlog en de jaren ’50 en ’60. De stukken over de oorlog vond ik niet zo boeiend. Het idee dat er elk moment weer iets over Tralfamadore kan komen zorgde ervoor dat ik toch door bleef lezen. Jammer voor mij: het boek ging grotendeels over de oorlog.

Het wordt allemaal heel droog verteld. Billy weet toch al wat er gaat gebeuren en hij is daardoor niet bang. Gedachten en emoties worden niet verteld, waardoor ik mij totaal niet kon inleven in Billy. Ook zit er geen spanningsboog in het verhaal, omdat het allemaal door elkaar wordt verteld. Dat past natuurlijk wel bij het tijdreizen en het overzien van alle tijdstippen.

Volgens veel lezers is dit een geniaal humoristisch boek, maar de meeste humor heb ik gemist of niet begrepen. Dat komt wellicht deels door het Engels, maar vooral omdat mijn gevoel voor humor anders is. En dan blijft er helaas een behoorlijk saai verhaal over. Smaken verschillen, vooral als het om humor gaat. So it goes.

 

9 april 2014 Afbeelding

The pillars of the earth – Ken Follet

pillarsoftheearth

Toen ik aan twee collega’s enthousiast vertelde over Emo’s labyrint, raadden zij mij The Pillars of the Earth aan. Deze dikke pil speelt in de Middeleeuwen over een tijdspanne van ongeveer een halve eeuw. Het duurde wel even voor ik erdoor werd gegrepen, waarschijnlijk doordat er steeds een nieuwe verhaallijn begint. Er moeten ook diverse hoofdpersonen worden geïntroduceerd. Het start met monnik Philip, earl Percy Hamleigh en metselaar Tom, die ervan droomt om een kathedraal te bouwen. De families van Tom en Percy worden door het hele boek gevolgd, net als Philip en het klooster van Kingsbridge waar hij prior van wordt. De kathedraal van Kingsbridge vormt een rode draad door het verhaal. Tom mag de kerk gaan bouwen in opdracht van prior Philip. Verder lezen

30 maart 2014

Oryx and Crake – Margaret Atwood

Op mijn boekenlijst stond The year of the flood van Margaret Atwood. In de bibliotheek ontdekte ik dat dit het middelste deel is van een trilogie. De boeken kunnen afzonderlijk van elkaar gelezen worden, maar ik besloot om braaf bij het eerste deel te beginnen: Oryx and Crake. Het derde deel is vorig jaar verschenen en heet MaddAddam. De boeken zijn ook naar het Nederlands vertaald. Het Engels is wel pittig, maar ik zou dit toch niet in vertaling willen lezen, vanwege de vele fantasiewoorden.

Oryx en Crake spelen belangrijke rollen in het boek, maar de hoofdpersoon is hun goede vriend Jimmy, die later Snowman is gaan heten. Het verhaal start op het moment dat Snowman één van de laatste nog overgebleven mensen is, of misschien wel de allerlaatste. Hij denkt terug aan hoe het zover gekomen is, startend bij zijn jeugd waarin hij Crake leerde kennen. Ik vond de jeugd van Snowman interessant, het schetst een beeld van de wereld in de jaren voor de fatale ramp. Dit speelt zich af in de nabije toekomst. De scènes uit het verleden van Jimmy worden afgewisseld met het leven van Snowman na de ramp. Hij moet zien te overleven en hij moet zorgen voor de Crakers: genetisch gemanipuleerde mensen die door Crake zijn gemaakt, naar zijn ideaalbeeld van de mens. De spanning wordt er goed in gehouden door deze afwisseling. Aan het begin wordt je nieuwsgierigheid gewekt en daarna wordt steeds meer onthuld van de geschiedenis die tot de fatale ramp heeft geleid.

Margaret Atwood heeft een rijke fantasie, soms tot in het absurde. Veel zaken vond ik erg goed uitgekiend, terwijl sommige andere wat minder geloofwaardig zijn, maar dat stoorde me niet. Dit boek is 11 jaar geleden geschreven is en daarom kloppen sommige dingen niet helemaal, omdat de ontwikkelingen op technisch vlak inmiddels een iets andere kant uit zijn gegaan. Genetische manipulatie en kruisingen van dieren komen veelvuldig voor. Dieren en mensen kunnen naar wens worden aangepast, met de Crakers als ultiem resultaat. Het levert oplossingen voor diverse problemen, maar brengt ook gevaren met zich mee. Ook klimaatverandering is duidelijk aanwezig, met extreme hitte en elke dag storm.

download (10)

Natuurlijk komen ethische vragen dan om de hoek kijken: Jimmy vraagt zich af of het wel ethisch verantwoord is om een kip te maken zonder snavel, ogen en met minder hersenen zodat het ‘ding’ geen pijn kan voelen en bijna alleen uit kippenborst bestaat om op te eten. Er komen ook vegetariërs en veganisten voor in het boek, terwijl aan de andere kant veel mensen wel vlees blijven eten. Ze eten wel veel surrogaatvoedsel, omdat er blijkbaar tekorten zijn aan vlees, kaas, koffie en bier.

