Mark Watney landde met vijf collega-astronauten op Mars. Maar nu is hij er alleen. De anderen dachten dat hij dood was en zijn terug op weg naar de Aarde. Niemand weet dat Mark nog in leven is. Het lukt hem om in zijn ruimtepak terug te lopen naar de tent waarin de astronauten een aantal dagen hebben gewoond, maar communiceren gaat niet lukken, omdat de satellietschotel is afgebroken. En dan begint het grote overleven… Mark Watney is handig en intelligent. Bovendien is hij een rasoptimist. Ik vraag me af of dat realistisch is, maar dan denk ik aan André Kuipers die altijd met zo’n grote lach op zijn gezicht te zien is, zelfs als hij net de meest vreselijke G-krachten heeft doorstaan. Zulke mensen bestaan. Je zou er haast jaloers op worden.
Boeken rondom het levenseinde
Ik zou het lezen van de volgende twee boeken verplicht willen stellen aan de politici die zich momenteel bezighouden met het zelfgekozen levenseinde en eventuele uitbreiding van de euthanasiewetgeving. Als eerste zouden ze de roman Winter in Gloster Huis van Vonne van der Meer moeten lezen, omdat het zo’n mooie manier is om over dit thema na te denken. Daarnaast is een boek over bijna-dood-ervaringen onmisbaar om hier een goed beeld over te vormen. Mijn mening wordt hier in elk geval sterk door beïnvloed.
In een eerder artikel schreef ik over vier boeken die ik rondom het thema van bijna-dood-ervaringen las en later blogde ik over het boek van een hersenchirurg die aan de andere kant is geweest. Laatst las ik Gered door het licht van Dannion Brinkley. Het boek bevatte niet veel nieuws voor mij en ik twijfelde of ik erover zou bloggen. Ik doe het toch, vanwege de vele discussies die momenteel weer over dit onderwerp worden gevoerd. Verder lezen
Lalagè in het vriendenboekje van Zwart Raafje
Vandaag kan je lezen wat ik in het vriendenboekje van Zwart Raafje heb geschreven.
Gastblog over het Roald Dahl Woordenboek
Als gastblogger schreef ik een artikel over het Roald Dahl Woordenboek op de blog van Conny. Zij organiseert een serie van gastblogs, omdat Roald Dahl precies honderd jaar geleden is geboren.
9789460773105/2016
Het Roald Dahl Woordenboek
Lalagè is een boekenwurm sinds ze in de wieg lag. Ze blogt hierover op
lalageleest.wordpress.com Lalagè leest meestal literatuur in het
Nederlands of het Engels, maar ook non-fictie komt voorbij. Om haar
blik te verruimen, maakt Lalagè een leesreis om de wereld, door uit
zoveel mogelijk landen van de wereld een boek te lezen.
Het Roald Dahl Woordenboek
Na Astrid Lindgren en Annie M.G. Schmidt staat Roald Dahl in de top drie van schrijvers waarvan ik de meeste boeken heb gelezen in mijn jeugd. Wat een heerlijke fantasie had die man! Hij verzon de vreemdste mensen en andere wezens. Natuurlijk was de hoofdpersoon altijd een kind dat daar avonturen mee beleefde. En in dat kind kon ik me goed herkennen, vooral in een boekenwurm als Matilda. Roald Dahl gebruikte zijn fantasie ook om nieuwe woorden bedenken, zoals mensbaksels en fropskottel in De GVR. Die woorden…
View original post 303 woorden meer
Leesreis door de provincies
Op mijn leesreis rond de wereld lees ik boeken uit verre landen. Daar ga ik zeker mee door, maar ik wil ook een leesreis maken dichter bij huis. Bij het lezen van Nederlandse literatuur valt het me namelijk op dat relatief veel boeken zich in Amsterdam afspelen. Bovendien kan ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een boek uit Limburg, Gelderland of Friesland heb gelezen. Dat wil ik veranderen! Ik wil uit elke provincie van Nederland een boek lezen. Het ligt voor de hand dat uit te breiden met de Vlaamse provincies. Maar mijn reis begint in mijn thuisprovincie Utrecht met het boek De engel van Spakenburg van Wim Duijst.
