Nederlands

30 juli 2014

Leeuwenstrijd – Thomas van Aalten

leeuwenstrijd

In Leeuwenstrijd vertelt Thomas van Aalten het verhaal van vier generaties vaders en zonen. Zo omvat het boek een hele eeuw Nederlandse geschiedenis. Opa Gino emigreerde met zijn ouders van uit Italië naar Limburg, waar zijn vader in de mijnen ging werken. Gino zelf belandde in een fabriek, maar wilde daar niet zijn hele leven slijten en vertrok naar de andere kant van het land om daar te gaan werken. Na de Tweede Wereldoorlog trouwde hij en kreeg drie zonen, waaronder Eduard. Hij en zijn vrouw Hetty waren in de jaren ’60 echte provo’s, die activiteiten organiseerden in het buurthuis en meeliepen met demonstraties tegen kernwapens. Eduard en Hetty kregen zoon Salvador. Zijn verhaal neemt minder ruimte in beslag en speelt in het heden, waarin hij beseft dat hij meer tijd wil doorbrengen met zijn zoon Luca. Die is een maatschappelijk betrokken puber van 14 jaar, die mee wil doen met de Occupy-beweging.

Het leeuwenpak vormt de rode draad door de generaties heen, wat een originele vondst is. Opa Gino had een bijbaantje bij een circus als leeuw. Hij werd in het leeuwenpak het land uit gesmokkeld om te vluchten voor de oorlog. Het pak belandt op zolder, maar wordt af en toe weer tevoorschijn gehaald voor gekke acties, bijvoorbeeld door Luca die een vervelende klasgenoot de stuipen op het lijf jaagt als leeuw.

Bij het begin van elk hoofdstuk wordt een sprong in tijd en ik-persoon gemaakt. De wisseling tussen generaties is leuk, maar ook een nadeel, juist omdat elke persoon me meesleepte in zijn verhaal en de sfeer van elke tijd zo goed wordt weergegeven. Zat ik net te lezen over opa Gino, die tijdens de oorlog in Amerika zijn toekomstige vrouw leerde kennen, was het hoofdstuk ineens afgelopen en sprong het verhaal weer naar Luca in deze eeuw. Ik had even de neiging om stiekem verder te bladeren naar het volgende deel van de eerste generatie, maar ach, Luca is ook leuk, dus heb ik het toch maar gewoon op volgorde gelezen. Vervolgens duurde het wel honderd bladzijden tot het verhaal van opa Gino weer verder ging en moest ik weer stiekem teruglezen waar ik ook alweer was gebleven. Dus misschien had ik het toch liever in chronologische volgorde gelezen.

Het boek gaat over vaders en zonen die ondanks meningsverschillen en ruzies toch altijd weer bij elkaar komen, vanwege de onverbrekelijke familieband. De meningsverschillen gaan vaak over hun uiteenlopende politieke opvattingen en de gevolgen daarvan. Sommige van deze stukken vond ik wat lastiger te volgen. Maar afgezien van dat kwam ik goed door het boek heen, want het is vlot geschreven. De stamboom voorin vond ik ook erg handig. Thomas van Aalten twitterde dan ook: ‘Een boek voor alle mensen, ik kan het niet vaak genoeg benadrukken!’

Dit boek heb ik gelezen in het kader van de boekenclub ‘Een perfecte dag voor literatuur’. Klik om te lezen wat andere bloggers hier vandaag over hebben geschreven.

15 juli 2014

Alles hiervoor – André Platteel

De eerste alinea is zo mooi, dat ik besluit dit boek langzaam te lezen. André Platteel heeft vier jaar geschreven aan Alles hiervoor. Elk woord is zorgvuldig uitgezocht en de zinnen vragen erom met aandacht gelezen te worden. Ik probeer me alles zo goed mogelijk voor te stellen: ik kan het bos ruiken en zie de kleuren en de mensen voor me. Het gaat veel over de zon, de maan, het weer, de kleuren en de zee. De sfeer is heel goed neergezet.

