Het leek stiller dan het was valt meteen al op door de prachtige foto op de kaft. In het begin vond ik het jammer dat de achterflap al zoveel verklapt, maar achteraf gezien is dat niet erg. Er blijven genoeg onverwachte wendingen over in het boek. De flaptekst maakt duidelijk dat het verhaal niet door zal blijven kabbelen op Vlieland en dat het leven van Seije niet rustig zal verlopen. Verder lezen
Rascha Peper behoort tot mijn favoriete schrijvers. Ik heb inmiddels zeven van haar boeken gelezen. Ze schrijft in een mooie, vlotte stijl over gewone mensen. Het gaat vaak over de liefde, maar het wordt nooit plat.
Dooi gaat over Ruben Saarloos, die in z’n eentje met zijn schip een paar weken lang vast ligt in het ijs bij een eiland in het IJsselmeer. In het begin vond ik het soms wat saai, maar dat illustreert de situatie waarin Ruben zich bevindt wel goed: hij is immers bezig met de vertaling van een naslagwerk over vissen. Verder loopt hij af en toe een rondje om het eiland en kijkt naar de konijnen en de vogels. Op een dag komt er een schaatster bij hem op bezoek en die maakt heel wat bij hem los. Vanaf dan komt er steeds meer vaart in het verhaal. Daardoor vond ik het weer een erg goed boek van Rascha Peper.
Tot nu toe vond ik Vingers van marsepein het mooiste boek van deze schrijfster. Het is roman die afwisselend gaat over een meisje in de zeventiende eeuw en een jongen in het heden, allebei 10 jaar en wonend op een Amsterdamse gracht. Die afwisseling zorgt ervoor dat je steeds maar door blijft lezen. Ook van het dikkere Wie scheep gaat heb ik erg genoten. Op mijn lijst staan nog zes andere boeken van Rascha Peper en ik zie ernaar uit om die te gaan lezen, tot aan haar laatste boek Handel in veren dat ze op haar ziekbed nog heeft kunnen afronden, voordat ze vorig jaar helaas is overleden.
Wij en ik werd afgelopen jaar voor veel literaire prijzen genomineerd. Dat maakte niet alleen mij nieuwsgierig, want het was uitgeleend in de bibliotheek. Daarom besloot ik te beginnen met van Sasia de Costers debuut Vrije val.
Dit blijkt echter geen eenvoudig toegankelijk boek. Het lijkt op beschrijvingen van dromen, in flarden, het is haast poëzie. Veel stukjes zijn dan ook prachtig om te lezen, maar een concreet samenhangend verhaal wordt het zeker niet. De moddervette Charlotte en de jongen Atlantis zitten samen op een enorm schip dat eindeloos op zee dobbert. Later wordt duidelijk dat ze verbannen zijn omdat ze tegen het regime van de president in zijn gegaan. Veel meer kan ik er niet van maken, maar misschien hoeft dat ook niet.
Het boek telt 160 bladzijden en dat vond ik genoeg. Ik heb een sterk vermoeden dat Wij en ik veel minder wazig is, want dit lijkt me geen boek dat geschikt is voor een groot publiek. Het laat wel zien dat Saskia de Coster genoeg fantasie en schrijftalent heeft om mooie boeken te schrijven.
Lalagè leest 