Het lukte me niet om een boek te vinden van een schrijver die in Armenië is geboren. Wat ik wel vond is veel informatie over de Armeense kwestie, ofwel de genocide die meermalen in de geschiedenis is gepleegd op dit volk. Daardoor zijn ze verspreid over de hele wereld. Antonia Arslan woont in Italië, maar haar grootvader Yerwant kwam uit een Armeense familie die in Anatolië (Turkije) woonde. In Het huis met de leeuweriken vertelt ze wat de familieleden overkwam rond 1915.
Lalagè las in 2014
Wat was dit een heerlijk leesjaar! Ik heb maar liefst 74 boeken gelezen, terwijl ik er in de jaren daarvoor rond de 50 per jaar las. Vandaag wil ik terugblikken op de mooiste ontdekkingen van afgelopen jaar.
De hoofdprijs gaat natuurlijk naar Eva Kelder. Momenteel lees ik haar prachtige debuutroman Het leek stiller dan het was voor de tweede keer (iets wat ik niet vaak doe en al helemaal niet binnen een jaar). Het is weer ontzettend goed. Het mooie is dat ik nu al weet hoe het verdergaat en dus kan ik verbanden leggen die ik eerder niet zag. Het was ook erg leuk om Eva samen met een aantal andere boekbloggers van Not just any book te ontmoeten. Velen werden geraakt door dit boek. Dus mocht je het nog niet gelezen hebben, doe dat dan alsnog!
Na dit leven: een neurochirurg over zijn reis naar het hiernamaals
Eben Alexander is een Amerikaanse hersenchirurg. Op een kwade dag werd hij getroffen door een zeer ernstige hersenvliesontsteking. Het is een wonder dat hij na zeven dagen coma weer wakker werd. Maar nog wonderlijker is wat hij zich kan herinneren van die zeven dagen. Hij had namelijk een uitgebreide bijna-dood-ervaring (BDE). Ik heb daar eerder boeken over gelezen en vind het een fascinerend onderwerp. Bovendien geeft het hoop en troost: het leven is niet beperkt tot dit aardse en het is niet nutteloos dat we hier zijn, ook al begrijpen we dat nu niet.
Ik lees Nederlands, ook in 2015
Nederlandse boeken hebben mij altijd al getrokken, al is het maar omdat ze niet vertaald zijn… Je leest rechtstreeks wat de auteur heeft opgeschreven en hoeft je nooit te ergeren aan een vertaling of je af te vragen of de schrijver dit echt wel zo bedoelde. Daarom was het vanzelfsprekend dat ik meedeed met de actie Ik lees Nederlands in 2013 en in 2014. Ik ben dan ook heel blij dat Tessa en Jenny de organisatie in 2015 op zich zullen nemen. Mijn streven is om dertig Nederlandse boeken te lezen, ongeveer net zoveel als ik de afgelopen jaren deed.
Ten zuiden van de grens – Haruki Murakami
Veel van Murakami’s boeken zijn uitgeleend in de bieb. Ten zuiden van de grens staat er nog, dus die is voor mij. Meteen op de eerste bladzijde geniet ik al van die typische Murakami-stijl: korte zinnen, geen moeilijk taalgebruik, details zonder traag te worden, aandacht voor muziek en boeken, een jeugdliefde die veel indruk heeft gemaakt en mysterieuze gebeurtenissen. Daarbij maakt het overigens niet uit of het boek vertaald is door Elbrich Fennema (dit boek en Norwegian Wood) of Jacques Westerhoven (1q84), want zij leveren allebei uitstekend werk.
Ten zuiden van de grens gaat over het liefdesleven van Hajime. Als kind is hij bevriend met Shimamoto, een meisje dat net als hij enig kind is, wat in de jaren ’60 nog niet zo gebruikelijk is in Japan. Shimamoto sleept met haar been en daarom zitten ze vooral samen op de bank te kletsen en naar platen te luisteren. Als ze twaalf jaar zijn, verhuist Hajime naar een andere stad en ze raken elkaar uit het oog.
The Hobbit – J.R.R. Tolkien
Vandaag komt het derde deel van The Hobbit in de bioscoop. ‘
Het lezen van het boek duurt net zo lang als het kijken van de films,’ zei iemand tegen mij, dus ik besloot om het boek eindelijk eens te lezen. Vroeger stond een exemplaar met deze kaft bij mijn ouders in de kast en ik ben er wel ooit aan begonnen, maar ik kan me vaag herinneren dat ik na een paar bladzijden gestrand ben… Later heb ik alle delen van Lord of the Rings gelezen en daar zaten taaie stukken in, maar ik heb doorgezet, in het Engels. Daarbij vergeleken is The Hobbit maar een dun boekje met 265 bladzijden, wat bovendien oorspronkelijk als kinderboek bedoeld was.
Met zachte hand – Siska Mulder
Na een paar dikke literaire boeken had ik zin in iets simpels voor tussendoor, dus pakte ik deze psychologische thriller van de stapel. Met zachte hand nam ik in juni mee van de bijeenkomst voor boekbloggers bij uitgeverij Meulenhoff, want ik had weleens een enthousiaste blogpost over Siska Mulder gelezen.
Als de rook om je hoofd is verdwenen: lessen uit het crematorium
Vanwege een traumatische ervaring
in haar jeugd besluit Caitlin Doughty dat ze iets wil doen tegen het taboe rondom de dood. Ze droomt van een eigen uitvaartonderneming en heeft daar allerlei creatieve ideeën bij. Om dit te bereiken treedt ze als 23-jarige in dienst van een crematorium. In dit boek beschrijft ze haar werk, afgewisseld met persoonlijke ervaringen en allerlei weetjes rondom dit thema.
De offers – Kees van Beijnum
Eerder las ik van Kees van Beijnum het mooie Dichter aan de Zeedijk, over een jongen die opgroeit in een Amsterdamse kroeg. Daarna koos ik voor Een soort familie en dat bleek zo saai dat ik het halverwege weglegde. Het was dus spannend om aan dit boek te beginnen, dat 512 bladzijden telt en dat ik zou lezen voor boekbloggersclub Een perfecte dag voor literatuur. De lovende recensie van Tessa zorgde ervoor dat ik het aandurfde.
De offers speelt zich af in Japan in 1946, dus vlak na de Tweede Wereldoorlog. De Nederlandse rechter Rem Brink werkt mee aan het tribunaal om Japanse oorlogsmisdadigers te berechten, samen met tien andere rechters uit diverse landen. Kees van Beijnum heeft hier duidelijk veel historisch onderzoek aan gewijd. Hij weet het zeer helder te verwoorden, zodat een geschiedenisleek als ik het prima kan volgen. Ik vind het zelfs interessant om te lezen hoe de Japanse mannen terecht staan voor bijvoorbeeld hun rol als minister tijdens de oorlog. Brink staat onder druk, omdat hij het niet met het vonnis van de andere rechters eens is.
Mijn tien favoriete vrouwelijke auteurs
Een tijdje geleden publiceerde ik, net als veel andere boekbloggers, mijn tien favoriete boeken. Toen ik nog eens goed naar mijn top 10 keek, zag ik dat er maar één vrouwelijke auteur tussen stond *schaam*, terwijl meer dan de helft van de boeken die ik lees door vrouwen is geschreven. Ik weet niet wat de oorzaak hiervan was (daarover mogen jullie in de reacties filosoferen), maar vandaag maak ik het goed met een ode aan tien schrijfsters die ik erg bewonder.
Verder lezen
Lalagè leest 