Platteel, Alles hiervoor LR

Jonathan heeft na zeven jaar de deur niet uit te zijn geweest zijn leven weer opgepakt. Hij geeft presentaties over kunst en houdt er een blog over bij. Stukjes van zijn blog luiden elk hoofdstuk in. Tijdens een conferentie in Californië ontmoet hij de Noor, een raadselachtige man die zijn leven vanaf dan zal gaan beïnvloeden. Hij blijkt namelijk bij een netwerk te horen dat de wereld wil verbeteren. Daarbij schuwt hij niet om geweld te gebruiken. Jonathan heeft een prille relatie met Bette, maar of het echt wat wordt… Hij vindt haar geweldig, maar zij is niet duidelijk in wat ze wil. En dan zijn er de terugblikken op Jonathans jeugd, waarin zijn moeder overleden is en zijn broertje Stefan een hersentumor kreeg, die niet genezen kon worden.

Al deze elementen lijken niet samen te hangen, al wordt er laat in het boek wel een symbolisch verband gelegd tussen de activiteiten van de Noor en het wegsnijden van de hersentumor van Stefan. Verder zie ik geen verbanden tussen de stukjes over kunst, vriendin Bette, broer Stefan en de Noor. Het kan wel zijn dat er literaire symboliek in zit die ik heb gemist.

Het verhaal wordt niet chronologisch verteld. Soms is dat verwarrend, vooral in het begin van het boek als nog niet alle personen zijn geïntroduceerd. Dan blijkt het halverwege de alinea ineens om een gedachte aan vroeger te zijn. De proloog hoort eigenlijk na deel 5 van de 6 te komen en daar heb ik hem ook herlezen.  In deel 6, dat over New York gaat, wordt ineens weer een sprong terug in de tijd gedaan en komen er 12 bladzijden die qua tijd in deel 5 hadden gehoord. Het komt kunstmatig op mij over om dit zo door elkaar te gooien en het zorgt ervoor dat ik het nog minder goed kan volgen.

Het verhaal van de Noor blijft heel lang onbegrijpelijk: wat wil hij nu eigenlijk? En wat vindt Jonathan ervan? Jonathans emoties worden niet expliciet beschreven en voor mij blijft hij op een afstand.

Het veelbelovende begin is helaas niet de opmaat voor een meeslepend boek. Het heeft me wat moeite gekost om het uit te lezen. Sommige stukjes heb ik inderdaad langzaam gelezen, maar er waren ook stukken tekst waar ik juist vluchtig doorheen ben gegaan. De verhaallijn is moeilijk te volgen, ik mis samenhang tussen de verschillende personen uit Jonathans leven en ik begrijp sommige stukken totaal niet. Mooie metaforen en bijvoeglijke naamwoorden zijn dan niet genoeg: ik wil een hoofdpersoon waarin ik me kan inleven óf een spannende verhaallijn die ik goed kan volgen. Het zorgvuldig gecomponeerde boek heeft me als geheel niet geraakt, al blijven sommige beelden van de natuur me wel bij.

Dit boek heb ik gelezen in het kader van de boekenclub ‘Een perfecte dag voor literatuur’. Klik om te lezen wat andere bloggers hier vandaag over hebben geschreven.

28 juni 2014

De urenfabriek – Fleur Brockhus

Felice heeft rechten gestudeerd en begint nu aan haar driejarige advocaten-stage. Haar baas Ria behandelt haar heel neerbuigend. Daarom besluit Felice om keihard haar best te doen, om zo te proberen Ria voor zich te winnen. Daarmee valt ze echter niet op, want overwerken is heel normaal bij Blick & Bleecker. Het kantoor komt over als een vreselijke plek. Toch wil Felice koste wat kost doorzetten. In het begin begreep ik niet waarom ze dat zo graag wilde. Ze ging rechten studeren omdat haar ouders dat beter vonden dan bedrijfskunde. Maar wat is haar motivatie? Na 100 bladzijden zegt Felice wel dat ze het heel leuk vindt om juridische dingen uit te pluizen en om goede teksten te schrijven.