Een volstrekt nutteloos mens – Jori Stam
Zowel blogger Tessa als schrijver Ellen Deckwitz vinden het debuut van Jori Stam geweldig, dus ik besluit het ook te lezen. Op de achterkant staat zijn foto: hij ziet eruit als een corpsbal met van dat halflange haar. Wat zou zo’n jongen schrijven? Het boek bevat tien verhalen; de eerste is het langste met 35 bladzijden, de andere zijn gemiddeld rond de tien bladzijden. Alle tien hebben ze een man in de hoofdrol waarmee ik me totaal niet kan identificeren. Het zijn eigenlijk allemaal sukkels die pech hebben in het leven. Verder lezen
Leesreis om de wereld: Kameroen
Op mijn leesreis ga ik de hele wereld over. Afrika mag dit jaar niet ontbreken (en Egypte is op het randje), dus ik leen Afgesneden herinnering uit de bieb. Op de achterkant staat een prachtige foto van Werewere Liking. Stiekem ben ik jaloers op haar mooie donkere huidskleur, waar de kleurige kleding zo goed bij staat. Werewere is geboren in Kameroen, al woont ze nu in Ivoorkust, waar ze werkt als kunstenares in allerlei disciplines: ze zingt, speelt toneel, schildert en schrijft.
Winter in Gloster Huis – Vonne van der Meer
Krantenkoppen in de nabije toekomst: prinses Amalia wordt betrapt in innige omhelzing met een jongeman en de wet ‘Klaar met leven’ is aangenomen. Wie wil mag euthanasie laten plegen, ook als er geen sprake is van ondraaglijk lijden. Rond dezelfde tijd krijgen de broers Richard en Arthur een onverwacht grote erfenis na de dood van hun vader. De broers kunnen het prima met elkaar vinden, ook al verschillen ze zowel qua uiterlijk als qua karakter en opvattingen: de één lang en mager, de ander klein en gezet.
Richard weet al snel wat hij met het geld wil doen. Hij bouwt het Vaarwelhotel, waar mensen in een luxe, onpersoonlijke omgeving kunnen sterven. Arthur moet nog wennen aan zijn nieuwe leven, maar geïnspireerd door zijn broer besluit hij om ook een mooi huis met veel kamers te laten bouwen. Beide gebouwen komen aan twee zijden van een groot meer in een natuurgebied te liggen. Arthur is er namelijk van overtuigd dat onder de gasten van zijn broer ook twijfelaars zijn. Veel ouderen zien het leven niet meer zitten omdat ze zo eenzaam zijn en zich een last voelen voor hun omgeving, maar ze kunnen nog erg genieten van lekker eten of een praatje maken. Voor die mensen is Gloster Huis bedoeld. Maar hoe krijgt hij mensen zover bij hem te komen? Verder lezen
Hoe lees ik – Lidewijde Paris
Soms heb ik het idee dat ik dingen mis bij het lezen van literatuur. Andere lezers zien dan verwijzingen of symboliek, terwijl ik gewoon een goed verhaal heb gelezen en er verder niet zoveel achter zoek. Bij de literatuurlessen op school haalde ik daardoor nooit hoge cijfers, hoeveel ik ook las. Lidewijde Paris is ervan overtuigd dat je kunt leren om meer uit een boek te halen. Daarom geeft ze literatuurlezingen, om haar jarenlange ervaring in het boekenvak te delen. In Hoe lees ik? beschrijft ze hoe zij zelf leest.
Gebr. – Ted van Lieshout
Luuk is zestien. Zijn broer Marius zal nooit ouder worden dan veertien. Een half jaar geleden is hij overleden. En nu wil hun moeder de spullen van Marius verbranden, op de dag die zijn vijftiende verjaardag zou zijn geweest. Luuk mag kijken welke spullen hij van zijn broer wil bewaren, maar zijn moeder zegt dat hij af moet blijven van de persoonlijke spulletjes in het bureau. Luuk kijkt er toch in en vindt het dagboek van zijn broer. Hij besluit niet te lezen wat Maus geschreven heeft, maar schrijft verder op de eerste lege bladzijde.
Lalagè leest 