Vlaams

7 augustus 2015

Woesten – Kris van Steenberge

Tot voor kort wist bijna niemand dat Woesten een dorp is vlak bij Ieper in Vlaanderen. Maar sinds Kris van Steenberge zijn debuut publiceerde is daar verandering in gekomen. Ik had hoge verwachtingen van dit veelgeprezen boek en ik werd niet teleurgesteld. Je moet er wel de tijd voor nemen, want het is prachtig geschreven.

Aan het einde van de negentiende eeuw is Elisabeth vijftien jaar. Ze is een intelligent meisje en ging graag naar school, maar toen ze twaalf was werd besloten dat ze voortaan thuis zou blijven om haar moeder te helpen met kantklossen. Ze komt in gesprek met meneer Funke, de vreemdeling van het dorp. Hij leent Elisabeth stiekem boeken en daar geniet ze met volle teugen van. Maar op een dag is meneer Funke weer zomaar verdwenen.

Woesten

Verder lezen

10 juli 2015

De buitenkant van meneer Jules & Reiskoorts – Diane Broeckhoven

Elke ochtend staat Alice op als ze de geur van koffie ruikt, die haar man Jules stipt om acht uur zet voor het ontbijt. Deze morgen heeft het gesneeuwd. Als Alice beneden komt zit Jules op de bank. Ze gaat naast hem zitten om naar de sneeuw te kijken. Pas na enkele ogenblikken merkt ze dat haar man niet reageert, ze schudt aan zijn arm, schreeuwt ‘Jules!’ maar het is gebeurd, hij is dood.

Alice besluit om haar zoon nog niet te bellen en ook de dokter niet. Dan zou er immers een heel circus beginnen met een uitvaartondernemer, terwijl ze nog dingen met Jules te bespreken heeft. Dus ze gaat naast hem zitten op de bank en vertelt dingen die ze nog nooit eerder heeft gezegd. Tegelijkertijd maakt ze al plannen om dingen te doen die ze van Jules nooit mocht, zoals in haar leunstoel eten in plaats van aan tafel.

Ze zou er aan moeten wennen dat ze nooit meer zijn mening hoefde te vragen. Ze zou voortaan doen wat ze wilde. Die gedachte stuwde opnieuw de tranen naar haar ogen.

Verder lezen

10 mei 2015

Vurige tong – Ann de Craemer

Van mijn voornemen om meer Vlaamse boeken te lezen is nog weinig terecht gekomen. Na het prachtige Vele hemels boven de zevende begon ik aan Vloed van Roderik Six, maar dat was geen succes en ik las het niet uit. Nu wil ik mijn voornemen toch uitvoeren en daarom koos ik voor Vurige tong van Ann de Craemer, die net zo oud is als ik. Haar jeugd is echter heel anders verlopen.

Vurige_tong

In haar geboortedorp Tielt kreeg Ann het rooms-katholieke geloof met de paplepel ingegoten. Het eerste hoofdstuk gaat over haar tante die in het klooster ging, terwijl ze dat eigenlijk zelf niet wilde. Maar ze had het aan haar moeder beloofd op haar sterfbed. Onderdanig en trouw leefde ze tot haar dood als vrome non. Er zijn wel meer familieleden die moeite hadden met het geloof, maar om wille van de lieve vrede toch naar de kerk gingen. Pas in de generatie van Anns ouders begint dat te veranderen: haar vader ging met zijn dochters naar de kerk, terwijl haar moeder thuis bleef. Verder lezen

6 februari 2015

Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck

Haar debuut stond al zo’n anderhalf jaar geleden op mijn leeslijst. Haar tweede boek werd in één klap beroemd toen het in De wereld draait door werd besproken. Dus toen ik mij voornam om mij dit jaar (onder andere) te focussen op Vlaamse literatuur, was het logisch om als eerste iets van Griet op de Beeck te gaan lezen.

In Vele hemels boven de zevende wordt het vertelperspectief afgewisseld tussen vijf personen. In het begin lijkt dat lastig, maar het went al snel. Vier familieleden van drie generaties en één vriend van de familie nemen me mee in hun gedachten. Ik moet uitkijken dat ik niet te vlot lees, want het boek staat boordevol mooie zinnen die de moeite waard zijn om er even bij stil te staan.

9200000009985050

Verder lezen

18 februari 2014

Vrije val – Saskia de Coster

Wij en ik werd afgelopen jaar voor veel literaire prijzen genomineerd. Dat maakte niet alleen mij nieuwsgierig, want het was uitgeleend in de bibliotheek. Daarom besloot ik te beginnen met van Sasia de Costers debuut Vrije val. 

images

Dit blijkt echter geen eenvoudig toegankelijk boek.  Het lijkt op beschrijvingen van dromen, in flarden, het is haast poëzie. Veel stukjes zijn dan ook prachtig om te lezen, maar een concreet samenhangend verhaal wordt het zeker niet. De moddervette Charlotte en de jongen Atlantis zitten samen op een enorm schip dat eindeloos op zee dobbert. Later wordt duidelijk dat ze verbannen zijn omdat ze tegen het regime van de president in zijn gegaan. Veel meer kan ik er niet van maken, maar misschien hoeft dat ook niet.

Het boek telt 160 bladzijden en dat vond ik genoeg. Ik heb een sterk vermoeden dat Wij en ik veel minder wazig is, want dit lijkt me geen boek dat geschikt is voor een groot publiek. Het laat wel zien dat Saskia de Coster genoeg fantasie en schrijftalent heeft om mooie boeken te schrijven.