Het gevolg van dat harde werken is dat Felice bijna al haar tijd op kantoor doorbrengt. Ze ziet haar oude vrienden bijna nooit meer. In plaats daarvan komen de bedrijfsborrels, waar veel wordt gedronken en vreemdgegaan. Alle collega’s zitten immers vaker op kantoor dan thuis, dus ze komen weinig andere mensen tegen. Felice is jong en mooi: ze besteedt veel aandacht aan haar uiterlijk. Ze ligt dus wel goed bij de mannen, maar ze neemt zich voor om daar niets mee te doen.

download (20)

Fleur Brockhus werkte zelf twee jaar als advocaat-stagiair en daarom kan ze als geen ander beschrijven hoe het eraan toe gaat op een advocatenkantoor. Het boek leest lekker makkelijk. Het verhaal neemt een paar keer een andere wending, waardoor het interessant blijft. Er zit ook wel humor in, bijvoorbeeld: “Celina kijkt me aan alsof ik net heb gezegd dat ik een tosti heb gemaakt van drie dossiers en een toga.” Zulke grapjes hadden er nog wel meer in gemogen. Ik vind Felice wel een beetje naïef. Ze laat alles maar gebeuren, al heeft ze soms wel haar heldere momenten en dan onderneemt ze eindelijk actie. De urenfabriek is een leuk boek voor tussendoor, als je even geen zin hebt in zware literatuur. Toch zit er ook een wijze les in: doe wat je zelf graag wilt en niet wat je denkt dat anderen van je verwachten.

7 juni 2014

Daten met God – Pieter Maan

De ongelovige Stefanie krijgt verkering met de christelijke Hans en schrijft hierover in haar dagboek. Daten met God – de titel trok mijn aandacht in de bibliotheek. Ik verwachtte bij dit thema wel veel te gaan herkennen.

Stefanie en Hans hebben een totaal verschillend leven achter de rug: Hans komt uit een hechte familie en heeft een geborgen christelijke jeugd beleefd, terwijl Stefanies ouders gescheiden zijn en ze bedrogen is door een vorig vriendje. Daardoor wordt ze nogal jaloers als Hans bevriend blijkt te zijn met de christelijke Nicolien die bij haar om de hoek woont. Waarom trouwt Hans niet gewoon met Nicolien? Dan hoeven ze ook geen ruzie te maken over seks voor het huwelijk of over ongehuwd samenwonen.

Maar Hans houdt vol: hij houdt van Stefanie. Geduldig beantwoordt hij haar kritische vragen over zijn geloof. Op haar beurt vindt Stefanie dat christelijke geloof eigenlijk best wel interessant. Ze gaat mee naar de kerk, praat met christenen en leest in de Bijbel.

Het is wel meteen duidelijk dat dit boek door een christen is geschreven, dat merkte ik aan de taal. Ik durf zelfs wel te wedden dat de schrijver gereformeerd vrijgemaakt is, omdat hij het over de ‘Gereformeerde Kerk synodaal’ heeft, een term die door mensen van deze kerk zelf zelden wordt gebruikt (behalve om het onderscheid te maken tegenover vrijgemaakten, die zichzelf ook vaak kortweg ‘gereformeerd’ noemen… Voor Stefanie is dat natuurlijk ook niet te volgen, al die verschillende kerken.) Stefanie gebruikt soms woorden die meer bij een doorgewinterde christen passen.

Zoals verwacht was er veel herkenbaars in dit boek: het gaat over verschillende kerken, over het Flevofestival en over bekende theologische discussies, zoals waarom God het lijden toestaat. Toch maakt dit het verhaal niet zwaar. Integendeel: er zit veel humor in en ik heb dit boek binnen een paar dagen uitgelezen. Ik vond het ook leuk dat Stefanie in Amstelveen woont en Nicolien op Uilenstede, waar ik ook heb gewoond tijdens mijn studententijd. Ik zag het dus allemaal voor me.

