Normaal lees ik Engelse boeken het liefst in het Engels, maar voor de boekblogclub Een perfecte dag voor literatuur heb ik de Nederlandse versie gelezen. Helaas heb ik me vooral in het begin nogal geërgerd aan de vertaling. Heel vaak dacht ik ‘Zo zeg je dat toch niet in het Nederlands.’ Woorden als occuperen en appreciëren komen rechtstreeks uit het Engels en vooral in dialogen zou ik die vervangen door spreektaal. Ook de zinsbouw was vaak vreemd of zelfs fout, zoals bijvoorbeeld: ‘… een bloemperkje dat ik de laatste maanden heb onderhouden voor een vriend afwezig.’ Tot slot kwam het woord ‘leuk’ veel voor, ook in zinnen waar dat niet gepast leek. Ik vermoed dat dat komt door het Engelse ‘like’, wat je op veel verschillende manieren kunt vertalen. Ik vermoed dat het boek in het Engels wel goed is geschreven. Zo heb ik wel genoten van de beschrijvingen van plekken in Parijs en New York. 

Want dat is het aantrekkelijke aan dit boek: het speelt in Parijs en New York, waar de hoofdpersonen parkjes en tuinen ontdekken die onderhouden worden door stadsbewoners. De ik-persoon is de schrijver Ben Constable zelf. Tomomi Ishikawa, die Vlinder wordt genoemd, is een vriendin van hem. Ben krijgt een brief van Vlinder, waarin ze schrijft dat ze zelfmoord zal plegen. Ben gelooft dat ze dood is, zonder dat hij haar dode lichaam heeft gezien of naar een uitvaart is geweest. Pas drie dagen nadat hij de brief heeft gekregen denkt hij daarover na, terwijl tegen het einde van het boek staat dat hij zo geschrokken is. Vervolgens gaat hij vijf maanden door met z’n leven zonder aan Vlinder te denken, voordat hij de laptop, die ze hem heeft nagelaten, een keer opstart en ontdekt dat Vlinder een speurtocht voor hem heeft uitgezet. Hij besluit haar aanwijzingen te volgen, die leiden naar pakjes die ze heeft verstopt in Parijs en later in New York. Ik vond het wel wonderlijk dat Ben zomaar naar New York vliegt, in een opwelling. In de pakjes die Vlinder heeft verstopt zitten opschrijfboekjes waarin ze heeft geschreven over moorden die ze heeft gepleegd. De vraag is in hoeverre dit verzinsels zijn.

Pas halverwege werd ik echt nieuwsgierig naar de ontknoping, al maakte het me niet zoveel uit of Vlinder die moorden echt had gepleegd. Ze schrijft in elk geval goed en het zijn spannende verhalen. Het moorden door een Japanse jonge vrouw doet denken aan Aomame in 1q84 van Haruki Murakami. Bij één van de moorden gebruikt Vlinder ook dezelfde methode als Aomame. Het verschil is dat de surrealistische elementen in 1q84 voor een mysterieuze sfeer zorgen. Bovendien zijn ze zo goed beschreven dat je erin gaat geloven. Ben Constable herinnert je er echter steeds aan dat hij de schrijver is, doordat hij filosofeert over hoe vreemd het verhaal is en over waar hij het boek eens zal laten eindigen. Naast dat ik dat niet zo interessant vind, verpest het de sfeer en zorgt het ervoor dat je niet meer gelooft wat hij bedacht heeft. Dat is jammer, want hij kan goed schrijven. Ik hoop dat hij de volgende keer gewoon een goed verhaal schrijft, met iemand anders dan hijzelf als hoofdpersoon. Dan zal ik de onvertaalde versie lezen.