15 oktober 2017

Tumor. Ik wil leven!

Het eerste wat opvalt aan het boekje Tumor. Ik wil leven! is dat het er zo mooi uitziet: chic zwart met een groen leeslint, een fijn lettertype en mooie foto’s. Het maakt me nieuwsgierig en ik begin te lezen. Voor ik het weet ben ik over de helft… dat leeslint heb ik dus amper nodig!

Daniëlle van Steekelenburg-Boeters is begin veertig als ze één van de ergste diagnoses krijgt die je je kunt voorstellen: ze heeft een hersentumor. Na een paar maanden van vreselijke hoofdpijn hangt haar leven aan een zijden draadje. Om de kanker te bestrijden krijgt ze de volle laag van operatie, chemotherapie en bestralingen. In dit boekje beschrijft ze hoe het haar vergaat en hoe ze omgaat met haar ziekte.

Verder lezen

12 oktober 2017

De waren – Daniël Rovers

Ade, Ricky en Bob vieren hun twintigjarig jubileum als vrienden. Dat doen ze in Nijmegen, de stad waar ze elkaar als studenten leerden kennen.

Daar zaten ze dan, inmiddels twee keer zo oud als twintig jaar terug. Ze hadden een punt bereikt vanwaar je geacht werd eindelijk overzicht te hebben en te zien hoe de wereld in elkaar stak. Maar het enige wat daar te ontdekken viel, was dat het uitzichtpunt niet bestond. Kwam je ooit vooruit? Bleef je niet eerder in een cirkel bewegen, in zo’n oneindige lus van M.C. Escher die zonder begin en einde blijft?

Verder lezen

9 oktober 2017

Yucca – Peter Terrin

Ken je die puzzels waarbij de stukjes aan twee kanten bedrukt zijn? Peter Terrin heeft zo’n enorme puzzel gecomponeerd, maar dan in de vorm van een boek. Aan het einde heb je alle stukjes, maar je moet ze zelf in elkaar leggen. De twee kanten hebben wel iets met elkaar te maken. Yucca bevat namelijk twee verhaallijnen die elkaar afwisselen in de delen van het boek. Pas op de helft vind ik een eerste hint gegeven van de link die de twee met elkaar hebben. Tegen het einde kan ik meer verbanden leggen, maar het wordt echt niet uitgebreid uit de doeken gedaan.

Verder lezen

6 oktober 2017

Buigend bamboe – Carolijn Visser

Ik ben zelf totaal geen reislustig type. Een zomervakantie in een Europees land vind ik al spannend genoeg. Wel lees ik graag over verre landen en daarom staat er een heel rijtje boeken van Carolijn Visser op mijn lijstje. Eerder las ik al Argentijnse avonden, over Nederlandse emigranten in Argentinië. In Buigend bamboe beschrijft ze twee reizen naar China, in het voetspoor van de Nederlander Johan Nieuhof. Die reisde in 1655 per schip van de VOC naar en door China. Hij hield een dagboek bij en maakte tekeningen van wat hij zag. Tijdens twee reizen in 1988 en 1989 probeerde Carolijn Visser zijn reis vanuit Canton naar het noorden zo goed mogelijk te volgen. Sindsdien is China ontzettend veranderd. Misschien begon dat wel in de jaren tachtig. Langs de rivier zijn namelijk niet alleen eeuwenoude pagodes en tempels meer te zien, maar ook fabrieken.

Verder lezen

3 oktober 2017

De lezersjury van de ECI Literatuurprijs

Op een zonnige zondagmiddag zitten we met vijftig boekenwurmen bij elkaar in de bibliotheek van Den Haag. Allemaal zijn we lid van de lezersjury van de ECI Literatuurprijs 2017. Er worden al gauw praatjes aangeknoopt. ‘Ben jij al begonnen met lezen?’ vragen we elkaar en we wisselen boekentips uit. Er zijn ook camera’s, onder andere van Koffietijd.

De organisatie heeft een mooi programma voor ons samengesteld rond de shortlist. De schrijvers van de zes genomineerde boeken zijn ook aanwezig. Ze komen even voor het podium staan om voorgesteld te worden. Daarna volgt een interview met twee oud-leden van de vakjury van de ECI Literatuurprijs, die vroeger AKO literatuurprijs heette. Verder lezen

30 september 2017

Ik zie mensen – Koen Snyers

Laatst was ik mijn e-reader kwijt. Toen ik nog eens goed nadacht schoot me te binnen dat de Kobo bij mijn bed lag. Ik had hem daar neergelegd om het boekje van Koen Snyers te kunnen lezen voor het slapengaan. Het bevat kleine verhaaltjes, observaties, gedachten. Is het proza of poëzie? Ach, dat maakt ook niet uit. Het begint op het station.

