Verstopt tussen de winkels zien we een bibliotheek, naast de metrohalte die het dichtste bij ons vakantie-appartement in Prenzlauer Berg is. Daar wil ik uiteraard even een kijkje nemen. Het ziet er niet zo uit, maar het blijkt één van de oudste openbare bibliotheken van Berlijn te zijn. De bieb is vernoemd naar Bettina von Arnim, een schrijfster uit de negentiende eeuw.
Verder lezen
Vakantie is niet alleen leuk als je op reis bent. De voorpret en het nagenieten vind ik misschien nog wel fijner! Daarom bladerde ik deze zomer regelmatig in het boek Mijn Berlijn van blogger Marjolein van der Kolk. Zij woont sinds 2006 in Berlijn en weet daarom precies waar je moet zijn. Bovendien ziet het boek er heel mooi uit, met veel foto’s. Ook als je (nog) geen plannen hebt om naar de Duitse hoofdstad af te reizen, dan kan je toch een beetje de sfeer proeven van hoe het daar is.
Maxim Leo werd in 1970 in Oost-Berlijn geboren. Hij maakte dus als 19-jarige de val van de Berlijnse Muur mee, één van de belangrijkste gebeurtenissen van de twintigste eeuw. Ook zijn ouders en grootouders waren aanwezig bij gebeurtenissen die elke jongere nu op school leert. In Rode liefde vertelt Maxim Leo zijn familiegeschiedenis, die hij schreef aan de hand van interviews, dagboeken, brieven en officiële documenten.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Duitsland verdeeld in vier stukken: het oosten kwam onder leiding van Rusland te staan, in het westen waren stukken land voor Frankrijk, Amerika en Groot-Brittannië. Ook Berlijn werd in vier stukken opgedeeld. In het begin was dit alleen een formele indeling en de bevolking merkte er weinig van. Maar er ontstond verschil tussen oost en west. Maxims vader Wolf woonde als jongen in de jaren vijftig in Oost-Berlijn. Met zijn vriendjes ging hij na school graag naar het westen, omdat daar meer te koop was in de winkels en er waren Amerikaanse films te zien. Wolf begreep niet waarom zijn vader beweerde dat Oost-Duitsland zoveel beter was. De overheid werd steeds strenger. Alles kon tegen je gebruikt worden: heb je een spijkerbroek aan? Dan zal je wel voor de Amerikanen zijn en tegen de communisten, iets waarvoor je opgepakt kon worden. In één nacht werd de grens gesloten en daarna werd de Berlijnse Muur gebouwd, zodat Oost-Duitsers niet meer naar het westen konden reizen.
Een paar maanden geleden plaatste ik een poll met vier boeken, waarbij Een handvol sneeuw op de tweede plaats kwam, na Stephen King. Mijn aandacht werd al getrokken door de mooie voorkant van dit boek, maar ook de beschrijving maakte me nieuwsgierig. Afgelopen zaterdag kreeg de Duitse auteur Jenny Erpenbeck samen met vertaler Elly Schippers de Europese Literatuurprijs uitgereikt voor dit boek en daarom besloot ik het nu te lezen.
Aan het begin van de twintigste eeuw wordt er in Galicië (in Polen, niet in Spanje) een meisje geboren. Na acht maanden overlijdt ze in een koude nacht. Haar katholieke vader verdwijnt zomaar; hij vertrekt naar Amerika. Haar joodse moeder gaat weer bij haar moeder wonen en samen runnen ze een kruidenierswinkel. In korte hoofdstukken wordt afwisselend verteld hoe het de man en de vrouw vergaat. De man observeert emigranten die in hun nieuwe land aankomen en maar moeten afwachten of ze wel echt naar binnen mogen of dat ze de lange bootreis terug moeten gaan maken. De vrouw gaat af en toe naar bed met een man om zich een nieuw paar kousen of een nieuwe jurk te kunnen veroorloven.
Joachim groeit op als jongste van drie broers. Ze wonen midden op het terrein van een instelling voor jeugdpsychiatrie, waarvan hun vader directeur is. De jongens halen volop kattekwaad uit en plagen elkaar flink. Het contact met de psychiatrische patiënten levert ook mooie verhalen op. ’s Nachts kan Joachim pas rustig slapen als hij de geluiden uit de huizen om hem heen hoort: gekreun en geschreeuw van jongeren die in de war zijn. Overdag komt hij ze tegen en met sommigen raakt hij bevriend, maar voor anderen blijft hij altijd een beetje bang.
Lalagè leest 