Oryx and Crake schetst een beeld van hoe onze toekomst eruit zou kunnen zien. Ik vermoed dat het weleens dichter bij de waarheid zou kunnen liggen dan wij ons kunnen voorstellen. Daarom denk ik dat de grote fantasie van fictie-schrijvers een belangrijke bijdrage kan leveren aan wetenschapsfilosofie en ethiek.

magatwood-library-thing

8 maart 2014

Pigeon English – Steven Kelman

Pigeon English werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs en de Man Booker Prize, waardoor het op mijn leeslijst belandde.

download (5)

Harrison Opoku is 11 jaar, komt uit Ghana en woont in Londen met zijn moeder en zijn zus. Zijn vader, babyzusje en oma wonen nog in Ghana.  Het boek start met de moord op een jongen die Harri wel van gezicht kent. Dat maakt al duidelijk dat de buurt niet veilig is. Harri probeert een beetje voor detective te spelen met een vriend van hem, omdat ze de moordenaar willen pakken, maar dat levert weinig op behalve een paar confrontaties met de oudere jongens van een bende waar je beter ver van kunt blijven. Dan moet Harri letterlijk rennen voor zijn leven.

Toch is Harri vooral nog kind: een creatieve jongen met veel fantasie, wat tot uiting komt in het boek. Ik heb veel gelachen om de dingen die hij grappig vindt, maar nog meer om de manier waarop hij het beschrijft. Harri houdt van vogels en vindt het dan ook erg leuk als een duif op zijn balkon landt. Deze duif wordt zijn beschermengel, hij zou bijvoorbeeld op iemands hoofd kunnen poepen… Harri herkent de duif aan zijn kleuren. Het boek bevat een aantal schuingedrukte stukjes waarin de gedachten van de duif worden weergegeven.  (Het duurde wel een tijdje voor ik dat door had…)

Harri’s gedachten gaan vaak van de hak op de tak, van serieus naar grappig en terug. Het taalgebruik is niet moeilijk, ondanks de straattaal. Een aantal woorden kende ik niet, zoals ‘hutious’, wat niet in het woordenboek staat. Het wordt echter zo vaak gebruikt dat de betekenis al snel duidelijk is. Ook zijn sommige woorden verbasterd, zoals ‘Asweh’ in plaats van ‘I swear’. Vanwege dit specifieke taalgebruik denk ik dat het echt meerwaarde heeft om dit boek in het Engels te lezen, omdat dit soort dingen bijna niet te vertalen zijn.

Alles bij elkaar heeft Steven Kelman de nominaties voor literatuurprijzen zeker verdiend.

23 februari 2014

The fault in our stars – John Green

the-fault-in-our-stars-green-9780141345635-voorkant

Hazel (16) ontmoet Augustus (17), een ontzettend leuke jongen. Hij flirt vanaf het begin met haar. Dit is een heerlijk boek met romantiek en humor. Hazel en Augustus zijn allebei nogal bijdehand en ze filosoferen graag met elkaar. Tot zover ben je er nog? Dan hoop ik dat je nu niet af gaat haken. Hazel en Gus kennen elkaar namelijk van een groep voor tieners met kanker. Dat zorgt ervoor dat ze meer dan andere tieners nadenken over de zin van het leven: moet je een onuitwisbare indruk maken? Wil je herinnerd worden door veel andere mensen? Maar die herinnering duurt toch nooit eindeloos… Hun ziektes maken het verhaal niet zwaarmoedig, maar geven het wel diepgang en dat maakt dit boek zeer de moeite waard.

*spoiler alert* Nu ga ik een stukje van het verhaal verklappen, dus als je dat niet wilt weten moet je deze alinea even overslaan ; )
Hazels favoriete boek speelt een belangrijke rol. Augustus gaat het ook lezen en allebei kunnen ze het niet hebben dat het een open einde heeft. Ze sturen de schrijver brieven en mailtjes totdat hij antwoordt: ‘Ik kan je niet zomaar mailen wat er gebeurt met de hoofdpersonen uit het boek. Maar als je ooit een keer in Amsterdam bent, kom je maar langs en dan zal ik het je persoonlijk vertellen.’ Augustus mag nog een wens in vervulling laten gaan via een stichting voor kinderen met kanker en hij kiest ervoor om met Hazel naar Amsterdam te gaan. Ik vond het erg leuk om te lezen hoe de Amerikaanse Hazel naar Amsterdam kijkt. Toevallig fietste ik afgelopen week zelf over de Amsterdamse grachten en ik heb er extra van genoten, omdat ik net had gelezen hoe mooi Hazel die oude huizen vond. 

John Green schrijft heel fijn. Het boek leest gemakkelijk, al las ik sommige filosofische zinnen wel een paar keer over, ook gewoon omdat ze zo mooi waren. Het is een boek om bij te lachen en te huilen. Kortom: een mustread!