In De grote goede dingen gaat Mila op zoek naar haar overleden vader. Hij was violist en speelde in een strijkkwartet met drie vrienden. De verhalen die Mila over vroeger kent hebben meer de sfeer van een popbandje dat de wereld rond toerde in de hippietijd. Samen met Don, een oude vriend van haar vader, gaat Mila op reis. Ze weet niet waarheen. Wel weet ze wat het doel is: de violofoon van haar vader terughalen. Een violofoon is een viool met een toeter in plaats van een houten klankkast. Onderweg ontmoeten Mila en Don de twee andere vrienden van het strijkkwartet. De mannen vertellen verhalen over vroeger. Het beeld van haar vader dat zo ontstaat is echter niet zo rooskleurig als Mila’s eigen herinneringen. Ze vraagt zich regelmatig af of ze het wel wil weten.
literatuur
Leesreis om de wereld: Armenië
Het lukte me niet om een boek te vinden van een schrijver die in Armenië is geboren. Wat ik wel vond is veel informatie over de Armeense kwestie, ofwel de genocide die meermalen in de geschiedenis is gepleegd op dit volk. Daardoor zijn ze verspreid over de hele wereld. Antonia Arslan woont in Italië, maar haar grootvader Yerwant kwam uit een Armeense familie die in Anatolië (Turkije) woonde. In Het huis met de leeuweriken vertelt ze wat de familieleden overkwam rond 1915.
Ten zuiden van de grens – Haruki Murakami
Veel van Murakami’s boeken zijn uitgeleend in de bieb. Ten zuiden van de grens staat er nog, dus die is voor mij. Meteen op de eerste bladzijde geniet ik al van die typische Murakami-stijl: korte zinnen, geen moeilijk taalgebruik, details zonder traag te worden, aandacht voor muziek en boeken, een jeugdliefde die veel indruk heeft gemaakt en mysterieuze gebeurtenissen. Daarbij maakt het overigens niet uit of het boek vertaald is door Elbrich Fennema (dit boek en Norwegian Wood) of Jacques Westerhoven (1q84), want zij leveren allebei uitstekend werk.
Ten zuiden van de grens gaat over het liefdesleven van Hajime. Als kind is hij bevriend met Shimamoto, een meisje dat net als hij enig kind is, wat in de jaren ’60 nog niet zo gebruikelijk is in Japan. Shimamoto sleept met haar been en daarom zitten ze vooral samen op de bank te kletsen en naar platen te luisteren. Als ze twaalf jaar zijn, verhuist Hajime naar een andere stad en ze raken elkaar uit het oog.
De offers – Kees van Beijnum
Eerder las ik van Kees van Beijnum het mooie Dichter aan de Zeedijk, over een jongen die opgroeit in een Amsterdamse kroeg. Daarna koos ik voor Een soort familie en dat bleek zo saai dat ik het halverwege weglegde. Het was dus spannend om aan dit boek te beginnen, dat 512 bladzijden telt en dat ik zou lezen voor boekbloggersclub Een perfecte dag voor literatuur. De lovende recensie van Tessa zorgde ervoor dat ik het aandurfde.
De offers speelt zich af in Japan in 1946, dus vlak na de Tweede Wereldoorlog. De Nederlandse rechter Rem Brink werkt mee aan het tribunaal om Japanse oorlogsmisdadigers te berechten, samen met tien andere rechters uit diverse landen. Kees van Beijnum heeft hier duidelijk veel historisch onderzoek aan gewijd. Hij weet het zeer helder te verwoorden, zodat een geschiedenisleek als ik het prima kan volgen. Ik vind het zelfs interessant om te lezen hoe de Japanse mannen terecht staan voor bijvoorbeeld hun rol als minister tijdens de oorlog. Brink staat onder druk, omdat hij het niet met het vonnis van de andere rechters eens is.
