humor

15 augustus 2014

Pogingen iets van het leven te maken – Hendrik Groen

Hendrik Groen (83 1/4 jaar) woont in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord. In tegenstelling tot zijn medebewoners probeert hij niet te zeuren, maar benadert hij het leven het liefste met een kwinkslag. In 2013 heeft hij bijna elke dag een stukje in zijn dagboek geschreven, wat heeft geleid tot dit boek.

19951_537a0e68e2d5c_19951

Hendrik praat niet veel, maar observeert goed. Hij maakt graag grappen, samen met zijn ondeugende vriend Evert. In het tehuis zitten gelukkig niet alleen maar zeurende oudjes, maar ook zielsverwanten. Zij willen proberen te genieten van elke dag die ze nog hebben. Daarom richten ze de club Omanido (Oud-maar-niet-dood) op. De club bestaat uit zes leden die om de beurt een uitje organiseren, wat door de overige bewoners vooral met jaloezie wordt bekeken. De clubleden hebben zelf de grootste lol. De overeenkomst tussen alle uitjes is dat er alcohol bij wordt gedronken en dat de clubleden vrolijk weer thuis komen.

Hendrik schrijft ook over de actualiteit in het jaar 2013 en dan met name de dingen die de bewoners aan tafel bespreken, zoals de ouderenpartij 50plus en bezuinigingen op de AOW. Maar ook de verkiezing van een nieuwe paus en de kroning van koning Willem-Alexander. De oudjes hebben daar zo allemaal hun mening over. Het gaat natuurlijk ook over de bezuinigingen in de ouderenzorg. Het is duidelijk dat de bewoners zorg nodig hebben, maar men wordt gestimuleerd om langer thuis te blijven wonen. Dat veroorzaakt onrust bij de mensen, ondanks dat ze veel klagen over de diensten van het tehuis.

Ouderen hebben natuurlijk kwaaltjes en kwalen. Ook de leden van Omanido krijgen daarmee te maken. Ze helpen elkaar waar ze kunnen en het is ontroerend om dat te lezen. Hendrik is af en toe wel van slag als er weer een tegenvaller te incasseren valt. Het is bijzonder om te lezen hoe humor kan helpen om toch door te zetten. Zo merkt de beginnend dementerende Grietje op: “Met een beetje geluk geloof ik volgend jaar weer in Sinterklaas!”

Ik heb regelmatig zitten gniffelen of gewoon heel hard gelachen om de grappige beschrijvingen van Hendrik Groen. Het leven in een bejaardentehuis is niet zo spannend, maar hij pikt er de mooiste anekdotes uit en de grappen van vriend Evert zijn hilarisch. Het dagboek van Hendrik Groen is een ontzettend leuk boek geworden.

9 augustus 2014

Superlijm – Etgar Keret

download (22)

Staande tussen het winkelend publiek las ik het eerste verhaal uit Superlijm, getiteld Lang zal ze leven. Daarin wordt een heerlijke verjaardag beschreven, waarop de wereld je toelacht. Het was liefde op het eerste gezicht, wat een leuk verhaal, dit boek moest ik hebben! Toen ik thuis bij het voorwoord begon moest ik daar erg om lachen. Kortom, Etgar Keret heeft een fan erbij. 

Ruben Verhasselt heeft een verzorgde vertaling uit het Hebreeuws afgeleverd. De verhalen spelen zich bijna allemaal af in Israël. Een aantal verhalen hebben te maken met het leger. Toen Keret zelf in het leger zat, begon hij met schrijven. Toch kiest hij heel diverse onderwerpen voor zijn verhalen. Er zijn hoofdpersonen van alle leeftijden, mannen en vrouwen, dom en slim, gestoord en heel normaal. Soms verschijnen er absurde wezens of surrealistische elementen in een verhaal: een kabouter, een slaapliedje waardoor de tijd vertraagt, een overleden bus. Het doet mij wel denken aan Belcampo, die ook zo’n rijke fantasie heeft.

De verhalen zijn maar een paar bladzijden lang, dus erg geschikt om af en toe tussendoor eentje te lezen. Er zijn verhalen bij die ik onbegrijpelijk of saai vind en soms erger ik me zelfs… maar ook die zijn na een paar bladzijden afgelopen. Gelukkig hoef je er nooit veel achter elkaar te lezen om aan te belanden bij een leuk, grappig of geniaal verhaal. Het voelt dan echt als een traktatie en vaak bezorgt het me een glimlach. Deze bundel heeft me veel plezier bezorgd.