Schrijver Pieter Maan lijkt meer op Hans: op twitter ziet hij eruit als een echte gereformeerde man met bril en foute trui. Ik vind het best wel grappig dat juist hij deze chicklit heeft geschreven, die heel geloofwaardig (haha) overkomt.

download (17)

30 mei 2014

Birk – Jaap Robben

omslag-birk

Dit boek begint met de belangrijkste gebeurtenis en daardoor las ik geboeid door vanaf de eerste bladzijde. Mikael (9 jaar) woont op een klein eiland, samen met zijn ouders. Er zijn nog twee andere huizen: dat van buurman Karl en dat van de overleden buurvrouw. Op een dag gaat Mikael met zijn vader zwemmen, maar hij komt alleen terug. Zijn vader is de zee in gezwommen. Vanaf dan woont Mikael alleen met zijn moeder.

Het leven gaat gewoon verder. Mikael blijft zijn schoolschriften volschrijven, maar nu zonder hulp van zijn vader, waardoor hij er steeds minder van snapt en er op een gegeven moment mee kapt. Een groot deel van het verhaal speelt zich af als Mikael 15 jaar is en een beetje op het eiland rondzwerft. Soms blikt hij terug op iets wat hij met zijn vader heeft beleefd, maar eigenlijk blijft de vader vooral onbesproken. Heel soms komt er iets naar boven, bijvoorbeeld als zijn moeder snauwt: “Zijn kleren blijven wel in de kast liggen!” en op een later moment dwingt ze Mikael juist om zijn vaders trui aan te trekken. Verder kan ze zomaar boos worden om kleine dingen en Mikael wurmt zich dan in alle bochten, inclusief excuses, om haar weer gunstig te stemmen. Ze hebben immers maar met z’n tweetjes en zijn afhankelijk van elkaar. Moeder vertoont dus af en toe vreemd gedrag, maar Mikael vraagt niet waarom ze iets doet. Zij verwijt hem op haar beurt dat hij te weinig praat.

Dit alles wordt bijna zonder emotie beschreven, met een vlotte pen. Daardoor ontstaat een heel aparte sfeer: aan de ene kant is het allemaal heel gewoon, maar door de vreemde kleine gebeurtenissen voelt het ongemakkelijk. Tijdens het lezen dacht ik soms na over de toekomst van Mikael: zou hij op het eiland blijven wonen? Blijft hij dan alleen over als Karl en z’n moeder zouden overlijden? Of gaat hij op een gegeven moment toch naar het vasteland? Als dit in een boekenclub zou worden besproken, zouden we genoeg stof tot nadenken hebben. Maar ik wil in deze blog niet teveel verklappen, want het is de moeite waard om dit boek zelf te lezen. Wellicht kunnen we nog een keer een nabespreking houden met de mensen van Not just any book. Wat zij over Birk geblogd hebben, kan je hier lezen.

 

3 mei 2014

Dorst – Esther Gerritsen

Elisabeth gaat binnenkort dood. Ze vindt het moeilijk om dat aan haar dochter Coco te vertellen, maar het moet. Daarom vertelt ze het als ze Coco tegenkomt op de Overtoom. Coco is 23 jaar en heeft een oudere vriend, Hans. Het gaat echter niet zo goed tussen hen. Coco troost zichzelf door zichzelf op lekker vet eten te trakteren. Elisabeth ziet dat haar dochter dikker wordt en ze bespreekt het met haar kapper. Met de kapper praten is veel makkelijker dan met Coco. Toch wordt Coco geraakt door het bericht van de ziekte van haar moeder. In een opwelling besluit ze om bij haar in te trekken.

download (12)

De band tussen Elisabeth, die trekjes van autisme vertoont, en Coco is moeizaam. Dat blijft zo als ze bij elkaar in huis gaan wonen. Esther Gerritsen weet de sfeer goed neer te zetten. De gedachtengang van Elisabeth lijkt heel logisch als je het zo leest. Het is best wel lastig om te bepalen wat je wel en niet kunt zeggen. Coco vlucht in eten en seks met vreemde mannen, maar gelukkiger wordt ze er natuurlijk niet van. Ik vond het moeilijker om me in Coco in te leven, al wordt ook een heel stuk van het verhaal van haar uit verteld.

