De griezels, wie kent ze niet? Op de basisschool genoot ik zoals vele anderen van de boeken van Roald Dahl: Sjakie en de chocoladefabriek, De GVR, De heksen. Een paar jaar geleden las ik Matilda in het Engels. Het is zo leuk om een bekend verhaal van vroeger in de originele taal te lezen. Dus toen ik in de bibliotheek The Twits in een kleurenversie zag staan, móest ik die lenen. Verder lezen
Het stoplicht springt op groen, maar één auto trekt niet op. De andere toeteren, maar hij komt niet in beweging. Het portier gaat open: ‘Ik ben blind!’ De bestuurder ziet alleen nog maar wit licht. Hij wordt door een behulpzame stadsgenoot naar huis gereden. Maar als die de man thuis heeft gebracht en daarna besluit de auto mee te nemen, wordt hij ook plotseling blind. De blinden komen bij de oogarts en die wordt ook getroffen. Het lijkt wel een besmettelijke ziekte.
Vandaag komt het derde deel van The Hobbit in de bioscoop. ‘
Het lezen van het boek duurt net zo lang als het kijken van de films,’ zei iemand tegen mij, dus ik besloot om het boek eindelijk eens te lezen. Vroeger stond een exemplaar met deze kaft bij mijn ouders in de kast en ik ben er wel ooit aan begonnen, maar ik kan me vaag herinneren dat ik na een paar bladzijden gestrand ben… Later heb ik alle delen van Lord of the Rings gelezen en daar zaten taaie stukken in, maar ik heb doorgezet, in het Engels. Daarbij vergeleken is The Hobbit maar een dun boekje met 265 bladzijden, wat bovendien oorspronkelijk als kinderboek bedoeld was.
Als de Kinderboekenweek samenvalt met Ik lees Engels in oktober, dan gaan boekbloggers een Engels kinderboek lezen. Omdat ik de laatste tijd van diverse kanten positieve verhalen over Harry Potter hoorde (waaronder bloggers die ziek in bed lagen en dan voor de zoveelste keer naar hun oude vertrouwde serie grepen), besloot ik het eindelijk ook eens te proberen. Verder lezen
Ik hoor mijn lerares Nederlands nog enthousiast vertellen over Katadreuffe, de hoofdpersoon van Karakter. Toch heb ik indertijd gekozen voor Bint, waarin Bordewijk over een leraar schrijft. Toen een vriendin haar boekenkast aan het opruimen was, kreeg ik een oud exemplaar van Karakter van haar uit 1953, dat is vijftien jaar nadat het voor het eerst was uitgegeven. Inmiddels stond het alweer een tijdje in mijn kast… totdat Sandra besloot om in augustus met een heleboel bloggers klassieke literatuur te gaan lezen. Dat leek mij een goede gelegenheid om dit boek eindelijk eens te gaan lezen. Verder lezen
‘Big Brother is watching you!’ Deze bekende uitdrukking komt uit de toekomstroman 1984, die George Orwell in 1948 schreef. Het resultaat is een afschrikwekkende beschrijving van een maatschappij die mij doet denken aan Noord-Korea, met een communistische dictatuur waarin mensen worden gehersenspoeld om van hun leider te houden. Verder lezen
Dit boek kwam uit in 1969 en daarmee is het inmiddels een klassieker. Het eerste hoofdstuk is een inleiding over waarom hij (de hoofdpersoon, niet Vonnegut) het boek wilde schrijven, bij 2 begint het pas ‘echt’. Ik vond het in het begin vooral een heel erg vreemd boek. En eerlijk gezegd blijft het vreemd tot het einde.
Billy reist in de tijd, doordat hij ontvoerd is door buitenaardse wezens van de planeet Tralfamadore. De aliens zien vier dimensies, dus tijd is voor hen geen chronologische zaak, maar ze kunnen alle momenten overzien. Daarom zijn ze niet bang voor de dood en kiezen ze ervoor om hun blik soms op vervelende maar vooral ook naar mooie momenten te richten. Dat vind ik wel een mooie filosofie.
Billy reist in de tijd en daardoor wisselt het verhaal voortdurend tussen de Tweede Wereldoorlog en de jaren ’50 en ’60. De stukken over de oorlog vond ik niet zo boeiend. Het idee dat er elk moment weer iets over Tralfamadore kan komen zorgde ervoor dat ik toch door bleef lezen. Jammer voor mij: het boek ging grotendeels over de oorlog.
Het wordt allemaal heel droog verteld. Billy weet toch al wat er gaat gebeuren en hij is daardoor niet bang. Gedachten en emoties worden niet verteld, waardoor ik mij totaal niet kon inleven in Billy. Ook zit er geen spanningsboog in het verhaal, omdat het allemaal door elkaar wordt verteld. Dat past natuurlijk wel bij het tijdreizen en het overzien van alle tijdstippen.
Volgens veel lezers is dit een geniaal humoristisch boek, maar de meeste humor heb ik gemist of niet begrepen. Dat komt wellicht deels door het Engels, maar vooral omdat mijn gevoel voor humor anders is. En dan blijft er helaas een behoorlijk saai verhaal over. Smaken verschillen, vooral als het om humor gaat. So it goes.
Ali en Nino is een literaire klassieker, geschreven in 1937. Het speelt zich af in Azerbeidzjan. Ik moest het opzoeken op de kaart om te zien waar het ligt: op de grens van Europa en Azië, aan de Kaspische Zee, ten oosten van Turkije tussen Iran en Rusland. Hoofdpersoon Ali is 18 jaar en wil trouwen met Nino van 17. Allebei komen ze uit een rijke familie van adel, maar hij is moslim en zij komt uit een christelijke familie uit Georgië. Dat hoeft geen probleem te zijn, een vrouw heeft immers geen verstand en geen ziel. Althans, dat zegt een vriend van Ali. Zelf wil Ali juist met Nino trouwen omdat ze meer is dan een akker: ze zijn echte vrienden en dat overwint de cultuurverschillen.
Deze maand deelt de bibliotheek weer gratis boeken uit in het kader van ‘Nederland leest’. Dit jaar is de eer aan Erik of het klein insectenboek, geschreven in 1941 door Godfried Bomans. Ik had dit boek nog in de kast staan, omdat ik het ooit voor mijn eindexamen Nederlands heb gelezen. Ik besloot mezelf een plezier te doen en dit boekje eens te herlezen. Verder lezen
Lalagè leest 