20 juli 2014

Waar is Bernadette? – Maria Semple

Wat is er heerlijker dan spontaan een boek uit de bieb halen en dit meteen gaan lezen als je thuiskomt? Ik had zin in een luchtig boek en na de recensie van Leeswammes leek dit me een geschikt exemplaar. De bibliotheek had alleen de Nederlandse versie. De vertaling is goed, al is het boek misschien nog leuker in het Engels.

Tiener Bee woont met haar ouders in een groot oud huis, dat vroeger een nonnenschool was en waar de bramenstruiken door de vloer heen proberen te groeien. Haar vader verdient veel geld bij Microsoft. Haar moeder Bernadette is nogal excentriek. Ze was als dertiger een talentvolle architect. Na een niet nader genoemde gebeurtenis is ze echter halsoverkop verhuisd en gestopt met haar werk. Dit gebeurde nog voordat Bee geboren werd. Bernadette gedraagt zich niet zoals andere ouders en heeft dan ook geen vriendinnen in de buurt. Bee is erg slim en doet het goed op school. Het is wonderlijk dat ze overkomt als een normaal, intelligent kind, terwijl haar ouders zich absurd gedragen.

Er gebeuren steeds gekkere dingen met Bee, haar ouders en de buren, tot Bernadette verdwijnt na een confrontatie met onder andere haar man. Dit gebeurt pas na 200 bladzijden, dus de titel en de achterflap vind ik niet zo handig gekozen. De kaft vind ik wel erg leuk en dat beeld van Bernadette maakt het wel grappig: ik zie het helemaal voor me hoe ze met haar grote zonnebril en hoofddoek om achter het stuur zit.

bernadette

Waar is Bernadette? bestaat uit een verzameling e-mails en brieven van diverse personen, afgewisseld met observaties van Bee. Daardoor las ik het vrij snel uit. Er gebeurde echter weer wat me wel vaker overkomt: wat andere misschien als humor zien, vind ik zielig voor de personen die het betreft. Humor is nu eenmaal iets dat je moet liggen en vaak komt het bij mij niet zo aan. Sommige stukjes zijn wel hilarisch, al wordt het soms Amerikaans hysterisch. Maria Semple heeft veel scenario’s voor Amerikaanse televisieseries geschreven en in die stijl is het boek ook geschreven. Kortom: een lekker boek voor tussendoor.

29 april 2014

The Rosie Project – Graeme Simsion

Don Tillman is associate professor in de genetica. Hij vertoont autistische trekjes: hij vat alles wat je zegt letterlijk op, leeft volgens een vast schema voor elke minuut van de week en moet moeite doen om emoties van gezichten te lezen. In het begin dacht ik wel even: alweer een boek over een autist. Maar dat thema heeft al erg toffe boeken opgeleverd, zoals The curious incident with the dog in de nighttime, Marcelo in the real world  en House rules. En ook The Rosie Project is een geweldig boek.

Don is 39 jaar en hij heeft besloten dat hij graag een vrouw wil om zijn leven mee te delen. Hij heeft weleens een date gehad, maar door zijn moeite met sociale interactie is dat verder nooit wat geworden. Hij besluit het aan te pakken als een wetenschappelijk project en maakt een vragenlijst die vrouwen kunnen invullen. Zo kan hij de ideale vrouw selecteren om daar dan mee te gaan daten, wat een effectievere methode lijkt dan meedoen aan speeddates. Dons beste vriend en collega Gene helpt bij het analyseren van de informatie uit de vragenlijsten.

Dan stapt Rosie Dons kantoor binnen. Don neemt aan dat zij de vragenlijst heeft ingevuld en dat Gene haar gestuurd heeft. Ze spreken af om samen uit eten te gaan, wat een bijzondere avond oplevert vanwege Dons gedrag. Ook blijkt bij hun eerste date dat Rosie slecht scoort op zo ongeveer alle punten van Dons vragenlijst. Toch lijkt er een klik te zijn. Rosie vertelt dat ze niet weet wie haar biologische vader is. Don kan DNA analyseren op zijn werk, dus samen gaan ze aan de slag om DNA van potentiële vaders te verzamelen. Dit wordt het begin van een spannend avontuur.

images (3)

Schrijver Graeme Simsion is zelf een nerd: hij werkt bij op IT-afdeling van een universiteit. Daardoor heeft hij genoeg voorbeelden om zich heen om Don op te baseren. Dons gedachten worden heel goed beschreven en daardoor lukte het me goed om me in hem in te leven.