The bone clocks – David Mitchell
The bone clocks (in het Nederlands: Tijdmeters) gaat over het leven van Holly Sykes. In 1984 is ze zestien jaar en loopt van huis weg. Onderweg beleeft ze vreemde avonturen. Ik raak meteen aan Holly verknocht en ben een beetje teleurgesteld als ik merk dat het boek uit zes delen bestaat, met telkens een andere hoofdpersoon. Gelukkig komt Holly in elk hoofdstuk terug, want de hoofdpersonen zijn nauw met haar leven verbonden, althans in de beschreven periode. Verder lezen
Hier wonen ook mensen – Rob van Essen
Op een zonnige zaterdagmiddag belde mijn buurman bij me aan. Hij zei: ‘Ik heb je hulp nodig. Ik kan het je het beste uitleggen als je even mee naar buiten gaat.’ Buiten stond mijn fiets tegen een boom, met die van de buurman er tegenaan. Ze stonden er zo te zien al een tijdje, want een spin had besloten zijn web te weven tussen onze voorvorken. De buurman was van plan om ergens heen te gaan, maar hij wilde het spinnenweb niet kapot maken. Er zat dus maar één ding op: ik moest meefietsen, met dezelfde snelheid, zodat de spin kon blijven zitten. Ik geloofde er niet in dat we ver zouden komen, maar besloot het toch te proberen. Het ging echter wonderbaarlijk goed: de buurman riep af en toe iets als ‘stoeprand!’ of ‘zometeen naar rechts!’ Na een paar straten ging het helaas toch mis. Verder lezen
Rosa candida – Auður Ava Ólafsdóttir
De 22-jarige Arnljótur vertrekt uit IJsland naar het zuiden van Europa, om daar te gaan werken in een zeer beroemde rozentuin bij een klooster. Zes maanden daarvoor heeft hij een dochtertje gekregen, dat hij achterlaat bij haar moeder Anna. Ze hebben immers geen relatie en Anna heeft aangegeven niets van hem te verwachten. De eerste helft van het boek gaat over de reis van IJsland naar het klooster. Een groot deel van de weg legt Arnljótur per auto af (waarom begreep ik niet, maar goed). Onderweg raakt hij met diverse mensen in gesprek en telkens vertelt hij over zijn dochtertje en wil hij haar foto laten zien. Daarmee verbaast hij zichzelf. Blijkbaar heeft hij toch meer met z’n dochter dan hij had verwacht. Verder lezen
MaddAddam – Margaret Atwood
Als ik een boek mocht kiezen dat verfilmd zou worden, dan koos ik voor deze trilogie van Margaret Atwood (goed, dan worden het dus drie films). De hoofdpersonen uit Oryx & Crake en The year of the flood komen hier bij elkaar: 1. de geeks die genetische manipulaties uitvoerden om de Crakers te ontwerpen, een ideale variant op de mens, 2. deze Crakers zelf en 3. een paar leden van de sekte God’s Gardeners. Zij zijn allemaal overlevenden van de ‘waterloze vloed’: het virus dat bijna de hele mensheid heeft uitgeroeid. Er zijn ook nog een paar ‘zware jongens’ die het overleefd hebben en zij vormen een bedreiging. Verder lezen
Hier blijf ik – Sanneke van Hassel
Sanneke van Hassel kreeg een hele stapel foto’s uit Rotterdam. Een jaar lang koos ze er elke week eentje uit om er een kort verhaal bij te schrijven. De foto’s en verhaaltjes zijn nu gebundeld in een prachtig boek en ik was blij verrast toen ik dat in mijn brievenbus vond: ‘Ooooh kijk nou wat een mooi boek!’ Dat was twee weken geleden en ik blog er vandaag over, al heb ik het nog niet helemaal uit. Deze verhalen zijn namelijk te mooi om in één keer te lezen, dus elke keer lees ik er één of twee, om daarna even stilletjes na te genieten. Verder lezen
Over het lezen en bespreken van verhalenbundels
Een verhalenbundel is als een doos bonbons. Je eet er één of een paar als heerlijk tussendoortje, maar het vormt geen volledige maaltijd. Soms zit er eentje bij die niet zo smaakt, dan neem je er gewoon nog eentje om te kijken of die wel lekker is. Maar pas op: als je er teveel achter elkaar naar binnen propt, kan je je misselijk eten… Ik hoor of lees vaak dat mensen zeggen niet zo van verhalenbundels te houden en daarom lezen ze die nooit. Als jij zo iemand bent, dan mis je echt iets! Verder lezen
Lalagè leest 