Ik zie mensen rennen om een trein te halen.

Een vrouw dweilt de vloer in de stationshal. Rennende treinpassagiers vegen hun voeten aan haar arbeid. De vrouw stopt met dweilen en kijkt naar mensen en treinen die passeren. Iedereen is van voorbijgaande aard, zegt ze, zelfs de mensen die net nog renden voor hun trein en nu staan te wachten op een trein die nooit komt.

Verder lezen

27 september 2017

De Nacht van de Literatuur

Ik heb lang uitgekeken naar zaterdag 23 september 2017. Eindelijk is het weer tijd voor de jaarlijkse Nacht van de Literatuur in Amersfoort. Vorig jaar was ik ook al even een kijkje gaan nemen, maar dit is de eerste keer dat ik de hele avond mee kan maken. Ik sla alleen het slotfeest over, wat echt een te nachtelijk tijdstip heeft voor een ochtendmens als ik. Deze keer zijn er maar liefst twaalf locaties met activiteiten, de meeste met een schrijver in de hoofdrol en lokale muzikale talenten als tussendoortje. Het begint dus met uitzoeken waar ik heen wil, wat best wel moeilijk is met zoveel klinkende namen!

Verder lezen

24 september 2017

Veronika besluit te sterven – Paulo Coelho

Veronika besluit te sterven is één van de favoriete boeken van Marcia en daarom stopte ik het boek in mijn laatste poll, waar het de tweede plaats haalde. Een paar jaar geleden las ik al eens iets van Paulo Coelho, de Braziliaan die bekend staat om zijn boeken doorspekt met (spirituele) wijsheden. Sommigen krijgen er de kriebels van, anderen vinden het ontzettend inspirerend.

Veronika heeft een doorsnee leven in Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië. Ik weet niet waarom Coelho voor deze stad heeft gekozen, want het had net zo goed in een andere stad kunnen spelen. Veronika beseft dat haar leven vanaf nu bergafwaarts zal gaan. Haar jeugd is voorbij en doorgaan met leven zal alleen maar meer lijden opleveren. Ze voelt zich totaal nutteloos als ze denkt aan alle ellende in de wereld. Dus besluit ze zelfmoord te plegen.

Verder lezen

21 september 2017

Dijk – H.M. van den Brink

Dijk is de collega die niet kwam opdagen bij zijn eigen afscheidsreceptie. Na hun pensionering komen herinneringen boven bij de ik-persoon aan zijn werkende leven bij de Dienst voor het IJkwezen (zie je de woordspeling van deze dienst met de naam Dijk?) In 45 jaar tijd is veel veranderd, maar er waren ook constante factoren: de meter, de kilo en collega Dijk, die op dezelfde dag als hij begon. De mannen van het ijkwezen hebben als belangrijkste taak om de gewichten van winkels te controleren en ook wel de meetlatten van stofverkopers.

De beschrijving van het kantoorleven in de jaren zestig doet mij sterk denken aan de serie Het Bureau. Een andere overeenkomst is het reizen, vaak naar dorpen op het platteland. Verder lezen

18 september 2017

Helemaal het einde – Lisette Jonkman

De chicklit is niet een genre dat je vaak tegenkomt op deze blog, maar voor de boeken van Lisette Jonkman maak ik een uitzondering. Haar nieuwste boek is weer een pageturner volgens het inmiddels bekende concept: een verwaande, onhandige hoofdpersoon valt voor een nerd-achtige jongen en het duurt natuurlijk een tijd voor ze elkaar krijgen. Deze keer is de hoofdpersoon Roxanne, een wereldberoemde rockzangeres. Met haar band reist ze de hele wereld over en de fans liggen aan haar voeten. Ze zwemt in het geld en er wordt veel gefeest, gedronken en ook gesnoven. Maar de laatste tijd zit Roxy niet zo lekker in haar vel en als haar beste vriendin komt te overlijden, stort ze in. Haar manager stuurt haar voor een paar maanden terug naar Nederland.

Verder lezen