Don doet dingen waardoor hilarische situaties ontstaan. Hij leeft graag volgens een vast schema, maar Rosie gooit dat in de war en Don vindt dat niet eens erg. Daarmee verbaast hij zichzelf. Verliefdheid is een irrationeel iets en daardoor begrijpt hij zelf niet waarom hij zoveel moeite doet om Rosies vader te vinden. Het boek blijft spannend tot het einde en ik heb het binnen een paar dagen uit gelezen. Wat een heerlijk verhaal : -)

 

23 februari 2014

The fault in our stars – John Green

the-fault-in-our-stars-green-9780141345635-voorkant

Hazel (16) ontmoet Augustus (17), een ontzettend leuke jongen. Hij flirt vanaf het begin met haar. Dit is een heerlijk boek met romantiek en humor. Hazel en Augustus zijn allebei nogal bijdehand en ze filosoferen graag met elkaar. Tot zover ben je er nog? Dan hoop ik dat je nu niet af gaat haken. Hazel en Gus kennen elkaar namelijk van een groep voor tieners met kanker. Dat zorgt ervoor dat ze meer dan andere tieners nadenken over de zin van het leven: moet je een onuitwisbare indruk maken? Wil je herinnerd worden door veel andere mensen? Maar die herinnering duurt toch nooit eindeloos… Hun ziektes maken het verhaal niet zwaarmoedig, maar geven het wel diepgang en dat maakt dit boek zeer de moeite waard.

*spoiler alert* Nu ga ik een stukje van het verhaal verklappen, dus als je dat niet wilt weten moet je deze alinea even overslaan ; )
Hazels favoriete boek speelt een belangrijke rol. Augustus gaat het ook lezen en allebei kunnen ze het niet hebben dat het een open einde heeft. Ze sturen de schrijver brieven en mailtjes totdat hij antwoordt: ‘Ik kan je niet zomaar mailen wat er gebeurt met de hoofdpersonen uit het boek. Maar als je ooit een keer in Amsterdam bent, kom je maar langs en dan zal ik het je persoonlijk vertellen.’ Augustus mag nog een wens in vervulling laten gaan via een stichting voor kinderen met kanker en hij kiest ervoor om met Hazel naar Amsterdam te gaan. Ik vond het erg leuk om te lezen hoe de Amerikaanse Hazel naar Amsterdam kijkt. Toevallig fietste ik afgelopen week zelf over de Amsterdamse grachten en ik heb er extra van genoten, omdat ik net had gelezen hoe mooi Hazel die oude huizen vond. 

John Green schrijft heel fijn. Het boek leest gemakkelijk, al las ik sommige filosofische zinnen wel een paar keer over, ook gewoon omdat ze zo mooi waren. Het is een boek om bij te lachen en te huilen. Kortom: een mustread!

5 februari 2014

is er hoop – Renate Dorrestein

Renate Dorrestein is één van mijn favoriete schrijvers. Ik hou van haar originele stijl. Ze schrijft meestal over absurde situaties, die realistisch worden beschreven. Het gaat vaak over mensen met een verstandelijke handicap of een psychiatrische aandoening. De gedachten van deze mensen worden knap weergegeven. Bovendien zit er erg droge humor in haar boeken.

download (3) Verder lezen

25 december 2013

Verkikkerd – Lisette Jonkman

Chicklits, ik lees ze bijna nooit. Maar deze gaat over nerds in Enschede : ) Met het lezen hiervan ging ik even terug in de tijd en voelde me weer 19.

Lucille is een verwend, lui meisje uit Groningen. Ze houdt zich liever bezig met make-up en jongens dan met school. Omdat ze wordt ingeloot voor de studie psychologie in Enschede, moet ze verhuizen. Het lukt haar niet om een kamer in de stad te vinden en daarom regelen haar ouders een kamer op de campus, in een vies huis vol nerds. Daar heeft ze helemaal geen zin in, maar ze heeft geen keus. Uiteindelijk blijken de nerds veel aardiger dan haar studiegenoten die bij het corps zitten. En één huisgenoot geeft haar elke keer kriebels in haar buik…

download (1) Verder lezen