Toen ik Alexis de Roode in De Nachtzoen had gezien, wilde ik graag meer van hem horen en lezen. Tijd is het centrale thema in zijn gedichtenbundel Gratis tijd voor iedereen. Het gaat over traagheid, uren van de dag, seizoenen en periodes in je leven.
De voorkant doet me denken aan een sprookje, net als de volgende strofe:
Ik liep door een bos in fluistertijd
waar de wind was gaan liggen
en blaadjes over toekomst ritselden.
Wortels kronkelden als bange slangen.
Waar ligt de grens tussen proza en poëzie? Soms typeer ik een boek als ‘poëtisch geschreven’. Vaak doel ik dan op metaforen en zorgvuldig gekozen woorden. Maar meestal is het dan toch duidelijk een roman met een verhaal.
In Koerikoeloem, de titel zegt het al, vertelt Tjitske Jansen haar levensverhaal. Ze doet dat door middel van een soort spreuken; kleine verhaaltjes die een eenheid vormen. De meeste zijn jeugdherinneringen:
Er was mijn broer die voorstelde om kappertje te spelen. Eerst mocht hij mij knippen en daarna ik hem. Toen hij mij geknipt had, mocht ik hem niet meer knippen.
Frouke Arns is stadsdichter van Nijmegen. Dat verbaast mij niet, want haar gedichten zijn toegankelijk: vaak kort en in eenvoudige taal, over thema’s die we allemaal wel herkennen. Mensen die je misschien kent bestaat uit drie delen. Het eerste speelt zich dicht bij huis af.
Op een balkon van een flat voert iemand
zijn longen aan de wolken, spreekt met meeuwen
Op de middelbare school lazen we af en toe poëzie bij Nederlands, maar ik weet niet eens meer of ik weleens een hele bundel heb gelezen. Wat ik me wel goed kan herinneren is dat we allemaal een gedicht uit het hoofd moesten voordragen, wat best wel leuk was. De afgelopen jaren zag ik weleens besprekingen van gedichtenbundels en dan dacht ik steeds: ‘Poëzie ga ik wel weer lezen als ik ouder ben, dan heb ik daar hopelijk wat meer geduld voor.’
Lalagè leest 