Als Elisabeth is gestorven, ziet ze van boven af wat er gebeurt in haar huis. In onderstaand filmpje vertelt Esther Gerritsen dat dat de eerste scène van Dorst was die ze schreef:

Dit dunne boek lees je snel uit, maar de sfeer blijft nog een tijdje hangen. Dat gebeurt bij goede boeken.

15 april 2014

Het leek stiller dan het was – Eva Kelder

Het_leek_stiller_dan_het_was_LR

Het leek stiller dan het was valt meteen al op door de prachtige foto op de kaft. In het begin vond ik het jammer dat de achterflap al zoveel verklapt, maar achteraf gezien is dat niet erg. Er blijven genoeg onverwachte wendingen over in het boek. De flaptekst maakt duidelijk dat het verhaal niet door zal blijven kabbelen op Vlieland en dat het leven van Seije niet rustig zal verlopen. Verder lezen

5 april 2014

Dooi – Rascha Peper

Rascha Peper behoort tot mijn favoriete schrijvers. Ik heb inmiddels zeven van haar boeken gelezen. Ze schrijft in een mooie, vlotte stijl over gewone mensen. Het gaat vaak over de liefde, maar het wordt nooit plat.

download (11)

Dooi gaat over Ruben Saarloos, die in z’n eentje met zijn schip een paar weken lang vast ligt in het ijs bij een eiland in het IJsselmeer. In het begin vond ik het soms wat saai, maar dat illustreert de situatie waarin Ruben zich bevindt wel goed: hij is immers bezig met de vertaling van een naslagwerk over vissen. Verder loopt hij af en toe een rondje om het eiland en kijkt naar de konijnen en de vogels. Op een dag komt er een schaatster bij hem op bezoek en die maakt heel wat bij hem los. Vanaf dan komt er steeds meer vaart in het verhaal. Daardoor vond ik het weer een erg goed boek van Rascha Peper.

Tot nu toe vond ik Vingers van marsepein het mooiste boek van deze schrijfster. Het is roman die afwisselend gaat over een meisje in de zeventiende eeuw en een jongen in het heden, allebei 10 jaar en wonend op een Amsterdamse gracht. Die afwisseling zorgt ervoor dat je steeds maar door blijft lezen. Ook van het dikkere Wie scheep gaat heb ik erg genoten. Op mijn lijst staan nog zes andere boeken van Rascha Peper en ik zie ernaar uit om die te gaan lezen, tot aan haar laatste boek Handel in veren dat ze op haar ziekbed nog heeft kunnen afronden, voordat ze vorig jaar helaas is overleden.

23 maart 2014

IJsbrood – Owen Donkers

Omdat ik in een paar dikke boeken bezig ben, heb ik tussendoor nog een dun boekje gelezen. IJsbrood gaat over een jongen van elf jaar. Op een dag is zijn moeder verdwenen. Na drie dagen biecht zijn vader op dat ze een tijdje bij Ron gaat wonen, een gescheiden vriend. Volgens zijn zus gaan hun ouders nu ook scheiden, maar dat roept ze al jaren. De jongen is meer bezig met damlessen en de schoolkampioenschappen dammen.

Wat opvalt is dat het niet in het heden speelt, maar in de tijd dat Owen Donkers en ikzelf elf jaar waren: het gaat over guldens en Raiders. De herkenbaarheid maakt dit boek wel leuk. Verder lijkt het wel een kinderboek, waar op zich niets mis mee is. Helaas blijft het vlak. Pas helemaal aan het einde overdenkt de jongen de situatie en komen er wat emoties los. Helaas heeft het verhaal een open einde. IJsbrood is aardig geschreven en een goed tussendoortje, maar het zal me niet lang bij blijven.

download (9)