De ongelovige Stefanie krijgt verkering met de christelijke Hans en schrijft hierover in haar dagboek. Daten met God – de titel trok mijn aandacht in de bibliotheek. Ik verwachtte bij dit thema wel veel te gaan herkennen.

Stefanie en Hans hebben een totaal verschillend leven achter de rug: Hans komt uit een hechte familie en heeft een geborgen christelijke jeugd beleefd, terwijl Stefanies ouders gescheiden zijn en ze bedrogen is door een vorig vriendje. Daardoor wordt ze nogal jaloers als Hans bevriend blijkt te zijn met de christelijke Nicolien die bij haar om de hoek woont. Waarom trouwt Hans niet gewoon met Nicolien? Dan hoeven ze ook geen ruzie te maken over seks voor het huwelijk of over ongehuwd samenwonen.

Maar Hans houdt vol: hij houdt van Stefanie. Geduldig beantwoordt hij haar kritische vragen over zijn geloof. Op haar beurt vindt Stefanie dat christelijke geloof eigenlijk best wel interessant. Ze gaat mee naar de kerk, praat met christenen en leest in de Bijbel.

Het is wel meteen duidelijk dat dit boek door een christen is geschreven, dat merkte ik aan de taal. Ik durf zelfs wel te wedden dat de schrijver gereformeerd vrijgemaakt is, omdat hij het over de ‘Gereformeerde Kerk synodaal’ heeft, een term die door mensen van deze kerk zelf zelden wordt gebruikt (behalve om het onderscheid te maken tegenover vrijgemaakten, die zichzelf ook vaak kortweg ‘gereformeerd’ noemen… Voor Stefanie is dat natuurlijk ook niet te volgen, al die verschillende kerken.) Stefanie gebruikt soms woorden die meer bij een doorgewinterde christen passen.

Zoals verwacht was er veel herkenbaars in dit boek: het gaat over verschillende kerken, over het Flevofestival en over bekende theologische discussies, zoals waarom God het lijden toestaat. Toch maakt dit het verhaal niet zwaar. Integendeel: er zit veel humor in en ik heb dit boek binnen een paar dagen uitgelezen. Ik vond het ook leuk dat Stefanie in Amstelveen woont en Nicolien op Uilenstede, waar ik ook heb gewoond tijdens mijn studententijd. Ik zag het dus allemaal voor me.

Schrijver Pieter Maan lijkt meer op Hans: op twitter ziet hij eruit als een echte gereformeerde man met bril en foute trui. Ik vind het best wel grappig dat juist hij deze chicklit heeft geschreven, die heel geloofwaardig (haha) overkomt.